urn:www-arcadiablogs-gr:feeds:atom Arcadia Blogs » Philosophy and Education Arcadia Blogs » Philosophy and Education 2010-09-06T19:05:28-04:00 http://www.arcadiablogs.gr/feed.php?channel=48&y=2009&m=11&d=19&iid=9119 Meleagros Philosophy and Education: ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΕΚΔΟΤΗΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ: ΤΟ ... 2009-11-19T16:24:00-05:00 2009-11-19T16:24:00-05:00 ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ: ΤΟ ΟΡΙΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΡΑΞΗΣ

Τα όρια θρησκείας και επιστήμης, για πολλούς, συγχέονται και γίνονται αιτία μιας αδυσώπητης και αδιάστατης αντίθεσης. Άλλοτε η έριδα έχει πνευματικό και θεωρητικό χαρακτήρα και, επομένως, διεξάγεται με όρους διαλεκτικής, άλλοτε -διαρρηγνύοντας το ερμητικό και ασφαλές περίβλημα του στοχασμού- εκτείνεται σε πραγματική σύρραξη και προκαλεί υστερική βία sine conditionibus, με απώτερο στόχο την καταστροφή και τη συνειδησιακή κατατρόπωση του ετέρου.
Η έκκληση του Βοηθίου, για συμφιλίωση της πίστης με τη λογική, επηρέασε έναν αξιόλογο αριθμό διανοητών (ενδεχομένως τους κορυφαίους), τον Μεσαίωνα. Η ανάδυση της Διπλής Αλήθειας, τα εγχειρήματα του Moshe ben Maimon (12ος αιώνας) και των William Ockham και Meister Eckhart (τον 14ο αιώνα), δεν κατόρθωσαν να οδηγήσουν σε εναρμόνιση τις δύο πλευρές αλλά σε πλήρη διάσταση. Σύμφωνα δε με τον R. E. Rubenstein: «ο αριστοτελικός χριστιανισμός δεν επέλυσε τη σύγκρουση μεταξύ αυτών των δύο ρευμάτων σκέψης, αλλά τις είχε διατηρήσει σε δημιουργική ένταση». Η «δημιουργική ένταση», μεταξύ των άλλων, σήμαινε πως ο στοχασμός πληγώθηκε και άφθονο αίμα κύλησε κατόπιν των απερίσκεπτων και εχθροπαθών ενεργειών των κεφαλών της Δυτικής Εκκλησίας. Στην Ανατολική Εκκλησία, η μισαλλοδοξία είχε σαφώς πιο περιορισμένο χαρακτήρα: η τιμωρητική διάθεση των ιεραρχών ουδέποτε έφθασε προκλητικά ως το αίμα. Το πρόβλημα, όμως, πίστης και λογικής αναδεικνύεται ευρύτερο και, σε σημαντικό βαθμό, δυσπέλαστο. Δεν είναι εύκολο να αποκλεισθεί σε ένα ασφυκτικό ιστορικό πλαίσιο ή να καταστεί πλήρως καταληπτό εντός αυτού αλλά και ούτε γονιμοποιείται το πεδίο των απαντήσεων από την αμήχανη γραφίδα της ιστορίας.
Ας πάρω εξαρχής το ερώτημα. Ας το στρέψω εναντίον μου, κάνοντάς το προσωπικό, σκάπτοντας στην υπώρεια του Εγώ: ποια είναι η δική μου αντίληψη για την ύπαρξη; Συνομολογώ τον δυϊσμό, που αποδίδεται στην οντότητά μου από τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Descartes, τον Geulincx, τον Malebranche; Το απόρημα περί της εναντιολογίας θρησκείας και επιστήμης, εκφάνσεων αντιστοίχων της πίστης και της λογικής, εκκινεί από το θεμέλιο της ύπαρξης. Η απάντηση στο δίπολο αυτό συνιστά, ταυτόχρονα, την κατάφωτη απαρχή της χαρτογράφησης του ανθρώπινου Είναι. Ποια είναι η πραγματική μου φύση; Και γιατί να πρέπει να είναι ακρωτηριασμένη;
Η λογική καταφάσκει μετ’ επιτάσεως πως μια επιστήμη που περιφρονεί την ανθρώπινη καρδιά είναι ελλιπής, όπως ανεπαρκής είναι και μια θρησκεία που περιορίζει την αναζήτηση του ανθρώπινου όντος μόνο στην ευθεία στόχευση προς το θείο. Αλλά και η επιστήμη και η θρησκεία, άραγε, δεν αναζητούν τελικά προς την ίδια κατεύθυνση, έστω από παράλληλες ατραπούς; Μήπως ο Κόσμος και το μεγάλο του μυστικό δεν είναι εκείνο που στέκει σαν έπαθλο στο πέρας του ορίζοντα της εξερεύνησης αυτής; Η παράφορη οργή των οπαδών, εκατέρωθεν, οφείλει να δημιουργεί προβληματισμό. Πρέπει να είναι είτε η ιδιοτέλεια, που τους καθοδηγεί, είτε ο φανατισμός- αναντίλεκτα, όμως, έτσι δεν υπηρετήθηκε ποτέ, με ορθό τρόπο, ούτε η θρησκεία ούτε η επιστήμη.
Η σύγκρουση πίστης και επιστήμης ίσως να ανήκει στο πλαίσιο ενός τεχνητού διαχωρισμού, να είναι απλώς ένας μηχανικισμός ή, αλλιώς, η ψευδανάγνωση των αντικειμενικών παραμέτρων. Η προσπάθεια της επιστήμης να ερμηνεύσει το θρησκευτικό φαινόμενο δεν στηρίζεται, έως τώρα, σε ισχυρό έρεισμα. Είναι απαραίτητο να γιγαντωθεί η επιστήμη και να αποκτήσει διαστάσεις τέτοιες που να της επιτρέψουν να διατέμνει τη θρησκεία επιτυχώς. Όπως και είναι αναγκαίο, το θρησκευτικό συναίσθημα να παρίσταται με ηπιότητα και διαλλακτικότητα όταν πορίζει η επιστήμη. Παρατηρεί, σε συνάφεια με τα παραπάνω, ο Claudio Martelli: «Η φιλελεύθερη αρχή της ανεκτικότητας βεβαιώνει την αρχή μιας πιθανής συμβίωσης με κάτι που δεν συμμεριζόμαστε. Είναι μια ηθική έννοια εύκαμπτη αλλά όχι μαλακιά: εκφράζει την ιδέα αναγνώρισης της ύπαρξης και της νομιμότητας του διαφορετικού αλλά και την ιδέα της ανοχής για την παρουσία του… Γι’ αυτή την ικανότητά της να ρυθμίζει τις συμπεριφορές των ανθρώπων, [η ανοχή] είναι ξένη προς τον κόσμο που δεν δέχεται φωτοσκιάσεις, τον κόσμο της υποχρέωσης του ηθικού Απολύτου και του κόσμου που αρνείται τις παρεμβάσεις».
Γι’ αυτό, δέον να εγκρατευόμαστε στη, δίχως έλεος, δίνη του ασπρόμαυρου. Εκεί χαράσσεται το όριο της αντίπραξης: στην αντίληψη ότι η ρήξη δεν αρμόζει σε μια πραγματικότητα που εμπειρεί διαβαθμίσεις φωτός. Όπως διατυπώνει, διόλου επιπόλαια ή μεροληπτικά, ο πολύπαθος Abelard στο Sic et Non, αναγγέλλοντας (τι παράδοξο) την πίστη στη λογική: «Αμφιβάλλοντας καταλήγουμε στην έρευνα και ερευνώντας αντιλαμβανόμαστε την αλήθεια».

Παναγιώτης Ηλιόπουλος
Εκδότης Celestia
editor.celestia@batsioulas.gr ]]> http://www.arcadiablogs.gr/feed.php?channel=48&y=2009&m=11&d=19&iid=9120 Meleagros Philosophy and Education: C E L E S T I ... 2009-11-19T16:13:00-05:00 2009-11-19T16:13:00-05:00 «ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ»

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΕΚΔΟΤΗ
ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ: ΤΟ ΟΡΙΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΡΑΞΗΣ
ΑΦΙΕΡΩΜΑ
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ: JOHN DILLON
ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ
JOHN DILLON
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΚΩΣΤΑΣ Ε. ΜΠΕΗΣ
Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΗΣ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΗΛΕΙΑΣ & ΩΛΕΝΗΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ
ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΠΕΗ
J. EDGAR BAUER
INDIVIDUUM INEFFABILE: ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΒΡΑΑΜΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΩΝ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΩΝ
ΣΩΤΗΡΗΣ ΦΟΥΡΝΑΡΟΣ
Η ΑΝΘΡΩΠΟΓΝΩΣΙΑ ΣΤΟΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΝΥΣΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΑΡΒΙΝΟ
CHRISTOPHER VASILLOPULOS
ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΤΙ ΕΙΝΑΙ: Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ HEIDEGGER ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΤΣΙΤΣΙΓΚΟΣ
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΛΟΓΙΑ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Γ. ΜΕΛΙΣΣΑΡΗΣ
Ο ΑΕΝΑΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΑΓΩΓΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ:
ΤΟ ΦΡΟΫΔΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΒΟΥΔΙΣΜΟΥ: ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΓΝΩΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΜΠΑΡΤΖΕΛΙΩΤΗΣ & ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Η ΕΝΝΟΙΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥ A. N. WHITEHEAD
ΧΡΗΣΤΟΣ Π. ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ
Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΠ. ΠΑΥΛΟΥ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ
Η ΣΧΕΣΗ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΠΕΔΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΚΑΤΑ ΤΟΝ 19Ο ΑΙΩΝΑ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΖΩΡΤΖΟΠΟΥΛΟΣ
ΤΟ ΔΙΑ-ΛΟΓΙΚΟ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΑΜΠΡΕΛΛΗ
ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΤΣΗΣ
ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗ «ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ»
ΣΤΑΥΡΟΣ ΝΙΚ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΗΣ
Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΧΑΛΕΠΛΗΣ
ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ
ΤΕΧΝΗ
ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΑΡΚΑΝΤΩΝΑΤΟΣ
ΟΡΦΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ: ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
ΣΤΕΛΛΑ ΚΟΥΛΑΝΔΡΟΥ
Η ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΤΡΑΓΙΚΟΥ ΕΙΔΟΥΣ: ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟ ΤΟΥ ΑΙΣΧΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΕΪΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ
ΑΘΗΝΑ ΣΑΛΑΠΠΑ
ΤΟ ΟΡΑΤΟΡΙΟ ΩΣ ΕΙΔΟΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΕΡΜΙΤΖΑΚΗ
«ΕΞΑΜΑΡΤΕΙΝ ΔΙΣ»: ΕΠΙΣΤΗΜΗ - ΘΡΗΣΚΕΙΑ
ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗ
ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΩΔΕΣ ΤΟΥ JOHN KEATS
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΒΑΣΙΛΗ ΒΑΣΙΛΙΚΟ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΟΙ ΛΩΤΟΦΑΓΟΙ»
ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΕΣ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΣΕΡΚΕΖΗΣ
ΧΡΗΣΤΟΣ Π. ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ, ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥΣ
ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΑΡΚΑΝΤΩΝΑΤΟΣ
SIMON HORNBLOWER, THUCYDIDES AND PINDAR: HISTORICAL NARRATIVE AND THE WORLD OF EPINIKIAN POETRY
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΖΩΡΤΖΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΛΑΤΩΝ: ΛΑΧΗΣ– ΛΥΣΙΣ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΔΕΛΗΓΙΩΡΓΗ
KEPING WANG, ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΤΣΙΤΣΙΓΚΟΣ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ: ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΑΚΤΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΚΤΙΣΤΟΥ ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2009/11/17/Celestia_III-_%ce%98%cf%81%ce%b7%cf%83%ce%ba%ce%b5%ce%af%ce%b1_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%95%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%ae%ce%bc%ce%b7 Meleagros Philosophy and Education: Celestia III- Θρησκεία και Επιστήμη 2009-11-17T20:02:00-05:00 2009-11-17T20:02:00-05:00 ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2009/07/30/%ce%a4%ce%b5%cf%8d%cf%87%ce%bf%cf%82_%ce%99%ce%99_Celestia._%ce%88%cf%81%cf%89%cf%82. Meleagros Philosophy and Education: Τεύχος ΙΙ Celestia. Έρως. 2009-07-30T18:10:00-04:00 2009-07-30T18:10:00-04:00
]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2009/07/30/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%83%ce%b7_Celestia_(%ce%91%cf%81%cf%87%ce%b1%ce%af%ce%b1_%ce%9f%ce%bb%cf%85%ce%bc%cf%80%ce%af%ce%b1) Meleagros Philosophy and Education: Παρουσίαση Celestia (Αρχαία Ολυμπία) 2009-07-30T18:08:00-04:00 2009-07-30T18:08:00-04:00
H Celestia είναι ένα νέο περιοδικό (κυκλοφορεί κάθε Οκτώβριο και Απρίλιο) που χαρακτηρίζεται από υψηλή ποιότητα αισθητικής παρουσίας και επιστημονικής δεοντολογίας. Διευθύνεται από τους Καθηγητές Λ. Μπαρτζελιώτη και Ε. Καλοκαιρινού, έχει ως εκδότη (editor) τον Π. Ηλιόπουλο και αποτελείται, επιπλέον, από δύο επιτροπές, τη συντακτική και την επιστημονική. Την πρώτη απαρτίζουν ερευνητές και διδάκτορες ελληνικών Πανεπιστημίων, ενώ τη δεύτερη Καθηγητές από Πανεπιστήμια της Ελλάδος, της Κύπρου, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας και της Κίνας.

Το Περιοδικό δημοσιεύει επιστημονικά κείμενα βάσει του διεθνώς αναγνωρισμένου στον ακαδημαϊκό χώρο συστήματος των κριτών. Παράλληλα, εκτός των επιστημονικών κειμένων που αναφέρονται στο φιλοσοφικό χώρο, δημοσιεύει με τον ίδιο τρόπο άρθρα που άπτονται θεμάτων της εκπαίδευσης. Η τρίτη θεματική ενότητα του περιοδικού αφορά στην Τέχνη. Στην προκειμένη ενότητα φιλοξενούνται έργα σημαντικότατων ελλήνων λογοτεχνών και καλλιτεχνών εν γένει, καθώς και πρωτότυπες συνεντεύξεις τους. Ήδη στα δύο πρώτα τεύχη η Celestia, μεταξύ άλλων, έχει φιλοξενήσει άρθρα και συνεντεύξεις των βραβευμένων ποιητών Γ. Χρονά και Α. Φωστιέρη, των Καθηγητριών Μ. Δραγώνα-Μονάχου, Αθ. Γλυκοφρύδη-Λεοντσίνη και Χ. Μπακονικόλα, των Καθηγητών Χ. Ευαγγελίου, Α. Μαρκαντωνάτου (βραβευμένου από την Ακαδημία Αθηνών), Σπ. Τσιτσίγκου, Αθ. Μελισσάρη, J. Anton, M. Strawser, Arth. Ledoux, και πολλών άλλων καταξιωμένων επιστημόνων.
Κατόπιν της γρήγορης καθιέρωσής της στον ακαδημαϊκό χώρο με αδιάβλητα και σταθερά κριτήρια, η Celestia αποκτά ταχύτατα αναγνωστικό κοινό στα ελληνικά και ξένα Πανεπιστήμια, σε διεθνείς βιβλιοθήκες, καθώς και στα σχολεία της επικράτειας αλλά και στον χώρο των έγκριτων περιοδικών Τέχνης. Λόγω των τριών θεματικών της πεδίων (Φιλοσοφία- Εκπαίδευση-Τέχνες), η Celestia στοχεύει σε ένα ευρύ φάσμα αναγνωστών. Ταυτόχρονα βρίσκεται σε διαρκή επαφή με σημαντικά ονόματα από τους ανάλογους χώρους σε Ελλάδα και Εξωτερικό, χρησιμοποιώντας τη δικτύωση και τις δημόσιες και διεθνείς σχέσεις του ΟΚΦΠ. Κυρίως, όμως, στοχεύει στη δημοσίευση κειμένων από επιστήμονες που θεωρούνται κορυφαίοι στο χώρο τους διεθνώς. Ήδη για το τρίτο τεύχος έχουν δρομολογηθεί συνεργασίες εξαιρετικά τιμητικές για οποιοδήποτε ελληνικό περιοδικό, οι οποίες και θα ανακοινωθούν για πρώτη φορά στη διάρκεια της παρουσίασης.

Για το Ολυμπιακό Κέντρο Φιλοσοφίας & Παιδείας

Παναγιώτης Ηλιόπουλος
Εκδότης Celestia

editor.celestia@batsioulas.gr ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2009/07/30/%ce%a0%cf%81%cf%8c%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%bc%ce%b1_%ce%9b%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82_%ce%92%cf%81%ce%b1%ce%b4%ce%b9%ce%ac%cf%82 Meleagros Philosophy and Education: Πρόγραμμα Λογοτεχνικής Βραδιάς 2009-07-30T18:04:00-04:00 2009-07-30T18:04:00-04:00 (Αφιερώματα στους ποιητές Γ. Ρίτσο & Γ. Παυλόπουλο)

ANCIENT GREECE IN MODERN POETRY
(Dedication to the Poets G. Ritsos and G. Pavlopoulos)

Πέμπτη 6 Αυγούστου 2009, 6. 30 μ.μ. – Γρανιτσέϊκα Πύργου

Προεδρείο: Γ. Αναγνωστόπουλος- Ελένη Καλοκαιρινού- Δημήτρης Λαμπρέλλης-Chris Vassilopoulos.

Συντονιστής: Παναγιώτης Ηλιόπουλος.

Συμμετέχοντες: Chris Evangeliou, Keping Wang, Σμαράγδα Παπαδοπούλου, Χαρά Θλιβέρη, Άννα Τζιροπούλου, Νατάσα Κοντολέτα, Πέντζυ Διονυσοπούλου, Δημήτρης Τζωρτζόπουλος.

Μουσική επιμέλεια: Αθηνά Σαλάππα-Ηλιοπούλου


ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ
Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ

Όμηρος, «Ιλιάδα», Α 247, Γ 200. Διαβάζει: Άννα Τζιροπούλου.

Zbigniew Herbert (Poland), “Damastes (also known as Procrustes) speaks” / «Τάδε έφη Δαμαστής (γνωστός επίσης και ως Προκρούστης)». Διαβάζουν: Γ. Αναγνωστόπουλος- Χ. Θλιβέρη.
Αντώνης Φωστιέρης, «Σάκος Απορημάτων». Διαβάζει: Π. Ηλιόπουλος.

Σοφοκλής, «Αντιγόνη», 332. Διαβάζει: Άννα Τζιροπούλου.

Li Bai(China), “Invitation to wine”. Read by: K. Wang- Chris Vassilopoulos.
Γιώργος Ντοάς, «Υπέρβουλος αρχομανής». Διαβάζει: Ν. Κοντολέτα.
Christos Evangeliou, «Περικλής». Διαβάζει: Christos Evangeliou.

Επίκουρου «Προσφώνησις» LI. Διαβάζει: Άννα Τζιροπούλου.

Γιώργος Χρονάς, «Επικούρειος μαθητής». Διαβάζει: Σ. Παπαδοπούλου.
Δημήτρης Λαμπρέλλης, «Η έκθεση». Διαβάζει: Δημήτρης Λαμπρέλλης.
Louise Bogan (USA), “Medusa”. Διαβάζει: Chris Evangeliou.

Πλάτων, «Κρατύλος», 432 c. Διαβάζει: Άννα Τζιροπούλου.

Παναγιώτης Ηλιόπουλος, «Η Επιστροφή των Ερινυών». Διαβάζει: Π. Ηλιόπουλος.
W. H. Auden (England), “The Shield of Achilles”. Read by: Ch. Vassilopoulos.

Ευριπίδης, «Ικέτιδες», 201. Διαβάζει: Άννα Τζιροπούλου.

Σμαράγδα Παπαδοπούλου-Μανταδάκη, «Έρως και Έρις». Διαβάζει: Σ. Παπαδοπούλου- Π. Ηλιόπουλος.
Χαρά Θλιβέρη, «Φοίβος». Διαβάζει: Χ. Θλιβέρη.

Πλάτων, «Λύσις», 142 b. Διαβάζει: Άννα Τζιροπούλου.

Rainer Maria Rilke (Austria), “Archaischer Apollo”. Διαβάζουν: Δ. Τζωρτζόπουλος- Π. Διονυσοπούλου.
Chris Vassilopoulos, “Marathon”. Read by: Chris Vassilopoulos.

Ηράκλειτος, «Απόσπασμα 92». Διαβάζει: Άννα Τζιροπούλου.

Δημήτρης Λαμπρέλλης, «Αίγισθος ή η χαρά του μύθου». Διαβάζει: Δημήτρης Λαμπρέλλης.
Νατάσα Κοντολέτα, «Ερινύες». Διαβάζει: Ν. Κοντολέτα.
Federico Garcia Lorca (Spain), “Tu infancia en Mentón”. Διαβάζουν: Π. Ηλιόπουλος- Ε. Καλοκαιρινού.

Ορφέας, «Ύμνος Ερμού», XXVIII. Διαβάζει: Άννα Τζιροπούλου.

Chris Vassilopoulos, “The Sea Nymph”. Read by: Chris Vassilopoulos.
Χαρά Θλιβέρη, «Χλωροί λίθοι». Διαβάζει: Χ. Θλιβέρη.

Αριστοτέλης, «Ηθικά Νικομάχεια», Κ 1177 a. Διαβάζει: Άννα Τζιροπούλου.

Du Fu (China), “Dreaming of Li Bai”. Read by: K. Wang- Ν. Kontoleta.
Christos Evangeliou, «Μήδεια». Διαβάζει: Chris Evangeliou.

Αισχύλος, «Προμηθέας Δεσμώτης», 887. Διαβάζει: Άννα Τζιροπούλου.

Νατάσα Κοντολέτα, «Τα άλογα του Αχιλλέα». Διαβάζει: Ν. Κοντολέτα.
Γιώργος Ντοάς, «Όαση». Διαβάζει: Π. Διονυσοπούλου.
Παναγιώτης Ηλιόπουλος, «Των Ελλήνων» Διαβάζει: Π. Ηλιόπουλος.


Δ Ι Α Λ Λ Ε Ι Μ Α


ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ
Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΗ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟ (ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ)

Α. Βιογραφικό και λόγοι για τον Γ. Ρίτσο. Διαβάζουν: Δ. Λαμπρέλλης-Ελένη Καλοκαιρινού-Π. Ηλιόπουλος-Γ. Αναγνωστόπουλος- Ch. Vassilopoulos.

Γιάννης Ρίτσος, «Η ζωή μας στις Φαρές», Διαβάζει: Χ. Θλιβέρη.
Γιάννης Ρίτσος, «Οι τάφοι των προγόνων μας». Διαβάζει: Πέντζυ Διονυσοπούλου.
Γιάννης Ρίτσος, «Μετά την Τροία». Διαβάζει: N. Κοντολέτα.
Γιάννης Ρίτσος, «Και διηγώντας τα», Διαβάζει: Δ. Λαμπρέλλης.
Γιάννης Ρίτσος, «Σεπτήρια και Δαφνηφόρια». Διαβάζει: Π. Ηλιόπουλος.
Γιάννης Ρίτσος, «Αρχαίο Θέατρο». Διαβάζει: Ε. Καλοκαιρινού.
Γιάννης Ρίτσος, «Πρώτη Ηδονή». Διαβάζει: Ch. Evangeliou.
Γιάννης Ρίτσος, «Ελάχιστα κατάλοιπα». Διαβάζει: Σ. Παπαδοπούλου.


Β. Βιογραφικό και λόγοι για τον Γ. Παυλόπουλο. Διαβάζουν: Π. Ηλιόπουλος-Γ. Αναγνωστόπουλος-Δ. Λαμπρέλλης-Ελένη Καλοκαιρινού- Ch. Vassilopoulos.

Γιώργης Παυλόπουλος, «Βιογραφία». Διαβάζει: Πέντζυ Διονυσοπούλου.
Γιώργης Παυλόπουλος, «Ο Φύλακας». Διαβάζει: Ch. Evangeliou.
Γιώργης Παυλόπουλος, «Απομνημόνευμα Ε». Διαβάζει: Χ. Θλιβέρη.
Γιώργης Παυλόπουλος, «Στης Κίρκης». Διαβάζει: Ε. Καλοκαιρινού.
Γιώργης Παυλόπουλος, «Άσκηση» Διαβάζει: Σ. Παπαδοπούλου.
Giorgis Pavlopoulos, “The Dead told me”. Read by: G. Anagnostopoulos.
Γιώργης Παυλόπουλος, «Μου είπαν οι νεκροί». Διαβάζει: Ά. Τζιροπούλου.
Giorgis Pavlopoulos, “The Statue and the Artist”. Read by: Ch. Vassilopoulos.
Γιώργης Παυλόπουλος, «Το άγαλμα και ο τεχνίτης». Διαβάζει: Π. Ηλιόπουλος.
Γιώργης Παυλόπουλος, «Να μη τους ξεχάσω». Διαβάζει: Π. Διονυσοπούλου.
Γιώργης Παυλόπουλος, «Ένα ποτήρι νερό». Διαβάζει: Δ. Λαμπρέλλης.
Απόσπασμα από συνέντευξη Γ. Παυλόπουλου. Διαβάζει: Π. Ηλιόπουλος. ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2009/07/30/%ce%9b%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%ce%92%cf%81%ce%b1%ce%b4%ce%b9%ce%ac Meleagros Philosophy and Education: Λογοτεχνική Βραδιά 2009-07-30T18:01:00-04:00 2009-07-30T18:01:00-04:00 ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2009/04/08/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%83%ce%b7_%cf%84%ce%b5%cf%8d%cf%87%ce%bf%cf%85%cf%82_%ce%99%ce%99_%cf%84%ce%bf%cf%85_%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bf%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%8d_Celestia Meleagros Philosophy and Education: Παρουσίαση τεύχους ΙΙ του περιοδικού Celestia 2009-04-08T18:44:00-04:00 2009-04-08T18:44:00-04:00
Ομιλητές:
Μπαρτζελιώτης Λεωνίδας, Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος Ο.Κ.Φ.Π.
Καλοκαιρινού Ελένη, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Γραμματέας Ο.Κ.Φ.Π.
Ηλιόπουλος Παναγιώτης, Υποψ. Δρ. Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών, εκδότης Celestia.
Γλυκοφρύδη – Λεοντσίνη Αθανασία, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών
Βλαχογιάννη Αιμιλία, Σχολική Σύμβουλος Φιλολόγων.
Τσιτσίγκος Σπυρίδων, Αναπλ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών. ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2009/01/14/%ce%a3%cf%85%ce%bd%ce%ad%ce%b4%cf%81%ce%b9%ce%bf_%ce%a6%ce%b9%ce%bb%ce%bf%cf%83%ce%bf%cf%86%ce%af%ce%b1%cf%82_(%ce%9a%ce%b1%ce%bb%ce%ba%ce%bf%cf%8d%cf%84%ce%b1,_%ce%99%ce%bd%ce%b4%ce%af%ce%b1) Meleagros Philosophy and Education: Συνέδριο Φιλοσοφίας (Καλκούτα, Ινδία) 2009-01-14T19:52:00-05:00 2009-01-14T19:52:00-05:00 ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2008/11/23/%ce%a3%cf%85%ce%bd%ce%ad%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%85%ce%be%ce%b7_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%b5%cf%86%ce%b7%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b1_%ce%95%ce%9b%ce%95%ce%a5%ce%98%ce%95%ce%a1%ce%99%ce%91 Meleagros Philosophy and Education: Συνέντευξη στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 2008-11-23T12:33:00-05:00 2008-11-23T12:33:00-05:00 Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΜΙΣΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

Αν έχετε αναρωτηθεί -και είναι βέβαιο πως το έχετε κάνει-ποια διαδρομή ακολουθεί ο έρωτας, μπορείτε να έχετε μια ποιητική απάντηση όπως: «Ο έρωτας είναι ένα δάκρυ που κυλάει πάνω σ’ ένα μαχαίρι, γρήγορο, και όταν πέφτει η στάλα μένει ένα αχνό ρυάκι που θυμίζει το πέρασμα μόνο για λίγο και μετά στεγνώνει». Οι παραπάνω στίχοι συμπεριλαβάνονται στην ποιητική συλλογή «Ο Επιών Καιρός» του Αρκά Παναγιώτη Ηλιόπουλου από τις εκδόσεις “Οδός Πανός”. Η πρόσφατη κυκλοφορία της συγκεκριμένης συλλογής ήταν η αφορμή για τη συνέντευξη με τον λογοτέχνη.

-Πώς προέκυψε η ενασχόληση με τη γραφή;
Η ανάγκη για Τέχνη είναι ένα κατ’ εξοχήν φιλοσοφικό ερώτημα που δεν χωρά πάντοτε μόνο στα στενά πλαίσια της ατομικής ύπαρξης αλλά στην έκταση της ευρύτερης ανθρώπινης παρουσίας. Η μεταφυσική, όπως χαρακτηρίζεται από πολλούς στοχαστές, ανάγκη του ανθρώπου να δημιουργήσει το αιώνιο (και όχι απλώς να το περιγράψει ή να το καταγράψει) και να του αποδώσει σταθερή και ευδιάκριτη μορφή είναι ταυτόχρονα μια πάλη εσωτερική και νοητική ενάντια στους νόμους της Φύσης που θέλει το έργο της να ακολουθεί προοδευτικά και συστηματικά η φθορά. Η ενασχόληση με τη γραφή είναι όπως κάθε ενασχόληση με την τέχνη: απωθείται από το μοιραίο και επιχειρεί να προσδώσει λειτουργικά χαρακτηριστικά αθανασίας σε έναν κόσμο συμβολικό. Αυτή η ενασχόληση είναι στην πραγματικότητα ένα θέατρο και μάλιστα απέραντα δραματικό: ο γράφων άλλο δεν κάνει παρά να εφευρίσκει ρόλους να υποδυθεί, ώστε το έργο να αποκτήσει διάρκεια και ουσιαστική αξία. Το πρόβλημα της αξίας έχει να κάνει άμεσα με τη γραφή. Αυτό διότι η έκφραση της προσωπικής αξίας, μέσω της γραφής, σκοπό έχει κάποιες φορές να επαναπροσδιορίσει αξίες με έναν έμμεσα διδακτικό τρόπο. Γι’ αυτό κι εκείνος που γράφει κάτι, ενδόμυχα εκείνο που επιθυμεί είναι να διδάξει, παρόλο που ελάχιστοι θα δέχονταν μια τέτοια μαρτυρία και αυτό επειδή η διδασκαλία είναι ένα από τα πιο τολμηρά κι επικίνδυνα πράγματα που υπάρχουν στη ζωή. Σε εκείνον που έχει την προδιάθεση να διδάξει ή την προδιάθεση να διασπάσει τη φθαρτότητα, η γραφή είναι κάτι που πυροδοτείται τυχαία από ένα γεγονός, από μια σύμπτωση που τον πρωτοκαθίζει σε μια καρέκλα μπροστά σε ένα φύλλο άγραφου χαρτιού και τον προκαλεί να ορίσει τον εαυτό του και το έμφυτο πάθος του. Είναι βέβαιο πάντως ότι εφόσον υπάρχει η προδιάθεση ετούτη, η πρόκληση της γραφής θα τον συναντήσει.

-Κάποια ιδιαίτερη ανάγκη σας έστρεψε στον ποιητικό λόγο;
Ο ποιητικός λόγος, κατά τη δική μου αισθητική, είναι η πλέον συμπυκνωμένη μορφή γραφής και γειτνιάζει εντυπωσιακά με τον φιλοσοφικό λόγο, παρόλο που πολλοί δεν θα ήθελαν να είναι έτσι τα πράγματα. Ξέρετε, στην ποίηση συχνά αποδίδεται το χαρακτηριστικό της ευαισθησίας ή της συναισθηματικότητας αλλά αυτό στην πραγματικότητα είναι μια αλλοιωμένη ανάγνωση, ή καλύτερα μια ανάγνωση που χρησιμοποιεί λανθασμένα αναγνωστικά εργαλεία, για να αποδώσει ένα νόημα. Ο ποιητικός λόγος λοιπόν, κατ’ αρχάς, είναι ένας «σκληρός» λόγος. Όχι μόνον εξαιτίας της συντομίας του, καθόσον συχνά ομοιάζει με τον σύντομο καθημερινό λόγο- έτσι μπορείς σε κάποιον να πεις: «είσαι απαράδεκτος», ενώ αν θελήσεις να είσαι απαλότερος στην έκφρασή σου θα χρησιμοποιήσεις περισσότερα λόγια για να του μεταφέρεις μεν το νόημα που θέλεις αλλά με έναν τρόπο περισσότερο εύληπτο και πιο μαλακό. Η ποίηση λοιπόν δεν το κάνει αυτό. Στοχεύει στο να θρυμματίσει, γι΄ αυτό είναι μια τέχνη συμπαγής και πιο ανηλεής από τις άλλες. Ετούτη όμως είναι και η ομορφιά της: σε μια ξαφνική και σύντομη στιγμή μπορεί να εισβάλλει μέσα σου σε τέτοιο βαθμό που η ζωή σου να μην είναι ποτέ πάλι η ίδια. Μπορεί μια λέξη ή μια φράση να έλθει μέσα σου να κατοικήσει με τόση επιμονή που να μην έχεις άλλη επιλογή παρά να την φιλοξενήσεις τελικά. Κατά τον ίδιο τρόπο και ο ποιητής δεν είναι ευαίσθητος, παρά μόνον υπό την έννοια της ευαισθησίας ενός φωτογραφικού φιλμ. Διότι χρειάζονται δύο πράγματα για να γράψεις ποίηση: ένα είναι η ιδιαίτερη ματιά που έχεις προς την πραγματικότητα, να μπορείς να την κοιτάξεις χωρίς τις αλλοιώσεις και τους επιχρωματισμούς που υπάρχουν στα μάτια του περισσότερου κόσμου και δεύτερον να είσαι προικισμένος με τα εκφραστικά μέσα, ώστε να κατορθώσεις να εκφράσεις εκείνο που βλέπεις και να το αναδημιουργήσεις ώστε να το δουν και οι άλλοι. Πρόκειται, στην πραγματικότητα, περί της προσπάθειας που περιγράφει και ο Πλάτων στην αλληγορία του σπηλαίου. Υπάρχουν, επομένως, γύρω μας ποιητές που έχουν τη ματιά αλλά που δεν έχουν τα εκφραστικά μέσα. Αντίστοιχα υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πλούσια εκφραστικά μέσα αλλά δεν έχουν εκείνη τη ματιά τη θεογενή, ούτε την επαφή με το κοσμικό-φυσικό στοιχείο. Από αυτούς τους δεύτερους αρκετοί έχουν γράψει αλλά δεν τους προτιμώ.

-Πώς σχολιάζετε το γεγονός ότι σήμερα -πολύ περισσότερο από παλιά- οι άνθρωποι γράφουν και επιπλέον εκδίδουν τα γραφόμενα;
Μου απευθύνετε μια ερώτηση που μου φαίνεται προκλητική και με υποχρεώνει να την απαντήσω με έναν αιρετικό ίσως τρόπο. Αλλά ξέρετε και οι αιρέσεις καλό κάνουν καμιά φορά γιατί δοκιμάζουν την ορθότητα ή όχι της πίστης. Λοιπόν η απάντησή μου σε αυτό είναι ότι υπάρχουν δύο σκέλη σε τούτο το φαινόμενο: από τη μία είναι υγιές, ακόμη και θεραπευτικό, για τα μέλη μιας κοινωνίας να κάνουν αυτό που λέτε, δηλαδή να γράφουν και να εκδίδουν τα όσα γράφουν, καθώς η συνάντηση με τον εαυτό, μέσω της γραφής, βελτιώνει τη σχέση μαζί του και τείνει να οδηγεί προς την ισορροπία, ή προς την επανεύρεση των πραγμάτων, εκάστοτε όμως αυτό μπορεί να οδηγήσει σε τρομερές παραποιήσεις και σε τεράστια ανισορροπία. Κατά την άποψή μου, η υπερβολική προσφορά τέχνης ή λόγου ή ιδεών δεν κάνει καλό σε κανέναν. Ούτε στον γράφοντα, διότι συχνά υπερπλάθει το εγώ του, αποδίδοντάς του υπερφυσικές διαστάσεις, συχνά βέβαια φροντίζει αυτό να το κάνει και ο περίγυρός του, και έτσι τον απομακρύνει από την ορθή θέαση της πραγματικότητας- ούτε στην ποιότητα της γραφής, καθώς δεν προλαβαίνει πια κανείς να παρακολουθήσει τα καλά έργα ούτε εύκολα να τα εντοπίσει, γιατί έχει πρώτα να περάσει μέσα από πολλά χιλιόμετρα κακής, ακόμη και βαλτώδους λογοτεχνίας, έως ότου να δει κάτι που να είναι όντως σημαντικό. Επίσης ακριβώς επειδή ισχυρίστηκα πριν ότι ο γραπτός λόγος κατά κανόνα διδάσκει, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με πολλή κακή διδασκαλία και αυτό είναι κάτι που με προβληματίζει. Ο ποιητής έχει ευθύνη για το έργο του. Αν δεν μπορεί να υπερασπιστεί την ανθρωπότητα μέσα από αυτό και να την οδηγεί κάπου, καλό είναι να μην γράφει αλλά να στοχάζεται κατά μόνας. Κι έτσι παραμένει ποιητής και υπεύθυνος άνθρωπος.

-Η ποιητική γραφή και η λογοτεχνία γενικότερα έχει τη θέση που της αρμόζει στην εκπαιδευτική διαδικασία;
Θα χρησιμοποιήσω ένα προσωπικό στοιχείο αυτή τη φορά. Σαν μαθητής μίσησα την ποίηση, σας λέει αυτό κάτι; Και δεν οφείλεται στους δασκάλους μου, οι οποίοι ήταν φωτισμένοι και εξαιρετικοί από πολλές απόψεις, αν και συνηθίζεται να τα φορτώνουμε όλα σε εκείνους, αλλά ευθύνεται η απαίτηση που έχει η Πολιτεία να κατανοήσουμε την ποίηση και την λογοτεχνία μέσα στο πλαίσιο του μαθήματος. Είναι αισθητικό και ηθικό έγκλημα να ρωτάς κάποιον τι εννοεί ο Καβάφης όταν μιλάει για τις ηδονές. Γιατί εκείνο που εννοεί ο Καβάφης είναι από τη φύση του πολυδιάστατο, καθώς ο Καβάφης ως ποιητής δημιούργησε έναν ολόκληρο κόσμο. Δεν είναι τυχαίο που χρησιμοποιούμε τον όρο «ποιητής» μόνο για αυτή την κατηγορία καλλιτεχνών και δεν λέμε ποιητή, για παράδειγμα, τον ζωγράφο. Ο ποιητής είναι ποιητής ορατών τε πάντων και αοράτων και σε αυτό δεν εμπεριέχεται τίποτε το θαυμαστό, ο ποιητής δεν είναι κάποιος για να τον θαυμάσεις αλλά για να τον ακούσεις και να τον παρατηρήσεις, γιατί, όπως είπαμε, η ποίηση είναι μια τέχνη σκληρή και ο ποιητής ένα πλάσμα αθεράπευτο. Οι ηδονές, συνεπώς, του Καβάφη δεν είναι μονοδιάστατες, ούτε η Ιθάκη είναι όλο εκείνο το θεώρημα για το ταξίδι που έχει σημασία. Η Ιθάκη είναι ταυτόχρονα και η ανάγκη κάποτε του γυρισμού, είναι και η επιθυμία να μην υπήρχε ταξίδι καθόλου, αλλά ποιος μπορεί να πείσει τόσους ανθρώπους και τόσα νεαρά μυαλά για το τι είναι η Ιθάκη; Διότι δεν είναι θέμα πειθούς και φιλολογικών επιχειρημάτων, είναι καθαρά ζήτημα κατανόησης. Ωστόσο η ποίηση δεν εξηγείται και δεν κατανοείται με τη λογική, παρόλο που απευθύνεται και στη λογική- η ποίηση καθίσταται αντιληπτή μέσω της ενορατικής διήθησης στο πράγμα καθαυτό. Καλύτερο είναι να υπάρχει μια καλή βιβλιοθήκη στα σχολεία, πράγμα που δεν υπάρχει, παρά τα άφθονα χρήματα που παρέχονται για άλλα πράγματα, και ο μαθητής να παρακινηθεί να διαβάσει, κι αν δεν διαβάσει δεν πειράζει τόσο, ας διαβάσει τη φύση και τη ζωή και πάλι καλλιεργημένος θα είναι και προστατευμένος από το ζωώδες που εμφωλεύει μέσα μας.

-Τι σημαίνει για σας ότι ποιήματά σας έχουν βραβευτεί;
Για εμένα αυτό είναι μια μεγάλη τιμή και μια προσωρινή ανακούφιση στην ανασφάλεια μου την ανθρώπινη και την καλλιτεχνική αλλά δεν είναι η οδός. Η οδός είναι το να διαβαστεί ένα βιβλίο, δεν με νοιάζει από ποιον, -κάθε άνθρωπος είναι εξίσου σεβαστός καθώς εμπεριέχει εντός του τα διακριτά όρια της ύπαρξης και της ανυπαρξίας, και, όπως μας βεβαιώνουν οι Στωικοί φιλόσοφοι, είναι ικανός να εύρει τη σοφία, άρα είναι ένας άνθρωπος εξόχως σημαντικός- αρκεί να δώσει κάποιος την ευκαιρία στον δημιουργό του βιβλίου να του δείξει τον κόσμο με μια νέα οπτική και την ευκαιρία στον εαυτό του να ξαναγεννηθεί, αν πρέπει, κάτω από ένα νέο φως. Η τέχνη είναι η επιδίωξη του φωτός- ακόμη και σκιάζοντας την πραγματικότητα, και αναπνέοντας τη νύχτα, όπως το κάνει ο Novalis και ο Shelley, στην ουσία η τέχνη είναι λατρεία φωτός. Είναι εκείνο το φως που ονομάζει ο Ισπανός ποιητής και μυστικιστής του 16ου αιώνα San Juan de La Cruz στο ποίημά του «Τραγούδι για το ανέβασμα στο Μόντε Καρμέλο». Η υπέρβαση της φθοράς αυτή είναι και έτσι επιτυγχάνεται: μέσω της γέννησης και της παιδείας. Με τη γέννηση εξασφαλίζουμε τη βιολογική μας συνέχεια, με την παιδεία εξασφαλίζουμε το προνόμιο να είμαστε έλλογα και έμφρονα όντα, ταυτόχρονα όντα αθανασίας, αναζητούμε τη συνέχειά μας στο ουράνιο και στο διηνεκές. Αλλά όπως η γέννηση έτσι και η παιδεία, να γνωρίζετε, προϋποθέτει τον έρωτα. Κι ο έρωτας είναι μια μεγάλη συζήτηση, ίσως η μεγαλύτερη όλων, αλλά όχι μια άλλη αναζήτηση. Όπως και να έχει, η χρονικότητα του ανθρώπου είναι μια αιμορραγούσα πληγή, γι’ αυτό η ποίηση αίρει τα εμπόδια της ανθρωπινότητας, αποστερεί τη χρονικότητα από το αίμα της και από τη γήινή της επιρροή, είναι τέχνη φωτεινή και απελευθερωτική.

Δευτέρα 3 Νοεμβρίου 2008, εφημερίδα "Ελευθερία", σελ. 13, Συνέντευξη στην κ. Μαρία Τομαρά. ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2008/11/23/%ce%9b%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82_%ce%94%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%83%ce%b9%ce%b5%cf%8d%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82 Meleagros Philosophy and Education: Λογοτεχνικές Δημοσιεύσεις 2008-11-23T12:12:00-05:00 2008-11-23T12:12:00-05:00 Επίσης στο τεύχος 143 (Ιανουάριος-Μάρτιος 2009), σελίδες 88-91, του περιοδικού 'Οδός Πανός' δημοσιεύθηκε το άρθρο μου: "Το μυστήριο ως βίωμα και ως αναζήτηση στο έργο του John Keats". ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2008/11/22/%ce%92__%ce%95%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c_%ce%a3%cf%85%ce%bc%cf%80%cf%8c%cf%83%ce%b9%ce%bf_%ce%a6%ce%b9%ce%bb%ce%bf%cf%83%ce%bf%cf%86%ce%af%ce%b1%cf%82_(%ce%a0%cf%81%cf%8c%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%bc%ce%b1) Meleagros Philosophy and Education: Β' Επιστημονικό Συμπόσιο Φιλοσοφίας (Πρόγραμμα) 2008-11-22T09:18:00-05:00 2008-11-22T09:18:00-05:00
Διοργανώνουν το

B’ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

υπό την αιγίδα και την ευγενή χορηγία του Νομάρχου Αρκαδίας κ. Δημ. Κωνσταντόπουλου και του Δημάρχου Τριπόλεως κ. Αλέξανδρου Κοτσιάνη

Γενικό Θέμα:

Η θ ι κ ή κ α ι Π ο λ ι τ ι κ ή

Σάββατο 29 και Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2008
Αμφιθέατρο Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Τριπόλεως

Πρόεδρος Συμποσίου
Εμμανουήλ Μικρογιαννάκης, Καθηγητής Αρχαίας Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών,
τέως Κοσμήτωρ Φιλοσοφικής Σχολής

Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του Συμποσίου
Κωνσταντίνος Νιάρχος, Καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος της Διεθνούς Επιστημονικής Εταιρείας Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας

Συντονιστής του Συμποσίου
Παναγιώτης Ηλιόπουλος, ΜΑ, υποψ. Δρ. Φιλοσοφίας, υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων της ΔΕΕΑΕΦ

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΟ

Π Ρ Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α
Σάββατο 29 Νοεμβρίου, 17.00-21.00
(Προσέλευση από 16.30 έως 16.55)

Π ρ ο σ φ ω ν ή σ ε ι ς
• Κωνσταντίνος Νιάρχος, Πρόεδρος Διεθνούς Επιστημονικής Εταιρείας Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας.
• Ανδρέας Λυκουρέντζος, Υφυπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων.
• Δημήτρης Ρέππας, Βουλευτής ΠΑΣΟΚ Αρκαδίας.
• Πέτρος Τατούλης, Ανεξάρτητος Βουλευτής Αρκαδίας.
• Δημήτρης Κωνσταντόπουλος, Νομάρχης Αρκαδίας.
• Αλέξανδρος Κοτσιάνης, Δήμαρχος Τρίπολης.
• Θεόδωρος Σίμος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Πρόεδρος Τμήματος Επιστήμης και Τεχνολογίας Υπολογιστών.

1Η ΣΥΝΕΔΡΙΑ
Προεδρείο: Εμμανουήλ Μικρογιαννάκης, Καθηγητής Αρχαίας Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών, τέως Κοσμήτωρ Φιλοσοφικής Σχολής- Αντώνης Μπουκουβάλας, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Πρόεδρος Τμήματος Επιστήμης και Τεχνολογίας Επικοινωνιών.

Εισαγωγικές ομιλίες:
• Εμμανουήλ Μικρογιαννάκης, Καθηγητής Αρχαίας Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών, τέως Κοσμήτωρ Φιλοσοφικής Σχολής, Πρόεδρος του Συμποσίου: «Παθολογία Πολιτευμάτων: Πώς φθείρονται οι δημοκρατίες».
• Κων/νος Νιάρχος, Καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος της Διεθνούς Επιστημονικής Εταιρείας Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας, Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του Συμποσίου: «Η διαλεκτική μεταξύ ηθικής και πολιτικής».

Εισηγήσεις:
• Χρήστος Τερέζης, Καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Πατρών, Κοσμήτωρ Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών: «Η σχέση Πολιτικής και Μουσικής κατά το Νεοπλατωνικό Πρόκλο».
• Αντώνης Μπουκουβάλας, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Πρόεδρος Τμήματος Επιστήμης και Τεχνολογίας Επικοινωνιών: «Πλάτων, Ηλεκτρονικός Τουρισμός και Πολιτική».
• Αθανασία Γλυκοφρύδη-Λεοντσίνη, Καθηγήτρια Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών, Διευθύντρια Σπουδαστηρίου Φιλοσοφίας Φιλοσοφικής Σχολής: «Ηθική και αισθητική διαπαιδαγώγηση: Από την Αρχαιότητα στο Διαφωτισμό».
• Νικόλαος Χρόνης, Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών: «Αρχαία Ελληνική πολιτική φιλοσοφία και Παγκοσμιοποίηση».

Διάλειμμα 15 λεπτών

2Η ΣΥΝΕΔΡΙΑ
Προεδρείο: Εμμανουήλ Μικρογιαννάκης, Καθηγητής Αρχαίας Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών, τέως Κοσμήτωρ Φιλοσοφικής Σχολής- Νικόλαος Χρόνης, Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών.

• Χαρά Μπακονικόλα, Καθηγήτρια Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών: «Ζητήματα Ηθικής στο πολιτικό Θέατρο του 20ου αιώνα».
• Βαγγέλης Παπαδόπουλος, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας, Νομαρχιακός Σύμβουλος Αθηνών: «Υπάρχει σήμερα πολιτική συνείδηση;».
• Παναγιώτης Ηλιόπουλος, Καθηγητής Αγγλικής και Ισπανικής γλώσσας, MA, υποψ. Διδάκτωρ Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών: «Το πρότυπο του Ηγεμόνος κατά τις ηθικές και πολιτικές αντιλήψεις του Κικέρωνος και του Μάρκου Αυρηλίου».

Παρεμβάσεις- συζήτηση

Π Ρ Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α
Κυριακή 30 Νοεμβρίου, 09.00-14.00
(Προσέλευση από 08.30 έως 08.55)

Π ρ ο σ φ ω ν ή σ ε ι ς
• Εκπρόσωπος ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ.
• Εκπρόσωπος ΛΑ.Ο.Σ.

3Η ΣΥΝΕΔΡΙΑ
Προεδρείο: Εμμανουήλ Μικρογιαννάκης, Καθηγητής Αρχαίας Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών, τέως Κοσμήτωρ Φιλοσοφικής Σχολής- Λεωνίδας Μπαρτζελιώτης, Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών.

Εισηγήσεις:
• Δημήτρης Τζωρτζόπουλος, Δρ Φιλοσοφίας, Σχολικός Σύμβουλος: «Η αξία του Δικαίου και η κοινωνία των πολιτών στον Hegel».
• Σπύρος Τσιτσίγκος, Αναπλ. Καθηγητής Θεολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών: «Ορθόδοξο ήθος και Πολιτική Ηθική».
• Αθανάσιος Μελισσάρης, Επίκ. Καθηγητής Θεολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών: «”’Απόδοται ουν τά Καίσαρος Καίσαρι καί τά του Θεού τω Θεώ”: Η ζωτική πολιτική διάκριση ανάμεσα στην ιδιωτική και δημόσια επικράτεια του βίου».
• Γεώργιος Κουμάκης, Καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων: «Το παράδοξο των Σοφιστών για τη διδασκαλία της πολιτικής αρετής κατά Πλάτωνα».
• Παναγιώτης Δαμάσκος, Δρ. Φιλοσοφίας, Σχολικός Σύμβουλος: «Πολίτευμα και Ηθική κατά τον Αριστοτέλη».

Διάλειμμα 15 λεπτών

4Η ΣΥΝΕΔΡΙΑ
Προεδρείο: Εμμανουήλ Μικρογιαννάκης, Καθηγητής Αρχαίας Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών, τέως Κοσμήτωρ Φιλοσοφικής Σχολής- Σπύρος Τσιτσίγκος, Αναπλ. Καθηγητής Θεολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών.

• Λεωνίδας Μπαρτζελιώτης, Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών: «Ηθική και πολιτική κατά Πλάτωνα και Αριστοτέλη».
• Ευαγγελία Μαραγγιανού-Δερμούση, Αναπλ. Καθηγήτρια Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών: «Το δίκαιο του ισχυροτέρου στη σημερινή πολιτική πραγματικότητα».
• Κώστας Σταυρόπουλος, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, Master Φιλοσοφίας: «Πολιτική και ΜΜΕ στην εποχή της Νέας Παγκοσμίου Τάξεως».
• Αιμιλία Ξανθοπούλου, υποψ. Δρ. Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών: «Η πολιτική φιλοσοφία του Ευστρατίου Νικαίας».
• Ανδρέας Μάνος, Αναπλ. Καθηγητής Φιλοσοφίας Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης: «Νόμος και Ηθική».

Παρεμβάσεις- συζήτηση

Επισκόπηση των ανακοινώσεων

ΛΗΞΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

Τιμητική Οργανωτική Επιτροπή:
Ανδρέας Λυκουρέντζος, Υφυπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων
Δημήτρης Ρέππας, Βουλευτής ΠΑΣΟΚ Ν. Αρκαδίας
Πέτρος Τατούλης, Ανεξάρτητος Βουλευτής Ν. Αρκαδίας
Νικόλαος Αγγελόπουλος, Γενικός Γραμματέας Περιφέρειας Πελοποννήσου
Δημήτρης Κωνσταντόπουλος, Νομάρχης Αρκαδίας
Αλέξανδρος Κοτσιάνης, Δήμαρχος Τριπόλεως

Επιστημονική Οργανωτική Επιτροπή:
Αθανασία Γλυκοφρύδη-Λεοντσίνη, Καθηγήτρια Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών, Διευθύντρια Σπουδαστηρίου Φιλοσοφίας Φιλοσοφικής Σχολής
Ανδρέας Μάνος, Αναπληρωτής Καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Θράκης
Λεωνίδας Μπαρτζελιώτης, Ομότ. Καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών
Αντώνης Μπουκουβάλας, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Πρόεδρος Τμήματος Επιστήμης και Τεχνολογίας Επικοινωνιών
Θεόδωρος Σίμος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Πρόεδρος Τμήματος Επιστήμης και Τεχνολογίας Υπολογιστών
Χρήστος Τερέζης, Κοσμήτωρ Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Πατρών
Νικόλαος Χρόνης, Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών

Γραμματεία:
Αιμιλία Ξανθοπούλου, υποψ. Δρ. Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών
Λήδα- Κατερίνα Λουκατάρη, Παιδαγωγός, Master Επιστημών Αγωγής Παν. Αθηνών
Έλενα Σιούντρη, Εκπαιδευτικός Α/βάθμιας Εκπαίδευσης
Σπυριδούλα Μπολοβή, Φοιτήτρια Γαλλικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών
Αλεξάνδρα Δημητροπούλου, Φοιτ. Δημοσίων Σχέσεων & Επικοινωνιακής Πολιτικής ΤΕΙ Μακεδονίας

Χορηγοί:
Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αρκαδίας
Δήμος Τρίπολης
Πνευματικό Κέντρο Δήμου Τρίπολης

Χορηγοί Επικοινωνίας:
Δημοτικό Ραδιόφωνο Τρίπολης
Aρκαδική Τηλεόραση (ARTV)
Αρμονία FM
ΕΡΑ Τρίπολης

Catering:
Εστιατόριο Grand Chalet, Πλατεία Άρεως

Ηλεκτρονική υποστήριξη:
Σχολή Ηλεκτρονικών Υπολογιστών E-Γνώση ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2008/11/04/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%83%ce%b7_%ce%95%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd_%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bf%ce%b4%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd Meleagros Philosophy and Education: Παρουσίαση Επιστημονικών Περιοδικών 2008-11-04T20:47:00-05:00 2008-11-04T20:47:00-05:00
Προεδρείο: Μυρτώ Δραγώνα-Μονάχου, Λεωνίδας Μπαρτζελιώτης.
Συντονισμός: Χαράλαμπος Μαγουλάς, Παναγιώτης Ηλιόπουλος.

Α΄ ΜΕΡΟΣ: ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ «CELESTIA»
Στέλιος Βιρβιδάκης, Καθηγητής Φιλοσοφίας Μ.Ι.Θ.Ε.
Μυρτώ Δραγώνα-Μονάχου, Ομότιμη Καθηγήτρια Φιλοσοφίας των Πανεπιστημίων Αθηνών και Κρήτης.
Παναγιώτης Ηλιόπουλος, Υποψ. Δρ. Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών, εκδότης «Celestia».
Αθανασία Λεοντσίνη-Γλυκοφρύδη, Καθηγήτρια Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ανδρέας Μαρκαντωνάτος, Επίκουρος Καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.
Λεωνίδας Μπαρτζελιώτης, Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος ΟΚΦΠ.
Γεώργιος Χρονάς, Ποιητής, εκδότης της «Οδού Πανός».

Β΄ ΜΕΡΟΣ: ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ «SKEPSIS»
Αλεξάνδρα Δεληγιώργη, Καθηγήτρια Φιλοσοφίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Μυρτώ Δραγώνα-Μονάχου, Ομότιμη Καθηγήτρια Φιλοσοφίας των Πανεπιστημίων Αθηνών και Κρήτης.
Λίλιαν Καραλή, Καθηγήτρια Προϊστορικής Αρχαιολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών.
Bin Liang, Μορφωτικός ακόλουθος της Κινεζικής Πρεσβείας.
Χαράλαμπος Μαγουλάς, Δρ. Φιλοσοφίας, Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας, εκδότης «Skepsis».
Λεωνίδας Μπαρτζελιώτης, Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος ΟΚΦΠ.
Καλλιόπη Ταράση, Μεταφράστρια, Θεατρολόγος. ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2008/09/26/%ce%91%cf%80%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%ae_%ce%92%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%b5%ce%af%ce%bf%cf%85 Meleagros Philosophy and Education: Απονομή Βραβείου 2008-09-26T16:19:00-04:00 2008-09-26T16:19:00-04:00 ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2008/09/26/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%83%ce%b7_%ce%92%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%ce%bf%cf%85 Meleagros Philosophy and Education: Παρουσίαση Βιβλίου 2008-09-26T15:44:00-04:00 2008-09-26T15:44:00-04:00 ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2008/09/26/%ce%92__%ce%95%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c_%ce%a3%cf%85%ce%bc%cf%80%cf%8c%cf%83%ce%b9%ce%bf_%ce%a6%ce%b9%ce%bb%ce%bf%cf%83%ce%bf%cf%86%ce%af%ce%b1%cf%82 Meleagros Philosophy and Education: Β' Επιστημονικό Συμπόσιο Φιλοσοφίας 2008-09-26T15:39:00-04:00 2008-09-26T15:39:00-04:00
Μετά το εξαιρετικά επιτυχημένο Α’ Επιστημονικό Συμπόσιο Φιλοσοφίας που διοργανώθηκε τον Νοέμβριο του 2007 στην Τρίπολη με θέμα: «Η Κρίση των Αξιών στην Πολιτική, στην Κοινωνία και στην Παιδεία», η Διεθνής Επιστημονική Εταιρεία Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας και το Σπουδαστήριο Φιλοσοφίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, σας προσκαλούν στο Β’ Επιστημονικό Συμπόσιο Φιλοσοφίας με θέμα: «Ηθική και Πολιτική» που διεξάγεται υπό την αιγίδα της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ν. Αρκαδίας και του Δήμου Τρίπολης. Στο Συμπόσιο που θα λάβει χώρα στο Αμφιθέατρο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Τρίπολης λαμβάνουν μέρος, ως σύνεδροι, διακεκριμένοι πανεπιστημιακοί καθηγητές, επιστήμονες και ειδικοί ερευνητές. Ιδιαίτερη τιμή αποτελεί η παρουσία του Υφυπουργού Παιδείας & Θρησκευμάτων κ. Ανδρέα Λυκουρέντζου, καθώς και των Βουλευτών Αρκαδίας και πρώην Υπουργών κ.κ. Πέτρου Τατούλη και Δημήτρη Ρέππα. Οι εργασίες του Συμποσίου θα ξεκινήσουν το Σάββατο 29 Νοεμβρίου 2008 και ώρα 5.00 μ.μ. έως τις 9.00 μ.μ. και θα ολοκληρωθούν την Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2008 από τις 10.00 έως τις 2.00 μ.μ. Η είσοδος είναι ελεύθερη για όλους. Μετά τις εισηγήσεις θα ακολουθήσει συζήτηση και παρεμβάσεις.

Οργάνωση: Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αρκαδίας, Δήμος Τριπόλεως, Διεθνής Επιστημονική Εταιρεία Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας, Σπουδαστήριο Φιλοσοφίας Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών.

Για τη ΔΕΕΑΕΦ

Παναγιώτης Ηλιόπουλος
Συντονιστής του Συμποσίου
Υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων της ΔΕΕΑΕΦ ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2008/04/13/%ce%a3%cf%85%ce%bd%ce%ad%ce%b4%cf%81%ce%b9%ce%b1 Meleagros Philosophy and Education: Συνέδρια 2008-04-13T18:56:00-04:00 2008-04-13T18:56:00-04:00 Επίσης, στις 1 και 2 Ιουνίου 2008 θα γίνει φιλοσοφικό συνέδριο στη Μεθώνη, διοργανωμένο από τη ΔΕΕΑΕΦ και απο το Δήμο Μεθώνης. Επίσημος καλεσμένος και ομιλητής ο κ. Κάλλιστος Γουέαρ, Καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Συμμετέχουν και σε αυτή την περίσταση Καθηγητές Πανεπιστημίου, Διδάκτορες και υποψήφιοι Διδάκτορες Φιλοσοφίας από όλη την Ελλάδα. Η δική μου ομιλία θα φέρει τον τίτλο: "Η έννοια του Χρόνου στην κατά Νικόλαον Μεθώνης Ανάπτυξη της Θεολογικής Στοιχειώσεως του Πρόκλου". ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2008/03/17/%ce%94%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%83%ce%b9%ce%b5%cf%8d%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82 Meleagros Philosophy and Education: Δημοσιεύσεις 2008-03-17T18:47:00-04:00 2008-03-17T18:47:00-04:00 ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2007/12/24/%ce%94%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%83%ce%b9%ce%b5%cf%8d%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82 Meleagros Philosophy and Education: Δημοσιεύσεις 2007-12-24T19:27:00-05:00 2007-12-24T19:27:00-05:00 Επίσης, στην ηλεκτρονική έκδοση του λογοτεχνικού περιοδικού 'Δέλεαρ' (Νοέμβριος 2007) βρίσκονται τρία καινούρια ποιήματά μου: "Το φως μας σκέπασε", "Αντίστροφη πραγματικότητα", "Εικόνες". Το link είναι: [www.delearpoetry.gr] ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2007/10/26/%ce%91%ce%9d%ce%91%ce%94%ce%97%ce%9c%ce%9f%ce%a3%ce%99%ce%95%ce%a5%ce%a3%ce%97 Meleagros Philosophy and Education: ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ 2007-10-26T11:23:00-04:00 2007-10-26T11:23:00-04:00
Φθίνει η φύση.
Σαν ένα ξερό κομμάτι ψωμί
κάτω απ’ τα δάχτυλά μου.
Και σκέφτομαι πώς να το ξαναζυμώσω
απ’ την αρχή,
με τι μεθόδους κι αλχημείες δυνατές.

Φθίνει η φύση.
Σαν ένα κίτρινο φύλλο ξερό
κάτω απ΄ τα μάτια μου.
Λέω αν μπορώ να το σηκώσω
και να το κολλήσω στο κλαρί
σαν Πάνας που γιατρεύει
τις πληγές των δέντρων.

Φθίνει η αστραπή.
Το φως το γαλάζιο
όταν έπεσε στο σώμα μου
μ’ άφησε να τρέμω κι έφυγε
σαν αυταπάτη ξαφνική.
Πώς να μαζέψω αυτό το φως,
να το χαρίσω στους ωκεανούς;

Όταν γεννήθηκα, έσπειρα το ρύζι,
άνοιξα τις εισόδους των σπηλιών,
ξεγέννησα παιδιά των λιονταριών,
των λύκων, των ανθρώπων.
Αγνάντεψα τη θάλασσα ν΄ αφρίζει,
των βράχων τις ρωγμές και των βουνών,
τις ράχες μέτρησα των μυρμηγκιών
και των ανέμων τις φωνές στα ύψη.
Κατέβηκα στους κάμπους να περάσω
σκληρότερους χειμώνες από άλλους.

Μυστήριο ακόμη! Σαν να μην
έχω μάθει τίποτα.
Τα πάθη μου γερνούσαν γρήγορα,
σαν άλογα διέσχισαν τα σύνορα,
βορά σκληρών θηρίων, πονηρών.

Αναδημοσίευση από το βιβλίο μου
"Ο Επιών Καιρός", σελίδα 75. ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2007/10/26/%ce%91%ce%9d%ce%91%ce%9a%ce%9f%ce%99%ce%9d%ce%a9%ce%a3%ce%97_%ce%95%ce%a0%ce%99%ce%a3%ce%a4%ce%97%ce%9c%ce%9f%ce%9d%ce%99%ce%9a%ce%9f%ce%a5_%ce%a3%ce%a5%ce%9c%ce%a0%ce%9f%ce%a3%ce%99%ce%9f%ce%a5 Meleagros Philosophy and Education: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ 2007-10-26T09:22:00-04:00 2007-10-26T09:22:00-04:00 ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2007/10/26/%ce%9a%ce%a5%ce%9a%ce%9b%ce%9f%ce%a6%ce%9f%ce%a1%ce%99%ce%91_%ce%92%ce%99%ce%92%ce%9b%ce%99%ce%9f%ce%a5 Meleagros Philosophy and Education: ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ 2007-10-26T09:12:00-04:00 2007-10-26T09:12:00-04:00 ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2007/07/05/%ce%a6%ce%b9%ce%bb%ce%bf%cf%83%ce%bf%cf%86%ce%af%ce%b1_%ce%92%ce%bf%cf%85%ce%b4%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%8d_%ce%96%ce%b5%ce%bd Meleagros Philosophy and Education: Φιλοσοφία Βουδισμού Ζεν 2007-07-05T18:20:00-04:00 2007-07-05T18:20:00-04:00 Άνεμος, σημαία, κινήσεις του νου. Η ίδια κατανόηση. Όταν ανοίγει το στόμα Όλα είναι λάθος". ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2007/07/05/What_makes_the_Happy_Life... Meleagros Philosophy and Education: What makes the Happy Life... 2007-07-05T18:01:00-04:00 2007-07-05T18:01:00-04:00 Seneca, Ep 16.1, trans. Campbell 1969, 63 ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2007/06/30/%ce%9a%ce%a1%ce%99%ce%a4%ce%99%ce%9a%ce%99%ce%a3%ce%9c%ce%9f%ce%a3_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%9c%ce%95%ce%a4%ce%91%ce%a6%ce%a5%ce%a3%ce%99%ce%9a%ce%97 Meleagros Philosophy and Education: ΚΡΙΤΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ 2007-06-30T18:49:00-04:00 2007-06-30T18:49:00-04:00 Του Πάνου Ηλιόπουλου

Ο Καντ δεν είναι εκλεκτικιστής αλλά ένας φιλόσοφος που επιδιώκει το “Mittelweg”, δηλαδή τη «μέση οδό», ανάμεσα σε δύο θέσεις. Εξ’ άλλου ο Hegel δήλωνε πως ο εκλεκτικισμός αποτελεί τον θάνατο της φιλοσοφίας[i]. Έτσι ο Καντ βρίσκεται στο μέσο μιας αντιπαλότητας των δύο αυτών θέσεων, αντιπαλότητας μεταξύ των ορθολογιστών της deductio (παραγωγική μέθοδος) και των εμπειριστών της inductio (επαγωγική μέθοδος). Ο ίδιος ξεκίνησε ως ορθολογιστής αλλά επηρεάστηκε από τον εμπειρισμό στη συνέχεια και κυρίως τον απασχόλησε η φιλοσοφική οπτική του David Hume και ο ισχυρός σκεπτικισμός του που αφαιρούσε στην ουσία από την επιστήμη τη δυνατότητα της ύπαρξης. Στην εισαγωγή της Κριτικής του Καθαρού Λόγου λέει πως: «…από την άποψη του χρόνου δεν έχουμε καμιά γνώση μέσα μας που να προηγείται από την εμπειρία-όλες αρχίζουν με αυτήν…αλλά κι αν κάθε γνώση μας πρωταρχίζει με την εμπειρία, αυτό δεν σημαίνει ότι και καθεμία πηγάζει από την εμπειρία»[ii]. Έτσι καθιερώνει το τρίτο φιλοσοφικό ρεύμα, τον Κριτικισμό που έρχεται ως σύνθεση, σύμφωνα με το Εγελιανό σχήμα, ανάμεσα στη θέση και αντίθεση του ορθολογισμού των Descartes, Spinoza, Leibniz και Wolff και του εμπειρισμού των Hobbes, Locke και Hume.
Δεν αποτελεί η σύνθεση αυτή μια σύνθεση με τη στενή έννοια του όρου αλλά μια σύνθεση με την ευρύτερη δυνατή έννοια καθώς συναντώνται κρίσιμα στοιχεία και από τα δύο αυτά ρεύματα μέσα όμως από μία ισχυρή κριτική διαδικασία, ένα «δικαστήριο», όπως το θέτει ο ίδιος ο Καντ. Σκοπός της Κριτικής είναι ο έλεγχος των αρχών των δύο ρευμάτων, η κονιορτοποίηση αλλά ταυτόχρονα η εκ νέου αναζήτηση της Μεταφυσικής, μιας Μεταφυσικής που είναι πλέον δυνατή όχι μέσω των θεολογικών και μεταφυσικών συγγραμμάτων που ο Hume κάποτε ζήτησε να καούν αλλά μέσω των ορθών προϋποθέσεων που θέτει η Κριτική και με τη διαμεσούργηση των συνθετικών a priori εννοιών. Ο Καντ δεν επιχειρεί να δώσει απαντήσεις στα διαχρονικά προβλήματα της Μεταφυσικής αλλά αναπτύσσει μια κριτική μέθοδο- προάγγελο ενός συστήματος μελλοντικού στα πλαίσια της οποίας θα θεμελιωθεί η δυνατότητα της επίλυσης κάθε μεταφυσικού προβλήματος. Η θεμελιωδέστερη προϋπόθεση της κριτικής του Καθαρού Λόγου είναι εκείνη της περατότητας της γνώσης[iii]. Μεταβάλλοντας σε υπέρτατο φιλοσοφικό ερώτημα τις προϋποθέσεις και τη δυνατότητα του γιγνώσκειν ο Καντ γίνεται ο Κοπέρνικος της Φιλοσοφίας, αντιστρέφει την αναζήτηση του λόγου προς τα πράγματα σε αναζήτηση της ίδιας της βαθύτερης ουσίας του λόγου, της δυνατότητας και της προοπτικής του στη διαχρονικότητα της επιστήμης καθαυτής. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο Καντ δημιουργεί Γνωσιολογία, με τη Σωκρατική του μέθοδο που δεν αφήνει τίποτε να μην ερωτάται, τίποτε που να μην ελέγχεται από το κριτικό του δικαστήριο.
Εργαλεία χρήσιμα στη διαδικασία του φιλοσοφείν είναι οι έννοιες. Φιλοσοφία είναι η δια των εννοιών εργασία, μας λέει ο Hegel. «Η έννοια έχει την έδρα της στην a priori γνωστική σας δύναμη»[iv], μας λέει ο Καντ στην εισαγωγή της δεύτερης έκδοσης. Το υποκείμενο πρέπει να αναδιπλωθεί στον εαυτό του και από αυτή την εσωτερική αναδίπλωση (Reflektion) να αναζητηθεί η γνώση. Η εμπειρία έρχεται κατακερματισμένη, τα δεδομένα από τον αισθητό κόσμο έρχονται με μια αλλεπάλληλη σειρά εικόνων, οσμών, ήχων χωρίς να υπάρχει ένας προφανής συνδετικός κρίκος που να ενώνει όλη αυτή την παραγωγή της εμπειρίας και να της δίνει μια διαρκή συνοχή. Πίσω λοιπόν από την εμπειρία βρίσκονται τα προτερολογικά (a priori) αυτά στοιχεία που δίνουν στις εμπειρικές γνώσεις ενότητα. Φτάνουμε έτσι σε ένα βασικό συμπέρασμα, μόνες οι αισθήσεις είναι τυφλές αλλά και οι μορφές της νόησης είναι κενές από μόνες τους.
Το ζητούμενο είναι το εφικτόν της επιστήμης ως θεωρητικής γνώσης του λόγου και η εφαρμοσιμότητα της ως πρακτικής γνώσης του λόγου. Το αν μια γνώση μπορεί να ακολουθήσει τον «ασφαλή δρόμο μιας επιστήμης»[v] εξαρτάται πρώτιστα από το αν περιέρχεται σε στασιμότητα ή ξαναγυρίζει πίσω για να ακολουθήσει ένα νέο δρόμο. Η Λογική με τα σαφώς καθορισμένα όρια της δεν συμπλέκεται με τα όρια άλλων επιστημών, δεν περιέρχεται στην ανάγκη να γυρίσει πίσω αλλά δεν μπόρεσε να προχωρήσει μπροστά αν και αποτελεί προπαιδευτική μάθηση κάθε επιστήμης. Παρατηρεί δε, ο Καντ, πως είναι απαραίτητη κάποια a priori γνώση και χρησιμοποιεί ένα παράδειγμα από τα Μαθηματικά λέγοντας πως αυτή χρησιμοποίησε ο Θαλής για την απόδειξη του ισοπλεύρου τριγώνου καθώς δεν χρειάστηκε να εφαρμόσει μία κατά βήμα παρακολούθηση του αντικειμένου που εξέταζε αλλά αρκούσε η δια της έννοιας παραγωγή του με τη χρήση της a priori αυτής γνώσης. Στον τομέα της Φυσικής υπάρχουν αντίστοιχα παραδείγματα όπως των σφαιρών του Galilei ή των πειραμάτων με το βάρος, του Torricelli, που συντείνουν προς το ότι ο λόγος δεν ακολουθεί ως δεσμώτης τη φυσική πραγματικότητα αλλά συμπορεύεται μαζί της βάσει αρχών και ο ίδιος ο λόγος ενορά και κρίνει πριν επαληθεύσει μέσω της πραγματικότητας. Οι a priori αυτές γνώσεις, βεβαιώνει ο Καντ, έχουν χαρακτήρα αναγκαίο και καθολικό και είναι φρόνιμο να χρησιμοποιεί κανείς χωριστά τα δύο αυτά κριτήρια μιας και τα γνωρίσματα αυτά των a priori γνώσεων είναι στενά αλληλένδετα και το καθένα καθαυτό αλάθητο[vi]. Ο Καντ συμφωνεί με τον Hume στο ότι δεν υπάρχει γνώση για τα αντικείμενα που να προέρχεται από τον καθαρό λόγο και μόνο, πιστεύει όμως πως υπάρχει μια a priori γνώση των όρων της εμπειρίας των πραγμάτων και των μορφών και νόμων που έχουμε εμείς για τα φαινόμενα. Αυτή ακριβώς η λειτουργία της διάνοιας καθιστά δυνατή την παράσταση ενός αντικείμενου. Χωρίς τις πρωταρχικές κρίσεις και έννοιες που υπάρχουν στη νόηση δεν υπάρχει καμιά γνώση του αντικειμένου μιας παράστασης που να προέρχεται από τον κόσμο της εμπειρίας[vii].
Πώς θεμελιώνεται όμως η Μεταφυσική; Ο Αριστοτέλης λέγει πως «πάντες άνθρωποι του ειδέναι ορέγονται φύσει»[viii], ο Καντ σε μια επιστολή του προς τον Mendelssohn το 1776 γράφει πως πολύ απέχει από το να θεωρεί τη Μεταφυσική ως ασήμαντη και περιττή και πως η αληθινή και διαρκής ευτυχία του ανθρωπίνου γένους εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από αυτή[ix], και στον πρόλογο της Α’ έκδοσης πως τον απασχολεί «η δυνατότητα ή μη δυνατότητα μιας Μεταφυσικής γενικά…βάσει αρχών»[x]. Παραδέχεται πως η φύση βασανίζει το λόγο με ασίγαστη ορμή «σαν να επρόκειτο για μια από τις πιο σημαντικές υποθέσεις του [η Μεταφυσική]»[xi] και πως ίσως να πρέπει να συντελεστεί μια νέα επανάσταση στη σκέψη, αντίστοιχη της των Μαθηματικών και της Φυσικής όπου το αντικείμενο να ρυθμίζεται προς τη γνώση μας και όχι το αντίστροφο. Έτσι λοιπόν θα έπρεπε να αναζητηθεί ο καθαρός λόγος σε ό,τι μπορεί να επιβεβαιωθεί ή να αναιρεθεί με το πείραμα, πράγμα διόλου συμβατό, ιδιαίτερα όταν οι προτάσεις του καθαρού λόγου υπερβαίνουν τα όρια της εμπειρίας. Γι’ αυτό κάτι τέτοιο θα ήταν δυνατό μόνο με έννοιες και θεμελιώδεις αρχές που μπορούμε να δεχτούμε a priori. Αυτές οι αρχές, επισημαίνει ο Καντ, θα πρέπει να μπορούν να θεωρηθούν από δύο σκοπιές. Πρώτον, ως αντικείμενα των αισθήσεων και της νόησης για την εμπειρία και δεύτερον ως αντικείμενα του λόγου που τείνει έξω από την εμπειρία. Αν διπλά έτσι ιδωμένα τα πράγματα επιτυγχάνουμε συμφωνία με την αρχή του καθαρού λόγου, ενώ μονομερώς ιδωμένα προκύπτει διάσταση του λόγου με τον εαυτό του, τότε θέτουμε ως κριτή σε αυτή την περίπτωση το πείραμα.
Η Μεταφυσική, επομένως, μπορεί να πάρει το δρόμο της επιστήμης όσον αφορά το μέρος της το σχετικό με έννοιες a priori που τα αντίστοιχα αντικείμενα τους μπορούν να δοθούν σε μιαν εμπειρία σύμμετρη προς εκείνες. Όσον αφορά όμως το πέρα από τα όρια της δυνατής εμπειρίας μέρος της, το οποίο αποτελεί συγχρόνως και το σπουδαιότερο τμήμα της, δεν μπορούμε να ελπίζουμε στο ίδιο αποτέλεσμα μιας και η γνώση φτάνει μόνο ως τα φαινόμενα. Το υπεραισθητό δεν γνωρίζεται. Το Απόλυτο όμως, λέει ο Καντ, ελλοχεύει παντού και μας εξωθεί πέρα από τα όρια της εμπειρίας και των φαινομένων. Μπορεί λοιπόν μέσα στην περιοχή της πρακτικής γνώσης να υπάρχουν δεδομένα που να επιτρέπουν στον καθαρό λόγο να καθορίσει την υπερβατική (transzendental) λογική έννοια του Απολύτου και κατ’ αυτόν τον τρόπο να υπερβεί τα όρια της δυνατής εμπειρίας στηριζόμενος στην a priori γνώση μας που είναι δυνατή μόνο από άποψη πρακτική.
Αυτή είναι η προσπάθεια της «Κριτικής του Καθαρού Λόγου», να αλλάξει τη μέθοδο και όχι να συστηματοποιήσει την επιστήμη κατά έναν τρόπο μονομερή ή όπως το διατυπώνει ο ίδιος ο Καντ «…γνώρισμα του καθαρού θεωρητικού λόγου είναι ότι μπορεί και οφείλει να σταθμίζει με ακρίβεια τη δύναμη του κατά τους διάφορους τρόπους που εκλέγει τα νοητά του αντικείμενα και να απαριθμεί ολικά αυτούς τους τρόπους με τους οποίους θέτει προβλήματα στον εαυτό του για λύση, κι έτσι να σκιαγραφεί τη όλη προϋποτύπωση για ένα Σύστημα της Μεταφυσικής…»[xii]. Μια τέτοια Μεταφυσική, καθηρμένη από την κριτική, θα μπορούσε να ειπωθεί πως ασκεί ένα ρόλο μόνον αρνητικής ωφέλειας καθώς μας περιορίζει από το να προχωρήσουμε πέρα από τα όρια της εμπειρίας με τον θεωρητικό λόγο αλλά τελικά ενέχει και μία θετική και ακραιφνώς πρακτική ωφέλεια, το ότι υπάρχει μια στένωση της χρήσης του λόγου αλλιώς οι αρχές θα επέκτειναν τα όρια της αισθητικότητας και θα εκτόπιζαν την πρακτική (ηθική) και καθαρή χρήση του λόγου.
Μέσα στην Κριτική θα προκύψει ο αυτοπεριορισμός του λόγου, η εγκατάλειψη του κυνηγιού των χιμαιρών και των «αδιάσειστων» αληθειών που ο νόστος του Λόγου προς το Απόλυτο γεννούσε. Κάθε θεωρητική γνώση του λόγου περιορίζεται σε αντικείμενα της εμπειρίας. Τα αντικείμενα αυτά κι αν ακόμη δεν μπορούν να γνωσθούν πρέπει τουλάχιστον να μπορούν να νοηθούν. Ο Καντ διαχωρίζει σε πράγματα ως αντικείμενα της εμπειρίας και σε πράγματα καθ’ εαυτά. Τα πράγματα καθ’ εαυτά δεν μπορούν να γνωσθούν[xiii]. Η διττότητα όμως αυτή των πραγμάτων τους προσδίδει μιαν αμφισημία πολύ χρηστική και καθιστά εφικτό τον κριτικό διαχωρισμό σε δύο τρόπους παραστάσεως, την κατ’ αίσθηση παράσταση και τη νοητική. Έτσι η ανθρώπινη βούληση, παραδείγματος χάριν, μπορεί να θεωρηθεί ως υποταγμένη στο φυσικό νόμο όσον αφορά στη θεώρηση της στον κόσμο των φαινομένων ή ως ελεύθερη, ως πράγμα καθ’ εαυτό, μη υποταγμένο στον κόσμο των φαινομένων. Η αμφισημία αυτή και η δυνατότητα των νοητικών και των αισθητικών παραστάσεων αίρει την αντίφαση ως προς την φύση και την ουσία της ανθρώπινης βούλησης μιας και αυτή μπορεί να βιωθεί κατά έναν τρόπο ή να νοηθεί κατά έναν άλλον ο οποίος βρίσκεται πίσω και πέρα από την εμπειρία. Αντίστοιχα, αξιολογούμε την Ηθικότητα σε σχέση με την ελευθερία και το μηχανισμό της φύσεως και διαπιστώνουμε πλέον τη μη ύπαρξη κάποιας αντίφασης, πράγμα που δεν θα συνέβαινε όμως «…αν η κριτική δεν μας είχε ανοίξει προηγουμένως τα μάτια…»[xiv], όσον αφορά στην άγνοια που έχουμε για τα πράγματα καθ’ εαυτά και το τι μπορούμε τελικά να γνωρίσουμε με τη θεωρητική μας σκέψη. Εδώ τίθεται ένα περίπλοκο όσο και καινοφανές διανοητικό διάγραμμα σε σχέση με μέγιστα μεταφυσικά προβλήματα όπως ο Θεός, η ελευθερία και η αθανασία. Φτάνοντας, λέει ο Καντ, ο λόγος σε αυτές τις έννοιες με «υπέρμετρες άμεσες εποπτείες»[xv], δηλαδή με υπερβατικές ενοράσεις, εφαρμόζεται σε πράγματα που δεν μπορούν να είναι αντικείμενα της εμπειρίας και τα μεταμορφώνει σε φαινόμενα καθιστώντας ανέφικτη την πρακτική διεύρυνση του πρακτικού λόγου. «Έπρεπε λοιπόν να καταργήσω τη γνώση [δηλ. την άκαρπη μεταφυσική γνώση] για να κερδίσω τόπο για την πίστη [την πίστη στη δυνατότητα της πρακτικής- ηθικής γνώσεως][xvi]…»[xvii], λέει ο Καντ αντιμαχόμενος, όπως υποστηρίζει, το δογματισμό.
Παράλληλα στρέφεται ενάντια του Ιδεαλισμού, που θεωρείται αθώος, όπως λέει, και τον ονομάζει σκάνδαλο της φιλοσοφίας γιατί είναι υποχρεωμένος να δέχεται την ύπαρξη των πραγμάτων του εξωτερικού κόσμου με τη μορφή πίστης. Έτσι δεν αφήνει περιθώρια για επαρκή απόδειξη και υποστήριξη ενός τέτοιου ζητήματος σε περίπτωση αμφισβήτησης. Προσθέτει ακόμη πως υπάρχει συνείδηση της ύπαρξης μας μέσα στο χρόνο η οποία είναι συνδεδεμένη με τη συνείδηση μιας σχέσης με κάτι έξω από εμάς και αυτή η σύνδεση που διατυπώνεται τόσο ξεκάθαρα είναι η εμπειρία και η αίσθηση και όχι κάποια μορφή φαντασίας. Η πραγματικότητα της εξωτερικής αισθήσεως είναι κατ’ αναγκαιότητα συνδεδεμένη με την πραγματικότητα της εσωτερικής αισθήσεως ώστε η εμπειρία να γίνει δυνατή. Αισθανόμαστε βέβαιοι ότι υπάρχουν πράγματα έξω από εμάς που αναφέρονται στις αισθήσεις αλλά άλλο τόσο αισθανόμαστε τη βεβαιότητα ότι εμείς υπάρχουμε μέσα στο πεδίο του χρόνου και δεχόμαστε την εξωτερική εμπειρία.
Η Κριτική δεν αντιτίθεται στο δογματισμό ως φυσικό χαρακτηριστικό της επιστήμης με την έννοια των προτερολογικών αρχών αλλά στο δογματισμό εννοιών ανεξερεύνητων που χρησιμοποιούνται από καιρό χωρίς αποδεικτικό υπόβαθρο. Η Κριτική, επομένως, είναι το απαραίτητο προστάδιο για μια Μεταφυσική γερά θεμελιωμένη που θα δουλευτεί συστηματικά και δογματικά ως επιστήμη. Εδώ ο Καντ αποδίδει σεβασμό στη μέθοδο του Wolff ο οποίος έδειξε πως για την πρόοδο της επιστήμης χρειάζεται έγκυρη θέση των αρχών, σαφής καθορισμός των εννοιών, δοκιμασμένη αυστηρότητα των αποδείξεων και αποφυγή τολμηρών αλμάτων στη συναγωγή συμπερασμάτων[xviii]. Ο ορθολογισμός αυτός της διαχείρισης της μεθόδου είναι αναντικατάστατος και μόνο όσοι υποσκάπτουν τα θεμέλια της ίδιας της επιστήμης θα ήταν ενάντιοι σε μια τέτοια διακήρυξη. Δεν διατυπώνεται μόνο μια Γνωσιολογία αλλά ταυτόχρονα, συνολικά, και μια Επιστημολογία[xix].
Πόθος του εσωτερικός υπήρξε το να συνεχίσει το έργο μια καινούρια γενιά φιλοσόφων με εργαλείο και σκαπάνη την Κριτική του Καθαρού Λόγου μιας και ο Καντ ουδέποτε ήταν ένας άνθρωπος που η επιστημονικότητα του δεν συνέπιπτε με το ηθικό του ποιον και που τα κίνητρα του απέναντι στην επιστήμη να τα διακατέχει η μωροδοξία ή η ανταγωνιστική φιλοδοξία. Απόδειξη η στάση του απέναντι στο έργο του David Hume που τον προσανατόλισε στην ανεύρεση μιας έντιμης επιστημονικής απάντησης προς τον μεγάλο Σκώτο φιλόσοφο και τον οδήγησε να ξεπεράσει την παραδοσιακή ορθολογιστική γραμμή της Γερμανίας, όχι προς όφελος αυτής των πραγματοκρατών αλλά προς όφελος της μεθοδολογίας της φιλοσοφίας, της Μεταφυσικής και της Γνωσιολογίας.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
· Αυγελής Ν., Εισαγωγή στη φιλοσοφία, Θεσσαλονίκη, 2001
· Baumgartner H. M., Kants “Kritik der reinen Vernunft“, Anleitung zur Lektüre, Freiburg, 1991
· Δημητρακόπουλος Μ. Φ., Μελέτες κριτικής φιλοσοφίας και μεταφυσικής, Αθήνα, 2005
· Δημητρακόπουλος Μ. Φ, Διαλεκτική ψυχολογία και υπερβατική συνειδησιολογία στην κριτική ιδεοκρατία του Καντ, Αθήνα, 1983
· Δημητρακόπουλος Μ. Φ, Φιλοσοφία του Γερμανικού Ιδεαλισμού, Αθήνα, 1993
· Δημητρακόπουλος Μ. Φ, Στοιχείωση Ευρωπαϊκής Φιλοσοφίας, Αθήνα 2003
· Έκο Ουμπέρτο, Ο Καντ και ο ορνιθόρυγχος,, 1997
· Grondin J., Kant zur Einführung, Hamburg, 1994
· Heidegger M., Kant und das Problem der Metaphysik, Frankfurt a.M., 1929
· Heimsoeth H., Transzendentale Dialektik, Berlin, 1966-71
· Kant Immanuel, Κριτική του Καθαρού Λόγου, Μτφ. Α. Γιανναράς, Αθήνα, 1976
· Kant Immanuel, Κριτική του Καθαρού Λόγου, Μτφ. Μ. Φ. Δημητρακόπουλος, Αθήνα, 1999
· Kant Immanuel, Κριτική του Πρακτικού Λόγου, Μτφ. Μ. Φ. Δημητρακόπουλος, Αθήνα, 2003
· Kobusch Th., Die Entdeckung Der Person. Metaphysik der Freiheit und modernes Menschenbild, Freiburg, 1998
· Πελεγρίνης Θ., Οι πέντε εποχές της φιλοσοφίας,, Αθήνα, 1998
· Πενολίδης Θ., Τα όρια του μεθοδολογικού επιχειρήματος στην φιλοσοφία του Descartes και του Spinoza, Θεσσαλονίκη, 2004
· Ross W. D., Aristotle, 1977


Critical philosophy and Metaphysics
Critical philosophy comes as a radical, innovative form of judging the unknown, not as eclecticism. Kant sees through the flaws of Empiricism and Rationalism and combines the two into a theory that will serve as catalyst for the philosophers of the new generations. Kant strives for a philosophical future, based on sheer fact, not intuition and thus creates epistemology and a new basis for search into the unknown field of Metaphysics. Kant’s new method is the forerunner of a new system. His transcendental idealism is focus on the immortality of the soul, on freedom and on the existence of God. Interest in these areas is unavoidable, inevitable and inherent in the very nature of human reason. All knowledge comes fragmented and only goes as far as the phenomena; it is the a priori cognitions those which categorize the outcome of all human knowledge. The Critique of Pure Reason leads Logos to certain self restraint without which Metaphysics would be a wild goose chase whatsoever.


[i] Μ. Φ. Δημητρακόπουλος, Φιλοσοφία του Γερμανικού Ιδεαλισμού, σελ. 7
[ii] Kant, Κριτική του Καθαρού Λόγου, Β 1, Μτφ. Αν. Γιανναρά
[iii] Θ. Πενολίδης, Τα όρια του μεθοδολογικού επιχειρήματος στην φιλοσοφία του Descartes και του Spinoza. Δοκιμή μιας κριτικής από την άποψη του υπερβατολογικού ιδεαλισμού, σελ. 88
[iv] Kant, Κριτική του Καθαρού Λόγου, Β 6, Μτφ Αν. Γιανναρά
[v] Kant, Κριτική του Καθαρού Λόγου, Β VII, Μτφ. Αν. Γιανναρά
[vi] Kant, Κριτική του Καθαρού Λόγου, Β 3- Β 4
[vii] Μ. Φ. Δημητρακόπουλος, Φιλοσοφία του Γερμανικού Ιδεαλισμού, σελ. 74
[viii] W. D. Ross, Aristotle, Ch. 6
[ix] Μ. Φ. Δημητρακόπουλος, Φιλοσοφία του Γερμανικού Ιδεαλισμού, σελ. 62
[x] Kant, Κριτική του Καθαρού Λόγου, A XII
[xi] Kant, Κριτική του Καθαρού Λόγου, B XV
[xii] Ibid, B XXIII
[xiii] Μ. Φ. Δημητρακόπουλος, Φιλοσοφία του Γερμανικού Ιδεαλισμού, σελ. 11
[xiv] Kant, Κριτική του Καθαρού Λόγου, Β ΧΧΙΧ
[xv] Ibid, Β ΧΧΧ
[xvi] Ibid, Β ΧΧΧ, Σχόλιο Αν. Γιανναρά
[xvii] Ibid, Β ΧΧΧ
[xviii] Kant, Κριτική του Καθαρού Λόγου, Β ΧΧΧVI
[xix] Ουμπέρτο Έκο, Ο Καντ και ο ορνιθόρυγχος, σελ. 82-83 ]]> http://www.arcadiablogs.gr/Philosophy_and_Education/2007/06/30/%ce%a6%ce%99%ce%9b%ce%9f%ce%a3%ce%9f%ce%a6%ce%99%ce%91___%ce%95%ce%9a%ce%a0%ce%91%ce%99%ce%94%ce%95%ce%a5%ce%a3%ce%97 Meleagros Philosophy and Education: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ & ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ 2007-06-30T18:35:00-04:00 2007-06-30T18:35:00-04:00

Η συγκεκριμένη Ιστοσελίδα φιλοξενεί μια εκτενή συζήτηση γύρω
από τον Φιλοσοφικό λόγο διαχρονικά κι επίσης γύρω από
το Παιδευτικό αποτέλεσμα
του λόγου αυτού. Όπως και η Φιλοσοφία η ίδια,
ετούτη
η συζήτηση οφείλει να μη
σταματά ποτέ...

]]>