Χρειάστηκε να ζητήσω τις υπηρεσίες των εξωτερικών ιατρείων ενός δημόσιου νοσοκομείου. Περίμενα μια ωρίτσα και εξυπηρετήθηκα. Οταν τελείωσα, είχαν ήδη εξεταστεί δεκαπέντε άνθρωποι από δύο γιατρούς. Ακόμη και ένα περιστατικό που η προϊσταμένη έκρινε πως έπρεπε να προηγηθεί, εκτός σειράς. Οι αδελφές στον έλεγχο, με ηρεμία και χωρίς νεύρα, τα κατάφεραν μια χαρά. Παρά τις επιθέσεις.
Ποιες ήταν οι επιθέσεις; Η ρωμέικη ιδιοσυγκρασία που αναζητούσε έναν γνωστό, ένα μέσον, ένα μεσάζοντα, έναν καταφερτζή προκειμένου να φάει τη σειρά των αλλωνών. Τους πιάνει ένα ντελίριο στην αναμονή. Είναι σίγουροι ότι κάποιος τους κοροϊδεύει, ότι κάποιος άλλος λάδωσε, ότι κάποιος άλλος έχει τα μέσα και τον τρόπο και τα καταφέρνει. Ηταν εξωτερικά ιατρεία ρουτίνας, χωρίς ανάγκες εξειδικευμένης διάγνωσης. Φτωχοί άνθρωποι, που περίμεναν ανανέωση μιας συνταγής, οι περισσότεροι γνώστες των διαδικασιών. Οχι όλοι, βέβαια. Κάποιος ήρθε συνοδεύοντας δυο ξένες κοπέλες και ήθελε να μάθει για τη συμβατότητα ενός φαρμάκου. Απαιτούσε να εξυπηρετηθεί εκτός σειράς. Δεν του έγινε η χάρη. Παρομοίως, ένας «συνάδελφος», από άλλο νοσοκομείο, έπαιξε για ένα διάστημα τον χαριτωμένο, επειδή δεν τον βόλευε ο αριθμός 11, ώσπου ενεργοποίησε τα συνδικαλιστικά λυπησιάρικα από μία ψυχοπονιάρα συνάδελφο, που ζήτησε ευγενέστατα από την υπεύθυνη αδελφή να «βοηθήσει την κατάσταση, συνάδελφος είναι».
Και εκεί η αδελφή έδειξε χαρακτήρα. Είτε είχε πάρει καλές οδηγίες, είτε ήξερε καλά τη δουλειά της, κατάφερνε να ελέγχει το ανυπότακτο θυμικό τριάντα πέντε ανθρώπων. Ωσπου εμφανίστηκε ο «υπεράνω». Ενας θρασύτατος καλοντυμένος, που όταν ανακοινώθηκε ο αριθμός του, που ήταν το 2, ήταν απών. Εμφανίστηκε όταν βρισκόταν στο ιατρείο ο αριθμός 6. Απαίτησε με θράσος και απειλητικό ύφος να διεμβολίσει τη θέση του επομένου. Είχε τέτοιο αραλίκι και τσαμπουκά, ώστε αναμένοντες και προσωπικό έδωσαν τόπο στην οργή, για να μην πλακωθούμε στις φάπες πρωινιάτικα.
Αν ο θρασύτατος έπαιρνε αριθμό από τράπεζα και έχανε τη σειρά του, θα τον ανάγκαζαν να ξανατραβήξει νούμερο. Οχι στο νοσοκομείο. Αυτή η ψύχα του εαυτούλη που αισθάνεται κάποιος, επειδή φοράει σακάκι με καρφίτσα και έχει ύφος επιστάτη σε στρατόπεδο, για πολλά χρόνια θα μας στοιχειώνει. Το νοσοκομείο είχε γιατρούς, νοσηλευτές, εκπαιδευτικό τμήμα, έλαμπε, εξυπηρετούσε γρήγορα. Αλλά ο νουμεράκιας μού την έσπασε πάλι. Αν είχα το κουράγιο, θα έκανα πολύ μεγάλη φασαρία, θα μου άστραφτε κάνα δυο και σήμερα θα σας έγραφα βογκώντας από κανένα ορθοπεδικό τμήμα. Τι να γίνει! Πληρώνω που δεν έλιωνα στα γυμναστήρια τον καιρό που έλιωνα για το πού έκανε το λάθος ο Ανταμ Σμιθ…
*εφημ. ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ Δημοσιεύτηκε: Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "On-line-newspaper" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
