Arcadia Blogs » Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ » Τα επιλεγμένα μπλογκ της Τρίπολης και του νομού Αρκαδίας με μια ματιά

Expand/Collapse

Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ (45)

Τρίπολη Αρκαδίας, 03.03.2012
12:19
Κωνσταντίνα Ρίτσου - Ζαβόλια: Κυκλοφόρησε το ιστορικό μυθιστόρημα ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΚΑΙ Τ...
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

έξω από την Παλαιά Βουλή λίγο πριν ή μετά την εκδήλωση παρουσίαση του βιβλίου της Κωνσταντίνας Ρίτσου

[on-gr.blogspot.com]
Κωνσταντίνα Ρίτσου - Ζαβόλια: Κυκλοφόρησε το ιστορικό μυθιστόρημα ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΚΑΙ Τ...

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 10.02.2012
16:40
Παλαιά και νέα ποίηση: Θεωρία ποίησης
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Αιμίλιος Χουρμούζιος (1904-1973)Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα 1980
Είναι καιρός που επαύσαμε να ταλαιπωρούμεθα για τον προσφορότερον ορισμό της Ποιήσεως. Και είναι, νομίζω, ο καιρός της χρεωκοπίας των «σχολών», των κινημάτων στην τέχνη, των μανιφέστων και των θρησκειών. Η Ποίηση οδοιπορεί μαζί με τη διαλυμένη ψυχή του ανθρώπου κι αν κάπου σταθμεύει, είναι για να μετρήση το πλάτος των παρθενικών της βημάτων. Είναι αληθινά η καταλυτική εποχή του θανάτου των ενθουσιασμών που σ’ άλλα χρόνια, παλαιότερα πολύ – αφού οι δεκαετίες έχουνε τώρα για μας την έκταση των αιώνων και το χτες βιάζεται να περάση στην προϊστορία – αρκούσαν για να γίνουν οι στρατολόγοι των «σχολαρχών». Ο ποιητής είναι σήμερα περισσότερο μόνος απ’ όλους τους περήφανους ερημίτες που την αχνή τους μορφή μας περισώζει το εικονοστάσι της παγκόσμιας γραμματολογίας. Μόνος είναι, γιατί λείπει τώρα το στοιχείο της κοινότητας των σκοπών κι ο μυστικιστικός φανατισμός του συνεκτικού ιδεώδους. Τίποτα δεν είναι πια πλήρες, τίποτε δεν είναι άρτιο. Και η Ποίηση, αφού έγραψε την τροχιά του ιδεολογισμού από τα μέσα του 19ου αιώνα ως τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, βρίσκεται τώρα στη νεκρή ζώνη της αοριστίας. Έχει ξεπεράσει το στάδιο των απατημένων προσδοκιών. Δεν πιστεύει ο ποιητής και δεν δέχεται. Δεν ελπίζει, γι’ αυτό και δεν αυταπατάται. Μα είναι η Ποίηση αγώνας;…Η εισβολή του ιδεολογισμού και της φιλοσοφίας στην Ποίηση που έχουν εκτοπίσει, ή τουλάχιστον παραμερίσει, το καθαρό συναίσθημα και βάρυναν τον μελωδικό λυρισμό, δεν είναι φαινόμενο των σύγχρονων καιρών. Οι καιροί μας και οι ποιητές των καιρών μας έχουν αντιδράσει στηνοργανωμένη ιδέα της εποχής του επιστημονισμού. Το σκίρτημα του υπερρεαλισμού υπήρξε μια ανταρσία και της οργανωμένης ιδέας, κατά της λογικής, αλλά η ανταρσία δεν θα διεκδικούσε τη θέση της στο χρονικό της Ποιήσεως του ΧΧού αιώνα αν δεν υψωνόταν κάθετη για ν’ αγγίση τον προσανατολισμό. Ήδη, με πολλή λογική ο Αντρέ Ζιντ διατύπωσε στις Νέες Τροφές το επαναστατικό σύνθημα: «Α! ποιος θα λυτρώση το πνεύμα μας από τις βαρειές αλυσίδες της Λογικής;». Κι αυτός ο Πωλ Βαλερύ γινόταν κατά κάποιον τρόπο ο πρόδρομος του αυτοματισμού με τον περίφημον αφορισμό του: «Η παραμικρότερη διαγραφή (rature), παραβιάζει τον αυθορμητισμό». Η κατάλυση της λογικής υπήρξε μια προσπάθεια διαφυγής των ανθρώπων του πνεύματος από τα αδυσώπητα συμπεράσματα των λογικών κατασκευών και ο αυθορμητισμός μια παραλλαγή της διαφυγής αυτής που αναζητούσε με την ανασκαφή του υποσυνειδήτου την εξαγωγή ενός καινούργιου εγώ, απείραχτου από τη φθορά της προσαρμογής με τον πολύμορφο –ηθικό, ιδεολογικό και πολιτικοκοινωνικό- συμβατισμό. Ολόκληρο το υλικό της Ποιήσεως είχε τριβεί από την αδιάλειπτη επανάληψη κι από την αποθήκευσή του στα ίδια μορφικά περιγράμματα. Ακόμη και οι λέξεις, τα φραστικά σχήματα, οι λεκτικοί συνειρμοί φαίνονταν τρομεροί αναχρονισμοί. Αν ο Βαλερύ πίστευε πως «οι ολόγυμνες σκέψεις και οι ολόγυμνες συγκινήσεις είναι τόσο αδύνατες όσο κ’ οι ολόγυμνοι άνθρωποι, γι’ αυτό, θα πρέπει να τις ντύσουμε» -και ποιο θα ήταν το ντύμα τους, αν μη οι λέξεις;- ο Αντρέ Μπρετόν, ο πρωθιεράρχης του υπερρεαλισμού, ζητώντας και τον λεκτικό αυτοματισμό, θεωρούσε πως «ήταν τερατώδης πλάνη να πιστεύουμε πως η γλώσσα δημιουργήθηκε για να διευκολύνει τις ανθρώπινες σχέσεις». Ο ριζοσπαστισμός του υπερρεαλισμού, δαμασμένος από τον σατανά του, τη λογική, επαναλαμβάνει το σύνθημα του Μπρετόν με αυτή τη λεπτή υπεκφυγή του Αντρέ Ζιντ που συναντά ο μελετητής του χρονικού της Νεώτερης Ποίησης στο ίδιο εκείνο απόσπασμα των Νέων Τροφών που δημοσίευσε το ντανταϊστικό όργανο η Λογοτεχνία: «Ονειρεύομαι νέες αρμονίες, μια τεχνική των λέξεων λεπτότερη και ειλικρινέστερη, χωρίς ρητορική και που δεν ζητάει τίποτε ν’ αποδείξη». Αυτό το «που δεν ζητάει τίποτα ν’ αποδείξεη» είναι μια άλλη μορφή του υπερρεαλιστικού αυτοματισμού, μια άλλη άρνηση του λογικού συνειρμού που οδεύει πάντα προς ένα κάποιο αποδεικτικό συμπέρασμα, είτε τούτο διατυπώνεται είτε απλώς υποβάλλεται.***Η Ποίηση, από τα πρώτα χρόνια της τρίτης δεκαετίας του ΧΧού αιώνα, αγωνίζεται να κερδίση κάποιαν αυτονομία όχι τόσο ειδολογική όσο πνευματική. Προσπάθησε ν’ αποχωριστή από τη γενική κίνηση του πνεύματος, εγκαταλείποντας σιγά σιγά και με θυσίες οδυνηρές τις μεστότερες κατακτήσεις της. Από τότε χρονολογείται η ρήξη με την παράδοση. Από τότε σημαδεύεται αυτό το έξαλλο ταξίδι προς το άγνωστο που έμελλε να περάση από τις αδυσώπητες Συμπληγάδες του Ορθολογισμού και του Παραλογισμού για να μας φτάση δεινά τραυματισμένη αλλά και με πολλή δύναμη κι αυτοπεποίθηση για να μην επιχειρήση καμιάν επώδυνη επιστροφή προς ό,τι με τόσο πάθος και με τόσην αγωνία αποχωριζόταν. Τριάντα περίπου χρόνια διαρκεί η κρίση της αναζήτησης, η δοκιμασία των επάλληλων αποτυχιών, η θανάσιμη πάλη με την πρόζα για τη βεβαίωση του ιδιότυπου εδάφους όπου καλλιεργείται ο νέος ποιητικός λόγος, και στα τριάντα τούτα χρόνια οι κατακτήσεις υπήρξαν τόσο μεγάλες όσο μεγάλη υπήρξε και η αυτοκαταστροφή και η αυτοκατάλυση σε στείρα αποτελέσματα. Μ’ όλο τούτο, τα τριάντα αυτά χρόνια έγιναν ήδη μια ιστορία και το πρώτο κεφάλαιο μιας νέας παράδοσης που έχει τούτη την ιδιοτυπία από ό,τι συνήθως εννοούμε λέγοντας παράδοση: την αέναη κινητικότητα και τον δυναμικό μεταβολισμό. Σήμερα η Ποίηση δεν διεκδικεί πια έναν νέο ορισμό που να θέτει με τον περιοριστικό του χαρακτήρα ορόσημα, φράγματα και τυπικούς κανόνες. Η Ποίηση σήμερα, αν βρίσκεται από ιδεολογική πλευρά στη νεκρή ζώνη της αοριστίας, από καθαρά τεχνολογική βρίσκεται σε μια ρευστότητα ιδεολογική που φαίνεται να δικαιολογεί τη ρήση του Βαλερύ: «Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους έχουν για την Ποίηση ιδέα τόσο αόριστη, που η ίδια αυτή αοριστία της ιδέας τους είναι γι’ αυτούς ο ορισμός της Ποιήσεως». Αυτή η αοριστια είναι ό,τι απελευθερώνει τον σύγχρονο ποιητή από την οποιαδήποτε πειθαρχία, που ενδυναμώνει την ατομική προσπάθεια τα κατάχτησης ενός προσωπικού αισθητικού πιστεύω και γίνεται το κίνητρο της ατομικής συνεισφοράς για την αργή μορφοποίηση του νέου ποιητικού ιδεώδους. Εξάλλου η βαθμιαία ιδεολογική απομόνωση του ποιητή που ζει μετ α άλλα ανεξάρτητα πνεύματα τη στιγμή της Μεγάλης Διάψευσης του ιδεώδους του ομαδισμού, αν απελευθερώνει την ποιητικήν έμπνευση και κινεί τις δημιουργικές δυνάμεις της φαντασίας, βοηθεί ταυτόχρονα, χωρίς ιδιοτέλεια, την ίδια μορφοποιητική λειτουργία που συντελείται σχεδόν ασυνείδητα, αλλά γι’ αυτό όχι λιγότερο οικοδομητικά. Δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει πόσο διάστημα χρόνου θα καλύψη η απομόνωση τούτη που μπορεί να χαρακτηρισθή με πολλή σχηματοποίηση σαν μια επιστροφή στο άτομο. Όμως ουσιαστικά δεν πρόκειται για επιστροφή, αλλά για μια νέα ανίχνευση του ατόμου. Επιστροφή θα ήταν αν το σημερινό άτομο ήταν το προπολεμικό μόριο της ομάδας που είχε παραμερίσει για να κονιορτοποιηθεί από τον οδοστρωτήρα του ομαδισμού, ένα μόριο αυτάρεσκο, εγωκεντρικό, αλαζονικό κι ατίθασο, ξένο προς ό,τι θα ήταν δυνατό να θεωρηθή σαν προσπάθεια κοινωνικού μεταμορφισμού ή καν το μόριο εκείνο το ομφαλοσκοπικό και αδιάφορο που στένευε τον κόσμο σε μια γειτονιά και την παγκόσμιαν αγωνία την περνούσε από τη βελονοτρυπίδα του μικρόχαρου εγώ του. Σκέπτομαι το άτομο που ήταν μια άρτια κοινωνική μονάδα και δέχτηκε ν’ ακρωτηριάση τις προεξοχές του ατομισμού του για χάρη του ομαδικού σχήαμτος της ευτυχίας. Τώρα που το σχήμα τούτο αποδείχτηκε τόσο κακότεχνο και τόσο στενόχωρο που να μη μπορεί να δεχτή την ανθρώπινην αγωνία και τώρα που το προσωπείο της ελευθερίας φενακίζει το τερατώδες πρόσωπο της δουλείας, το άτομο θέλει να ξαναγυρίση στον εαυτό τουτον ανανεωμένον από τον πύρινο κύκλο της μεγάλης δοκιμασίας. Έτσι φαντάζομαι και τέτοια νομίζω, πως είναι αυτή η επιστροφή που δεν γίνεται μ’ ενθουσιασμό αλλά με πολλή πίκρα. Πόσον καιρό θα είναι ο άνθρωπος ερημίτης του εαυτού του δεν είναι δυνατό να προμαντευθή γιατί κανένας δεν είναι σε θέση να γνωρίζει αν η φοβερή σύγχυση των ιδεών, που την ξεκαθαρίζει ο καθένας μας ξέχωρα για την ειρήνευση της δικής του ψυχής, θα οδηγήση σε καινούργιο χάος. Ωστόσο το διάστημα τούτο δεν μπορεί πια να είναι ένα διάστημα σιγής για τους ανθρώπους που έχουν ακόμα φωνή. Και οι σκόρπιες φωνές μ’ όλη την πολυτονία τους είναι ικανές να δημιουργήσουν τη συμφωνία των διάσπαρτων και συχνά παράταιρων ήχων που είναι χίλιες φορές προτιμότερη από τη διατεταγμένην ομοφωνία. Η έλλειψη σταθερού προσανατολισμού, ιδεολογικού και αισθητικού, αν αποκόπτει κάθε δεσμό με την άστατη παράδοση των μεσοπόλεμων χρόνων, αρχίζει να γίνεται η ίδια παράδοση. Οσο οξύμωρη κι αν φαίνεται η βεβαίωση τούτη, δεν παύει να είναι περίεργη πραγματικότητα. Αρχίζει δηλαδή να σταθεροποιείται το κλίμα της ασύδοτης ελευθερίας που επιτρέπει τα πιο επικίνδυνα τολμήματα, αλλά και τα πιο γόνιμα συνάμα, γιατί η αλυσίδα της μίμησης συναντά τουςτουςείποντες κρίκους. Εκεί, είτε σταματά, είτε επιχειρεί το άλμα της νοητής ανασύνδεσης με το παρελθόν. Όμως το άλμα πέφτει συχνά στο κενό γιατί είναι πάντοτε δύσκολη η ψυχολογική γεφύρωση του σήμερα με το χτες. Το χτες είναι γεμάτο με προσδοκίες που σήμερα, κάτω από το ωμό φως των ξαστοχημένων πραγματοποιήσεων, αναδίνουν τη νοσηρότητα ή, στην καλύτερη περίπτωση, τη χίμαιρα. Ό,τι αναβιώνει το χτες ηχεί στην ψυχή μας σαν ήχος κούφιος, ήχος στεγανός, αφού δεν υπάρχει καμιά ανακλαστική επιφάνεια για να τον αναζήση. Τι επιζή σήμερα; Ισως κάποιος τρόπος ποιητικός, κάποια στιχουργική τεχνική, κάποια υπολείμματα ρυθμών που αγωνίζονται να θεμελιώσουν τη συνέχεια χωρίς να το πετυχαίνουν, γιατί κανένας άξιος ποιητής του καιρού μας δεν επιχειρεί το αβέβαιο τούτο βάδισμα απάνω στο τεντωμένο σκοινί που θέλει να συγκρατήση το ολάρμενο καράβι από το μεγάλο ταξίδι. Οι ποιητικοί τούτοι τρόποι και οι στιχουργικές επαναλήψεις των προτύπων του χτες δημιουργούν την ψευδαίσθηση της πορείας. Και συνηθίζουμε να θεωρούμε ότι η Νέα Ποίηση έχει κιόλας ηλικία γιατί δυσκολευόμαστε πάντα να εμπιστευτούμε στα νεογέννητα.***Περιπέτεια λυρισμούΗ ηθική διάλυση του υπαρκτού κόσμου, η αξεπέραστη, υποκειμενικά και αντικειμενικά, κρίση των ιδεών, η αδυναμία της φιλοσοφίας να στηρίξη μια κατάφαση κα να διεκδικήση αδιασάλευτο έδαφος στο χώρο της ψυχής, υπήρξαν οι συντελεστές της αοριστίας. Η αοριστία, από τα πρώτα χρόνια της μεσοπόλεμης παρένθεσης, είχει επιβληθή σα κλίμα αισθητικό, αφού προηγουμένως είχε δημιουργήσει την ηθικά περιρρέουσαν ατμόσφαιρα –(πόσον αληθινά λαμπρός είναι, στη γενικευτικότητά του, ο ροϊδικός όρος…). Η αοριστία είναι και αυτή μια κρίση – μια κρίση ιδεολογική στην ευρύτερη και περιληπτικότερη έννοια του όρου. Αλλ’ υπάρχουν κρίσεις και κρίσεις. Οι παροδικές και οι μόνιμες. Ό,τι χαρακτηρίζει τις παροδικές κρίσεις είναι ένας οξύτατος αγώνας ανάμεσα στην κατάφαση και στην άρνηση, ωσότου η κατάφαση εξουδετερώση την άρνηση και συνεχίση, μ’ όλη την ταλάντευση, τη γραμμή της πορείας, ή ωσότου η άρνηση αποσυνθέση την κατάφαση και δίνοντας στην πορεία μιαν άλλη κατεύθυνση, εγκατασταθή σαν μια νέα, αυτή, κατάφαση χρησιμοποιώντας τα διαλυτικά στοιχεία της πρώτης, που μεταβάλλονται τώρα σε στοιχεία θετικού δυναμισμού. Στις παροδικές κρίσεις η Ιστορία σταθμεύει πρόσκαιρα, όσο χρειάζεται για να σημαδέψη την ταραχή. Αλλ’ η συνέχεια επιβάλλεται, κυριαρχεί και οδεύει, είτε στην παλιά γραμμή είτε στη νέα, γιατί και η νέα γραμμή είναι μια συνεχής κατάφαση μ’ ελαφρούς τιναγμούς. Στις μόνιμες κρίσεις ο αγώνας είναι αδιάλειπτος˙ όμως, μετά την πρώτην οξύτητα, αποκαθίσταται σιγά σιγά ένα καθεστώς που έχει το στοιχείο κάποιας ρευστής μονιμότητας. Είναι η μονιμότητα που δεν κλείνει τον θάνατο του στατικού, γιατί οι αντιφατικές δυνάμεις βρίσκονται πάντοτε σ’ ενέργεια και εγρήγορση. Ωστόσο καλύπτει ένα χρονικό διάστημα επαρκές για να δημιουργήση ατμόσφαιρα, θερμοκρασία, κλίμα. Η κρίση γίνεται συνείδηση και απαιτεί την προσαρμογή. Και η Αισθητική είναι κυριότατα μια προσαρμογή στο ηθικό κλίμα της εποχής. Δεν είναι δύσκολο ν’ αντιληφθούμε πως η ιδεολογική αοριστία δημιούργησε την αισθητική της αοριστίας. Οι απαρχές πρέπει να ν’ αναζητηθούν στην περίοδο της τυπικής εκείνης προσπάθειας της επιστήμης να διασπάση το διάφραγμα που εχώριζε την έννοια της στατικής ύλης από την εν δυνάμει ύλη, δηλαδή την ενέργεια. Είναι μια αποφασιστική περίοδος μεταξιώσεως των αξιών, η εποχή μιας νέας φυσικής που ανέτρεπε με ραγδαιότητα τις παραδεγμένες ιδέες και κλόνιζε σύρριζα τις καθιδρυμένες αντιλήψεις. Η βαθύτατη αλλαγή που έμελλε να επηρεάση τη φιλοσοφία, την κοινωνιολογία και φυσικάη την αισθητική, που αποτελεί έναν κλάδο του ιδεολογικού επιστεγάσματος της κοινωνικής διάρθρωσης, υπήρξε η βασική αιτία του μεγάλου αποχωρισμού του ατόμου από την παράδοση, το κίνητρο της διαφυγής του από την κοινή κοίτη του πνεύματος, η αφορμή της ρήξης με την οργανωμένη ιδεολογία της κοινωνικής μάζας. Από τη στιγμή που οι τρέχουσες ιδέες έχασαν την πειστικότητά τους, το καθορισμένο εννοιολογικό τους περίγραμμα με τη σαφήνεια του περιεχομένου του έγινε εξαιρετικά στενόχωρο, η φθορά των λέξεων πρόβαλε με περισσότερη γυμνότητα, κι ο αγώνας αίφνης του Μαλλαρμέ, για την κάθαρση και τη λεκτική αποπνευμάτωση φαινόταν ανεπαρκής για να τους ξαναδώση την παρθενικότητα και τη στίλβη τους. Δεν έφταιγαν τόσο οι λέξεις όσο το εννοιολογικό τους φορτίο. Οι λέξεις, ειδικά μετά το ουμανιστικό στάδιο της ποιήσεως που χρονικά τάσσεται ανάμεσα στον συμβολισμό και τον νεοσυμβολισμό, (δηλαδή σε μια περίοδο που καλύπτει περίπου τριάντα τόσα χρόνια, από το 1890 έως το 1920), και μετά τη φιλοσοφική φάση, όπου η ποίηση προσπαθούσε ν’ ανταγωνισθή τη φιλοσοφία στο επίπεδο της μεταφυσικής γνώσεως του κόσμου, οι λέξεις έμειναν αυτό που ήταν: οχήματα ιδεών που δεν άργησαν να γνωρίσουν βίαιους τιναγμούς πάνω στα κοφτερά χαλίκια της αποκαλυπτικής παρουσίας του υποσυνείδητου. Η γεφύρωση του διχασμού του βαθύτερου εγώ με το εγώ το διαμορφωμένο από την τριβή του ατόμου με το κοινωνικό σύνολο, η κατάργηση της διάστασης ανάμεσα στην παρθενική ψυχή του ανθρώπου και του αντικειμενικού κόσμου, η συγχώνευση δηλαδή του υποκειμένου με το αντικείμενο, άλλοτε μόλις συνειδητή, ή μάλλον χαμένη στις σκοτεινές περιοχές του ονείρου, σήμερα ανάγκη επιβλητική μέσα στην απόγνωση της αυτοκαταδίκης και της αυτοεξορίας, υποβάλλει την έφεση μιας γνώσης ολοκληρωτικής του εγώ και του κόσμου, και παράλληλα μιας ηθικής που θα ρυθμίση την ατομική αγωγή απέναντι του συνόλου ή, καλύτερα, της ηθικής που θα καταργήση τη διάκριση ανάμεσα στην ατομική και τη μαζική αγωγή.***Η αγωνία της Ποιήσεως και η περιπέτεια του Λυρισμού άρχισαν από την ώρα που το άτομο ζήτησε να γνωρίση τον εαυτό του, να τον γνωρίση ολοκληρωτικά, σε βάθος και σε πλάτος, κι από τη στιγμή που η αυτοεμπειρια χρησιμοποιήθηκε σαν ένα μέσο για να γνωρίσουμε τον κόσμο. Από την ίδια στιγμή η Ποίηση γίνεται ένας αγώνας για την κατάχτηση του επιστητού και μαζί πλουτίζεται με διεκδικήσεις που άλλοτε παρακολουθούσαν μονάχα το φιλοσοφικό πνεύμα στις αναζητήσεις του. Ήδη ο Μπωντλαίρ θεωρούσε τον εαυτό του το σκεύος εκλογής που είχε επιλεχθή για να εκφράση το μυστήριο της ζωής, ενώ πριν από τον υπερρεαλισμό και τον πρωθιεράρχη του τον Αντρέ Μπρετόν, ο Ζερράρ ντε Νερβάλ αναζητούσε χωρίς καμιά προπέτεια ταχυδακτυλουργική, να ισορροπήση το υπαρκτό με το ανύπαρκτο, το απτό με το ασύλληπτο, το όνειρο με τη ζωή: «Θαρρώ, έλεγε ο ανύποπτος εκέινος πρόδρομος των νεώτερων εξερευνητών του ονειρικού χώρου, πως η ανθρώπινη φαντασία δεν επινόησε τίποτα που να μην είναι αληθινό». Κι από τότε η υπαρκτή ζωή, ο θεατός κόσμος αποτελούσαν μια δεύτερη αλήθεια που ερχόταν να προστεθή στην αλήθεια την ονειρική. Αν η αντίληψη τούτη, στην εποχή ακόμη του ρομαντισμού, ήταν μια καθαρά ποιητική βεβαίωση, που είχε μόνο στήριγμα τη μυστικιστική προσήλωση των ποιητών στην αποκαλυπτικότητα της εμπνεύσεως, στα νεώτερα χρόνια οι ψυχαναλυτικές έρευνες επροίκισαν τις ποιητικές φαντασιώσεις με τη θετική κι αποδεικτική δύναμη της επιστήμης. […]
Kωνσταντίνος Θεοτόκης: ο εισηγητής του κοινωνιστικού μυθιστορήματος στην Ελλάδα: ο άνθρωπος – το έργο, Ικαρος 1941Το έργο του Θεοτόκη, απλό καθαυτό, συμπυκνώνει και θα έλεγα: ολοκληρώνει –αν σταθούμε στις συνιστώσες γραμμές– τη διαδρομή της νεώτερης πεζογραφίας μας. Μετά την οριστικήν έκπτωση του ρομαντισμού, που εδώ στον τόπο μας ξεστράτισε σε μια παρωδία κλασσικισμού με κέντρο την άκαρπη προγονολατρεία, ο συμβολισμός επέβαλε ένα τεράστιο άλμα προς νέες πνευματικές περιοχές κ’ ήρθε σαν κίνημα λυτρωτικό από ό,τι άγονο, στείρο και στρεβλωτικό της ελληνικής ψυχολογίας έκλεινε ο ελληνικός ρομαντισμός. Αλλ’ ο συμβολισμός δεν είχεν εύρει το έδαφος επαρκώς καλλιεργημένο για να υψωθή στον αληθινά αναγεννητικό του προορισμό μέσα στο πλαίσιο της ελληνικής ζωής: όρθωνε ένα τεράστιο διάφραγμα ανάμεσα στους πνευματικούς ανθρώπους και στο λαό που ακόμη δεν ήξερε τον εαυτό του. Έπειτα, οι αιτίες που δημιούργησαν στις ξένες λογοτεχνίες το συμβολικό κίνημα σαν αντίδραση στον ξεπεσμένο νατουραλισμό και στον εκφυλισμό του ρεαλισμού σε άψυχες φωτογραφικές απεικονίσεις, απουσίαζαν από τον τόπο. Ο συμβολισμός, έξω, ζητούσε πέρ’ από την επιφάνεια το βάθος, πέρ’ από τη στεγνή περιγραφή τον κραδασμό του αισθήματος, πέρ’ από τον ακύμαντο λόγο την ευσυγκίνητη σκέψη, τον ιδεαλισμό πέρ’ από την πραγματιστική καθημερινότητα. Στην Ελλάδα δεν είχαμε καν γνωρίσει την πραγματικότητα, τον παλμό της ζωής, το τοπίο, το χρώμα, το αληθινό αίσθημα του ελληνικού κόσμου, την ατμόσφαιρα, τους ανθρώπους. Και σχεδόν ανεπαίσθητα, ο σύντομος αυτός σταθμός που έμελλε να ξαναγυρίσει στη νεοελληνική λογοτεχνία αργότερα με δικαιώματα μονιμότερης επιβίωσης, παραχωρεί τη θέση του σ’ έναν ανανεωμένο ρομαντισμό, εμποτισμένο με δημιουργική ζωτικότητα και με δυναμικήν ορμή για την κατάχτηση του νοήματος της ζωής. Ο ρομαντισμός αυτός θα ενισχυθή υστερώτερα μ’ έναν έντονο νατουραλισμό που ξεκίνησε από τον Φλωμπέρ, τον Ζολά και την πλειάδα των μεγάλων δημιουργών και θα εκταθή –στα πιο προχωρημένα και ριζοσπαστικά πνεύματα που αναζητούν την αλήθεια και μάχονται για την αλήθεια- σ’ έναν αντικειμενικό ρεαλισμό, μεστωμένον από την εξωτερική παρατήρηση, πλούσιο σε ψυχική πείρα, προικισμένο μ’ εξαιρετικήν ευαισθησία αλλά και με πολλήν «απάθεια» στην περιγραφή της ανθρώπινης φύσης. Στο τελευταίο τούτο σκαλοπάτι που θα προπαρασκευάση το αυριανό μυθιστόρημα της ελληνικής ψυχής, δεν έφτασαν αρκετοί στην εποχή του Θεοτόκη. Έφτασαν ίσως αργότερα. Αλλά το εσωτερικό τούτο σχήμα πορείας της νεοελληνικής λογοτεχνίας ανευρίσκεται ολόκληρο στη δημιουργική παραγωγή του Θεοτόκη. Είναι ο λόγιος που φανερώθηκε τη στιγμή της οξύτατης γλωσσικής διαμάχης, που παρακολούθησε και πήρε μέρος ενεργό στον αγώνα για τη διάπλαση της νέας ελληνικής συνείδησης και που το έργο του, συμβολικό στην αρχή, -ο Θεοτόκης δεν μολεύτηκε από το μικρόβιο του κακού ελληνικού ρομαντισμού κι από την πρώτη στιγμή στάθηκε αποφασισμένος εχθρός του- με ζωτικές νιτσεϊκές μεταγγίσεις, γιατί κι ο ίδιος φλεγόταν από τον πόθο της δημιουργίας ανώτερων, δυνατών ανθρώπων για να σταθούν φράχτες στο ρέμμα του ξεπεσμού, νατουραλιστικό υστερώτερα με ωραίες ρομαντικές παρενθέσεις, αντικειμενικά ρεαλιστικό στο τέλος με αναπτυγμένο το δώρο της ψυχολογικής περιγραφής, στέκεται θαυμαστό μνημείο της προσπάθειας της νεοελληνικής σκέψης να υψωθή σ’ ένα ιδεώδες τέχνης ανώτερο, ικανό να προωθήση τις μελλοντικές επιδόσεις της ελληνικής λογοτεχνίας.Τέτοιο, όπως μας προσφέρεται, με τοςυ αληθινά ιστορικούς του σταθμούς, θα εξετάσουμε στη μελέτη που ακολουθεί το έργο του Κωνσταντίνου Θεοτόκη. Θα το παρακολουθήσουμε στην εξελιχτική του διαδρομή μέσα στη νεοελληνική πραγματικότητα, αρχίζοντας από τα πρωτόλεια γυμνάσματα και φάνοντας στους ώριμους καρπούς της συνθετικής του δημιουργίας. Η βιογραφική έκθεση που προηγήθηκε θα διευκολύνη τον αναγνώστη να συνδέση –κι ο συντάχτης των γραμμών αυτών θα τον βοηθήση συχνά, γιατί η κριτική μέθοδος που τον καθοδηγεί είναι η ιστορική- το πρόσωπο και τη δράση του με τις ιδεολογικές ροπές που εκφράζει και δικαιώνει το έργο του. Η συνέπεια και η συνάρτηση των τριών τούτων στοιχείων, προσωπικότητας, περιβάλλοντος και ιδεολογίας, είναι ο οδηγός που θα μας βοηθήση ν’ αντιληφθούμε με κάθε δυνατή πληρότητα την καλλιτεχνική του δημιουργία σ’ όλη την πολυμέρειά της.

Ο Παλαμάς και η εποχή του, τόμος πρώτος, Πήγασος 1944Το μελέτημα τούτο –θα κάμω αμέσως την ομολογία της ψυχής μου- με τρομάζει. Όχι πως δεν είναι καρπός μακράς κ’ εξαντλητικής έρευνας μέσα στο παρθένο, παρ’ όλες τις χαραγμένες στράτες, δάσος της επληχτικής κριτικής γονιμότητας του Παλαμά – γιατί, αληθινά, τέτοιος καρπός ώριμης εμπειρίας από το σύνολο του κριτικού έργου του Ποιητή, δεν είναι και ούτε, όσο μας λείπουν οι λεπτομερείς βιβλιογραφικοί οδηγοί, θα μπορούσε να ήταν. Δεν με τρομάζει ο όγκος μιας εργασίας κατασπαρμένης σ’ εφημερίδες, περιοδικά, φυλλάδια, προλόγους, ομιλίες τυπωμένες, γράμματα ιδιωτικά γεμάτα από κριτικούς χαραχτηρισμούς, εργασίας ακόμη ασυγκόμιστης, άταχτης, χρονολογικά αταξινόμητης, ασύνδετης με τα γεγονότα που έδωσαν την αφορμή ή τη νύξη για να εκδηλωθή ο κριτικός στοχασμός του Ποιητή. Για ν’ αποκρυσταλλώση κανείς μιαν εντύπωση, να σχηματίση κάποια γνώμη για την πνευματική πορεία ενός ανθρώπου, δεν χρειάζεται πάντοτε η γνώση ολόκληρου του έργου του, όταν η προσωπικότητά του είναι τόσο ισχυρή και η συνέπειά της τόσο κατάδηλη ώστε το μέρος να είναι μικρογραφία του όλου. Ο Oscar Wilde έφτασε μάλιστα στην τολμηρή παραδοξολογία πως ο κριτικός δεν είναι υποχρεωμένος ή μάλλον δεν θάπρεπε, να διαβάζει ολόκληρο το έργο που πρόκειται να κρίνη. «Για να γνωρίζει κανείς την ποιότητα ενός κρασιού, μας λέει ακροβατώντας με χαριτωμένη σοφιστικότητα, δεν είναι ανάγκη να πιη ολόκληρο το βαρέλι». (Th critic as artist). Ιδού, λοιπόν, ένας αφορισμός που για τον Παλαμά, θεωρούμενον ως κριτικό, θα ήταν ανεφάρμοστος. Γιατί ο Παλαμάς, όπως υπήρξε πρωτεϊκός στην ποίησή του, υπήρξε πρωτεϊκός και στην κριτική του. Υπήρξε, μ’ άλλες λέξεις, το ερμητικό ποτάμι που δεν κατώρθωσε, γιατί δεν το θέλησε, ν’ ακινητήση ούτε μια στιγμή στην πολυκύμαντη διαδρομή του, περνώντας με δροσοφόρον οίστρο ανάμεσα από τα λαίμαργα και διψαλέα στεγνά εδάφη μιας χέρσας γης που αποζητούσε το γόνιμο ερέθισμα της εγκυμοσύνης. Μ’ αν ο Παλαμάς υπήρξεν ο μεγάλος τροφός του πνευματικού δέντρου της χώρας, υπήρξε συνάμα ο μεγάλος απομυζητής των ιδεών, όλων σχεδόν των ιδεών, που κυκλοφορούσαν την εποχή του στο εξωτερικό, κι αν δεν ήταν το δεύτερο δεν θα ήταν, ίσως, ούτε το πρώτο. Πολλοί παραξενεύονται με την αέναη εναλλαγή του Παλαμά στο ιδεολογικό πεδίο, εναλλαγή που φανερώνεται τόσο στην ποίησή του όσο και τον κριτικό του λόγο. Η εναλλαγή είναι, κατά τη γνώμη μου, αναπόφευκτη γι’ άνθρωπο που σημάδεψε την πνευματική παρουσία του στον καθυστερημένο τόπο του με μιαν αξεδίψαστη πυρετικήν αναζήτηση ανάμεσα στους ξένους διανοητικούς ορίζοντες, απ’ όπου προσπαθούσε να συγκομίση, ν’ αφομοιώση, να δαμάση τα σκιρτήματα εκείνα του πνεύματος που θα μπορούσαν να γίνουν πυρήνες ιδεολογικής ανανέωσης στον τόπο. Και η αναζήτηση τούτη, εκδηλωμένη έναν καιρό που η πνευματική ζωή της Ελλάδας δεν είχε κανένα σταθερό υπόστρωμα, καμμιά βιώσιμη ιδεολογικήν αρχή που να μπορεί να μορφώση χαραχτήρες και να παρακινήση στην αποκρυστάλλωση μιας κοσμοθεωρίας, ταλαντεύθηκε ανάμεσα από τα πιο αντιθετικά κλίματα, πορίσθηκε χυμούς από τις πιο διαφορετικές φλέβες, στάθηκε, με την έκπληξη των αιφνιδιασμών, στους πιο περίεργους σταθμούς και παρουσιάστηκε κήρυκας και προωθητής ρευμάτων, τάσεων, φιλοσοφιών, που είχαν ανάμεσά τους ένα και μόνο κοινό σημείο επαφής: το θέλγητο του νέου. Γι ανα συνοδεύση κανείς τον Παλαμά σ’ όλην αυτή τη διαδρομή που κυμάνθηκε μισόν αιώνα περίπου, από το 1880 έως το 1930, θα πρέπει να παρακολουθήση με υπομονή και κατανόηση ολόκληρη την πνευματική πορεία του έθνους στο ίδιο διάστημα, αφού ο Κωστής Παλαμάς υπήρξεν ο ευπαθέστερος, ο διανοητικώτερος, ο αντιπροσωπευτικώτερος μαθητής των μεγάλων ή μικρών διδασκάλων που καθωδήγησαν τα βήματά μας από το εξωτερικό. Γι’ αυτό είπα στην αρχή πως το μελέτημα τούτο με τρομάζει. Αν προσπαθούσε κανείς να εντοπίση την έρευνα και την κρίση του στον Παλαμά, δοκιμάζοντας να συλλάβη ωρισμένες γενικές ιδέες, ωρισμένα αισθητικά αξιώματα που θα ερρύθμιζαν τη στάση του απέναντι των πνευματικών προβλημάτων του καιρού του, θα έβλεπε, με πολλήν απογοήτευση, πως θ’ άνοιγε μια πόρτα σ’ ένα ασύλληπτο χάος, θα έβλεπε ενθουσιασμούς που ύστερα θα γίνονταν σκεπτική επιφύλαξη, φανατισμούς που θα ξέφτιζαν σε ψυχρές αναπολήσεις, δόγματα που θα ξέπεφταν σε τρέχουσες και συχνά κίβδηλες αξίες, κι όλα τούτα γιατί θα παραμέριζε από το οπτικό του πεδίο το πνευματικό έθνος στο σύνολό του. Και το πνευματικό έθνος, ασυγκρότητο ιδεολογικά, χέρσος τόπος, αποζητούσε ένα ιδανικό για κίνητρό του, ήθελε κάποιαν αξία να υψώση σε σύμβολο ζωής, ένα σύνθημα για να το κάνη αγώνα. Ο Κωστής Παλαμάς υπήρξεν η τυπικώτερη έκφραση του ωραίου αυτού δυναμισμού που απειθάρχητος καθώς ήταν, είχε πρωτογονική ορμή, ικανή να διασπάση φραγμούς, να τινάξη ορόσημα και ν’ ανοίξη την πορεία προς τον άγνωστο αλλά πλατύν ορίζοντα. Ο Παλαμάς δεν υπήρξε μόνο η συνισταμένη των πόθων αυτών, ο ενσαρκωτής ενδιάθετων ροπών του έθνους του, ο σημαιοφόρος της εξόρμησης. Υπήρξε συνάμα κι ο πολιορκημένος της παράδοσης, της ρομαντικής παράδοσης που αγωνίστηκε αγώνα μεγάλο να την προσαρμόση με τα νέα ιδανικά, να την ανακαινίση όπου ήταν δυνατό ν’ ανακαινιστή, να τη διευρύνη για να χωρέση μέσα της ο χείμαρρος του μέλλοντος. Μοιραία συνέπεια στα πρώτα τούτα βήματα της νεοελληνικής σκέψης ήταν η αμφιβολία, η ταλάντευση, το δειλό ψάξιμο. «Η γνώση προχωρεί με βήματα, όχι με άλματα» λέει ο Μακώλεϋ. Κι αν θυμηθούμε τον Βάκωνα: «Αν ο άνθρωπος αρχίση με βεβαιότητες θα καταλήξη στις αμφιβολίες αλλ’ αν αρκεσθή ν’ αρχίση με τις αμφιβολίες θα καταλήξη στις βεβαιότητες», (Advancement of Learning). Μας το ξομολογιέται ο ίδιος ο Ποιητής σ’ έναν πρόλογό του γραμμένο στα 1912, όταν υπήρχε ήδη η προοπτική του χρόνου και μπορούσε, χωρίς τη θερμοκρασία της αγωνιστικής περιόδου, ν’ αντικρύση τα πρώτα τούτα χρόνια με την αντικειμενικότητα του μελετητή κι όχι με το πάθος του μαχητή: «Μας ξαναφέρνουμνε στη μνήμη –μιλάει για τις πρώτες κριτικές του απόπειρες- πιο πολύ μια περίοδο μεταβατική, δισταχτική, αρνητική, που όσο κι αν πόθου ματιές ρίχνη προς αντικείμενα που δεν τα έχει στα χέρια της, δεν τολμά ούτε μπορεί να ξεφορτωθή τα βάρη που λυγίζουν τους ώμους της». Τίμια ομολογία και συνάμα προσδιοριστική της σημασίας που πρέπει ν’ αποδίδεται στις πρώτες αυτές εκδηλώσεις του κριτικού-αισθητικού πνεύματος του Παλαμά. Όμως, οι αμφιβολίες και οι ταλαντεύσεις, για τις οποίες μιλούσε ο Βάκων, δεν ήταν της ίδιας υφής με τις αμφιβολίες του Παλαμά. Δεν ήταν, θέλω να πω, λικνίσματα της σκέψης φιλοσοφικά, συμπεράσματα από την πορεία της κοινωνίας του καιρού του εποπτικά, ανησυχίες και ξαναρωτήματα ψυχής περιδινημένης στον ίλιγγο των ιδεολογιών. Όλα αυτά ήσαν ακόμα ασήκωτη, και θάλεγα περιττή, πολυτέλεια για ένα έθνος σκλαβωμένο στη λογιωτατική παράδοση, δουλωμένο στην αρχαιολατρική πρόληψη, αφιονισμένο από πατριδοκαπηλικές χίμαιρες, πνευματικά και ηθικά ευνουχισμένο από τον κυρίαρχο πολιτικό «κοτζαμπασηδισμό» και τον πιστό υπηρέτη του, τον πιο κοντόθωρο δασκαλισμό. Αλλά, άλλης μορφής, καθήκοντα έμπαιναν στην πρώτη μοίρα για τις φωτισμένες διάνοιες του καιρού. Και τα καθήκοντα τούτα ήσαν τόσο επιταχτικά και απορροφητικά του ενδιαφέροντος, γι’ απασχολήσεις ευρύτερες και καθολικώτερες. Τα πνεύματα τα θεωρητικά, που παρακολουθούν τα φαινόμενα του πολιτισμού από περιωπής και σαν από σκοπιά μακρυνή που δημιουργεί την απόσταση και συντηρεί την αδιαφορία προς την άμεση, τη μαχητική δράση, θα μπορούσαν, την εποχή εκείνη, να επιτρέψουν στον εαυτό τους περιπλανήσεις μοναχικές στην αφηρημένη σφαίρα της φιλοσοφικής εποπτείας –και τέτοιους ερημίτες της σκέψης έχει να δείξη και ο ελληνικός 19ος αιώνας- αλλά για τους ανθρώπους που έρχονταν σε στενήν ανάμιξη με τα άμεσα αιτήματα του πνεύματος, η μαχητική θέση ήταν η μόνη, η φυσιολογική θερμοκρασία. Ο Παλαμάς ήταν από τους δεύτερους.[…] [critics.ekebi.gr]

1904 Γεννιέται στη Λεμεσό της Κύπρου.1922 Αποφοιτά από το Γυμνάσιο κι αναλαμβάνει άμεσα τη διεύθυνση της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Σάλπιξ» της Λεμεσού. Πρόκειται για τη φιλολογική εφημερίδα που εξέδιδε από το 1884 ο παππούς του Στυλιανός Χουρμούζιος.1924 Εκδίδει το περιοδικό «Αβγή» επικεντρώνοντας στη λογοτεχνική δημιουργία της Κύπρου. Μεταξύ των συνεργατών ο Γιάννης Ψυχάρης.1925 Εγκαθίσταται στην Αθήνα. Σπουδάζει Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.1926-1928 Προσλαμβάνεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Εστία». Παράλληλα αναλαμβάνει το περιοδικό «Φιλολογική Επιθεώρηση», που λίγο αργότερα μετονόμασε σε «Νέα Επιθεώρηση», με σαφή ιδεολογικό –αριστερό- προσανατολισμό. Συνεργάτες του οι Πέτρος Πικρός, Κώστας Βάρναλης, Ασημάκης Πανσέληνος, Γλαύκος Αλιθέρσης κ.ά. 1931 Αναλαμβάνει τη διεύθυνση της εφημερίδας «Καθημερινή» (αδιάλειπτα έως το 1967, με διακοπή στη διάρκεια της Κατοχής).1934 Ξεκινάει η στήλη «Φιλολογική Σελίς», με εκδοτικό σημείωμα του Α.Χ., ανάμεσα στις σελίδες της «Καθημερινής», με συνεργάτες μερικούς από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους των ελληνικών γραμμάτων (Τ.Κ. Παπατσώνης, Μ. Τριανταφυλλίδης, Ν. Καζαντζάκης, Γ. Σκαρίμπας, Γ. Σαραντάρης, Μ. Καραγάτσης, Ε. Κριαράς κ.ά.). Η στήλη διακόπτεται έξι χρόνια αργότερα, με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου.1941-1944 Ως μέλος του ΕΑΜ προΐσταται στην Επιτροπή Αντιστασιακού Τύπου, μαζί με τους Μάρκο Αυγέρη, Γαλάτεια Καζαντζάκη, Ασημάκη Πανσέληνο και Ι. Βαλέτα.1945 Αναλαμβάνει τη διεύθυνση της «Καθημερινής» μετά τον θάνατο του ιδρυτή της Γ. Βλάχου.1955 Παίρνει τη θέση του διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου όπου πρωτοστατεί στον σχεδιασμό και τη λειτουργία νέων θεατρικών θεσμών (Φεστιβάλ Αθηνών, Επιδαύρια, Φεστιβάλ Δωδώνης).1973 Πεθαίνει στην Αθήνα.

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 01.01.2012
14:26
Το “είναι” του χρόνου...
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

01.01.2012 ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΥΡΜΟΓΛΟΥ*
Η Πρωτοχρονιά μας βυθίζει συνήθως στη λήθη του νοήματος του χρόνου υπό την επιβλητική συγχορδία της εόρτιας ατμόσφαιρας και των συνεπειών της. Ευθυμία, ευχές, πανδαισία, σόου και λίγος ή πολύς τζόγος επισκηνώνουν στο χρονικό άρμα, καλώντας μας να ξεχάσουμε και όχι να θυμηθούμε ή να εμβαθύνουμε στην έγχρονο κατάστασή μας. Κι όμως, η κυκλική επαναστροφή επί τα ίδια κάθε Πρωτοχρονιά προσφέρει νύξεις, εγείρει ερωτηματικά, αφυπνίζει κάποτε τις κοιμώμενες συνειδήσεις μας. Σε τι συνίσταται, αλήθεια, ο χρόνος; Ποιο είναι το ουσιαστικό του είναι; Είναι πασίγνωστο, πως το πρόβλημα απασχόλησε και απασχολεί φιλοσόφους, επιστήμονες και στοχαστές, μα αξίζει να σημειωθεί, εμφαντικά μάλιστα, πως ο χρόνος είναι κατάσταση όλων των βροτών. Αξίζει επομένως να αναστραφούμε με το είναι του, αφού αφορά όλους μας ανεξαίρετα.
Είναι γνωστό, πως ως ένσαρκα όντα, ως όντα δηλαδή με σώμα το οποίο κινείται και δρα, μετέχουμε στην κοσμική διαδικασία, κύριο χαρακτηριστικό της οποίας είναι η κίνηση και η μεταβολή. Αλλάζουν τα πάντα και μαζί τους και η σωματική μας υπόσταση, έσχατο όριο της οποίας είναι η φθορά και η μεταστοιχείωση. Το είναι της αλλαγής επομένως είναι ο δυναμικός θάνατος. Κάθε αλλαγή εγκλείει το θάνατο δυναμικά, αφού εκεί κατευθύνεται. Η συνειδητοποίηση αυτής της τραγικής για την ανθρώπινη ύπαρξη αλήθειας, όμως, δεν ανήκει στην ίδια την αλλαγή των πραγμάτων, αλλά στη στοχαζόμενη συνείδηση, στον άνθρωπο δηλαδή ο οποίος συνειδητοποιεί αυτή την αλήθεια. Το πρόβλημα αντιμετωπίστηκε σοφά στην ιστορία του στοχασμού από τον Ηράκλειτο μέχρι τον Χάιντεγκερ διαμέσου των Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Ντεκάρτ, Μπέρκλι, Έγελο, Καντ, Μπέργκσον, κ.α., λύση όμως ουσιαστικά δεν δόθηκε. Αν δινόταν, η φιλοσοφία δεν θα είχε λόγο ύπαρξης πια… Ας προσεγγίσουμε, όμως, το θέμα στο βάθος του.
Ναι, η ανθρώπινη συνείδηση πιστοποιεί την αλλαγή και μαζί της το φρικτό φάσμα της εκμηδένισης. Χρόνος έτσι είναι το άρμα που οδηγεί το στοχαζόμενο άνθρωπο στο τέλος, στην άρση της υπαρκτικής του κατάστασης, κατά βάθος, όμως, ο χρόνος κλείνει μέσα του το θάνατο κι αυτό σημαίνει πως η ίδια η συνείδηση και η έκτασή της, το αρχέγονο υπαρξιακό νοείν συνάπτεται με το θάνατο. Ωστόσο, είναι βέβαιο πως το περιεχόμενο της συνείδησης είναι και παραστάσεις, αντικείμενα και μεγέθη του επιστητού. «Αποφλοιώνοντας» τη συνείδησή μας από τις παραστάσεις χωρίς τις οποίες η τελευταία δεν έχει χρονικότητα (ιστορικότητα δηλαδή), βυθιζόμαστε σε μιαν άχρονη ουσιαστικά κατάσταση, η οποία συμπτύσσεται με τον αειδή χώρο, με τη χωρική ομογένεια, που δεν γνωρίζει ούτε αλλαγές ούτε μεταβολές.
Αγόμαστε έτσι στην καρδιά του μυστηρίου. Χωρίς το χώρο που είναι άτμητη και αδιαίρετη ολότητα ουσιαστικά, δεν υπάρχει δυνατότητα καμιάς παράστασης και καμιάς αλλαγής. Δεν υπάρχει, με άλλα λόγια, ούτε αντίληψη ούτε αισθητό ούτε παραστάσεις ούτε λογισμός ούτε χρονικότητα. Ο χρόνος φύεται ως ιερό φυτό με την αντιλαμβανόμενη συνείδηση, μα το είναι του «επισκηνώνει» στην αχώρητη διάσταση του χώρου. Έπεται πως ουσιώδες συστατικό είναι δηλαδή του χρόνου, δεν είναι η στη χρονικότητα φθίνουσα έγκοσμος συνείδηση, αλλά κάποιο άφθαρτο στοιχείο, το οποίο κατοπτρίζεται χωρικά, για ν’ αναλώνει συνειδησιακά το υποκείμενο. Βέβαια, ο πανθεϊστικός πειρασμός είναι σαφής, ελλοχεύει παντοτινά, τείνει να ταυτίσει το χώρο με το είναι, οπότε χρόνος είναι οι άπειροι τρόποι (modes) του υπάρχειν και του μεταβάλλεσθαι των όντων. Οι δυσκολίες, όμως, είναι ανυπέρβλητες και γι’ αυτό περαιτέρω είσδυση στο μυστήριο οδηγεί σε γονιμότερες διαπιστώσεις.
Άλλη πραγματικότητα ο χώρος κι άλλη η στο χώρο διαχεόμενη πρωτοϋπαρξιακά νοούσα συνείδηση, η γυμνή και αναντιπαράστατη πρωτοσυνείδηση. Ο χώρος είναι κάτοπτρο της διαφάνειας της τελευταίας κι αυτό συνιστά δυνατή την εναλλαγή, κίνηση και μεταβολή των αντικειμένων. Διαπιστώνουμε, λοιπόν, χωρίς ουσιαστικές δυσκολίες, πως το είναι του χρόνου δεν συλλαμβάνεται, δεν τέμνεται ούτε ιστορείται. Πρόκειται για το αποφατικό, άφθαρτο και αιώνιο στοιχείο, το οποίο υπαινίσσεται ο χώρος και το οποίο ταυτόχρονα υποκρύπτει και φανερώνει το αισθητό, οι πολυποίκιλες, όπως προαναφέραμε, μεταβολές των πραγμάτων.
Το είναι του χρόνου, εντούτοις, η αιωνιότητα που τον τρέφει και που του προσφέρει τη διάσταση της χρονικότητας, «προσωποποιείται» ως επιστασία, ως πρόνοια, ως μέριμνα, ως σκέψη. Η ανθρώπινη συνείδηση θεάται αυτήν την αλήθεια και την προσλαμβάνει στο μέτρο των δυνατοτήτων της, γι’ αυτό ο άνθρωπος είναι έγχρονο ον: δεν ταυτίζεται ούτε με τη χρονικότητα ούτε με την υπερβατικότητα. Σαρκώνει, όμως, τις κατηγορίες της τελευταίας έγχρονα ως προσωπικός λόγος, ως προσωπικό ήθος, ως προσωπικό κάλλος. Η ανθρώπινη δημιουργία άγει επομένως τη χρονικότητά της, είτε γνωρίζει είτε αγνοεί την ιλιγγιώδους βάθους αλήθεια των απαρχών της. Ας ολοκληρώσω, όμως, τις παραπάνω σκέψεις με την καθιερωμένη ευχή: Καλή χρονιά σ’ όλους μας!..

Του ίδιου αρθρογράφου:
29.12.2011 «Κι όμως εμείς αμαρτίες δεν κάναμε…» ΚΟΙΝΩΝΙΑ
26.10.2011 Η θυσία του ’40 χωρίς ανταπόδοση… ΚΟΙΝΩΝΙΑ
24.10.2011 Εν αρχή ην… ο τρόμος ΚΟΙΝΩΝΙΑ
23.09.2011 Η ιδέα της ενότητας ΚΟΙΝΩΝΙΑ
16.09.2011 Ουτοπία η "απόλυτη γνώση" ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΣΤΕΛΙΟΣ
ΣΥΡΜΟΓΛΟΥ
*Ο Στέλιος Συρμόγλου είναι δημοσιογράφος, πανεπιστημιακός

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 24.12.2011
12:12
Ευχές για καλές γιορτές.....
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 10.12.2011
00:59
Για την 3η μας συνάντηση η ΛΑΒΑ έχει τη χαρά να φιλοξενήσει τον Χαλανδραίο συγγραφέα Βασίλη Κουνέλη ο οποίος θα συζητήσει με τα μέλη της Λέ
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Η ΛΑΒΑ συναντά τους ΧΑΛΑΝΔΡΑΙΟΥΣ συγγραφείς
Η Λέσχη Ανάγνωσης Βιβλιοθήκης Αετοπούλειου (ΛΑΒΑ), σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο «Μικρός Κοραής», ξεκινά μια νέα ομάδα ανάγνωσης που αφορά στα έργα των Χαλανδραίων συγγραφέων. Η Λέσχη Ανάγνωσης θέλει να γνωρίζει και να στηρίζει συγγραφείς που να μπορούν να συνομιλούν με τα μέλη της, καθώς είναι πολλοί εκείνοι, που αναζητούν ένα τρόπο να πλησιάσουν τις ομάδες ανάγνωσης και να συζητήσουν για τα βιβλία τους. Είναι φυσικό λοιπόν, να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε μια γέφυρα, για να βρουν τρόπο να ανταμώσουν τα δύο μέρη (αναγνώστες και συγγραφείς), ώστε να συνεχίσουμε να καλλιεργούμε το εύφορο έδαφος των λογοτεχνικών απογευμάτων στο Χαλάνδρι.Ελπίζουμε ότι η προσπάθεια αυτή, θα κερδίσει το ενδιαφέρον σας, με στόχο να καθιερωθούν στη συνέχεια συναντήσεις με αξιόλογους Χαλανδραίους συγγραφείς σε μηνιαία βάση.Για την 3^η μας συνάντηση η ΛΑΒΑ έχει τη χαρά να φιλοξενήσει τον Χαλανδραίο συγγραφέα Βασίλη Κουνέλη ο οποίος θα συζητήσει με τα μέλη της Λέσχης για το βιβλίο του «Νοματαίος», εκδόσεις Ωκεανίδα, 2011.
Πληροφορίες συνάντησηςΗμερομηνία: Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2011Ώρα: 19:00Τοποθεσία: Βιβλιοπωλείο «Μικρός Κοραής» Α. Παπανδρέου 6, Χαλάνδρι Τ 210 6890321 E info@koraisbooks.gr
Δηλώσεις ενδιαφέροντος στη Βιβλιοθήκη του Αετοπούλειου Τ 210 6820464 F 210 6842840 E autolib@otenet.grκαι στο Βιβλιοπωλείο «Μικρός Κοραής»

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 30.11.2011
21:41
ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ / Federico García Lorca
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

θέατρο
(πρωτ. Άννα Συνοδινού)

Σύντομη περιγραφήΜετά την επιστροφή του από την Αμερική, ο Λόρκα γράφει τον “Ματωμένο Γάμο” που πρωτοανέβηκε το 1933 σε θέατρο της Μαδρίτης. Θέμα του το αιμοσταγές “δράμα τιμής” του κλασικού ισπανικού θεάτρου. Ο ισπανικος κάμπος γίνεται φοβερή αρένα του έρωτα και του θανάτου, οι άντρες πεθαίνουν πριν μαραθούν και οι γυναίκες απομένουν θλιβερές λαβωμένες εκπρόσωποι του στείρου καθολικισμού και της σκληρής συντήρησης που χαρακτήριζε την προπολεμική Ισπανία. Εμβόλιμες οι ποιητικές φιγούρες του Φεγγαριού με τη μορφή νεαρού ξυλοκόπου και της Ζητιάνας – μεταφυσικής ενσάρκωσης της Κακίας. Το έργο είναι μέρος της τριλογίας “Ματωμένος Γάμος”, “Γέρμα”, και “Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα” και η αποθέωση του ποιητικού ρεαλισμού που τόσο πιστά υπηρετεί ο Λόρκα.
ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ / Federico García LorcaΑΝΝΑ ΣΥΝΟΔΙΝΟΥ (ΜΑΝΑ)
ΝΙΚΟΣ ΤΖΟΓΙΑΣ (ΦΕΓΓΑΡΙ)
ΣΤΡΑΤΗΣ ΤΣΟΠΑΝΕΛΗΣ (ΓΑΜΠΡΟΣ)
ΚΩΣΤΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ (ΛΕΟΝΑΡΔΟ)
ΤΑΣΣΩ ΚΑΒΒΑΔΙΑ (ΔΟΥΛΑ)
ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΡΓΥΡΗΣ (ΠΑΤΕΡΑΣ)
ΕΛΕΝΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ (ΝΥΦΗ)
ΟΛΓΑ ΤΟΥΡΝΑΚΗ (ΖΗΤΙΑΝΑ)
Τραγουδάει η ΝΕΝΑ ΒΕΝΕΤΣΑΝΟΥΜετάφραση: ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ
Μουσική: ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ
Από το Θέατρο της Δευτέρας της ΕΡΤ
*από το: [www.24grammata.com]

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 17.11.2011
23:32
Εκδήλωση στο Δημαρχείο Διονύσου για το βιβλίο «Διόνυσος - Η αρχαία Ικαρία Αττικής» του Θαν. Κυριαζόπουλου
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ
ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΔΙΟΝΥΣΟΥ

Το βιβλίο αυτό θα παρουσιασθεί τη Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2011,στις 11.00΄π.μ., στο Πολιτιστικό Κέντρο της δ.κ. Διονύσου, από τον φιλόλογο καθηγητή του Παν. Πατρών Αντώνη Σακελλαρίου και από τον συμπολίτη μας συγγραφέα Άρη Γαβριηλίδη. Την εκδήλωση διοργανώνει ο Οργανισμός Νεολαίας, Άθλησης και Πολιτισμού του Δήμου Διονύσου «Ο Θέσπις» Ν.Π.Δ.Δ.
Κυκλοφόρησε το καινούργιο βιβλίο του συμπολίτη μας, φιλολόγου καθηγητή Μ.Ε. συγγραφέα και πρώην λυκειάρχη, κ. Θανάση Κυριαζόπουλου με τίτλο: «Διόνυσος – Η αρχαία Ικαρία Αττικής» από τις εκδόσεις του περιοδικού "Ύφος".

Στο α΄ μέρος του βιβλίου του με τίτλο «Η αρχαία Ικαρία και ο Διόνυσος» ο πολυγραφέστατος συντοπίτης μας αναφέρεται στο θεό Διόνυσο και στη σχέση του με την αρχαία Ικαρία, δηλαδή τη σημερινή δημοτική κοινότητα Διονύσου. Αναφέρεται επίσης, στην ουσία της Διονυσιακής λατρείας, στους μύθους, στους ύμνους και στα σύμβολα του θεού Διονύσου. Μιλάει για το Θέσπη που ήταν ο δημιουργός της δραματικής τέχνης, για τους Ικάριους χορηγούς, για τον αρχαιολογικό χώρο λατρείας του θεού που βρίσκεται κοντά μας, στη Ραπεντώσα και τέλος περιγράφει το χορηγικό μνημείο και τα άλλα αρχαιολογικά ευρήματα που υπάρχουν σήμερα σ’ αυτόν τον χώρο. Όποιος από τους συμπολίτες μας ήλθε και παρακολούθησε την όμορφη, καλοκαιρινή, μουσική βραδιά που οργάνωσε ο Σύλλογός μας σ' αυτό το χώρο, είχε την ευκαιρία να δει και να θαυμάσει το ημικυκλικό χορηγικό μνημείο που ο «Αγνίας Ξανθίδης Ξάνθιππος νικήσαντες ανέθεσαν». Όπως επίσης, τα ερείπια του ναού του Πυθίου Απόλλωνος με την επιγραφή: «ΙΚΑΡΙΩΝ ΤΟ ΠΥΘΙΟΝ» και τους έξη μαρμάρινους θρονίσκους της προεδρίας που δηλώνουν την ύπαρξη θεάτρου. Υπόψη ότι η αναστήλωση του χορηγικού μνημείου έχει γίνει με δαπάνες του Συλλόγου μας.Στο β΄ μέρος του βιβλίου του ο κ. Θανάσης Κυριαζόπουλος αναφέρεται στον σύγχρονο Διόνυσο, στο κτήμα Ηλιόπουλου, στα λατομεία πεντελικού μαρμάρου, στο πρώην στρατόπεδο «Ντούνη», στις παιδικές κατασκηνώσεις ΤΥΠΕΤ, στα σχολεία μας, στα θεσμικά πρόσωπα, στους τοπικούς άρχοντες, στα έντυπα ενημέρωσης της περιοχής μας και σε άλλα πολλά εντόπιας πληροφόρησης ιστορικής και σύγχρονης χρονικής βάσης.Το βιβλίο αυτό θα παρουσιασθεί τη Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2011,στις 11.00΄π.μ., στο Πολιτιστικό Κέντρο της δ.κ. Διονύσου, από τον φιλόλογο καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών κ. Αντώνη Σακελλαρίου και από τον συμπολίτη μας συγγραφέα κ. Άρη Γαβριηλίδη. Την εκδήλωση διοργανώνει ο Οργανισμός Νεολαίας, Άθλησης και Πολιτισμού του Δήμου Διονύσου «Ο Θέσπις» Ν.Π.Δ.Δ.Όποιος από τους συμπολίτες μας επιθυμεί να αποκτήσει και να έχει στη βιβλιοθήκη του αυτό το σημαντικό για την πόλη μας βιβλίο, θα μπορέσει να το προμηθευτεί από το βιβλιοπωλείο των κ.κ. Θ.Θεοδωρόπουλου και Γ. Βλάχου, στην πλατεία της Δροσιάς.Αξίζει τα λεφτά του! Διαβάστε το!
Νικ. Δακορώνιας
Πρόεδρος Εξωραϊστικού & Πολιτιστικού Συλλόγου
Διονύσου Αττικής

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Θ.Κυριαζόπουλου “Διόνυσος: Η αρχαία Ικαρία της Αττικής” που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις/περιοδικό ΥΦΟΣ.)
Ο σημερινός Διόνυσος πήρε το όνομά του από τον αρχαίο θεό Διόνυσο μετά τις ανασκαφές του 1888 λόγω ερειπίων ναού αφιερωμένου στο Διόνυσο. Μέχρι τις ανασκαφές του 1888 ονομαζόταν Άγ. Γεώργιος από το ερειπωμένο στην περι ομώνυμο εκκλησάκι Άγιος Γεώργιος.Μέχρι το 1900 περίπου οι πρώτοι κάτοικοι του σημερινού Διονύσου ήτανκτηνοτρόφοι, οι οποίοι είχαν έρθει από την περιοχή των Αγράφων, βλάχοι κυρίως. Αργότερα ήρθαν και τόμοι, λαξευτές μαρμάρου. Το Πεντελικό όρος ήταν πλούσι λευκό μάρμαρο.Οι λατόμοι ήταν νησιώτες, Καρπάθιοι κυρίως αλλά και την Άνδρο, Τήνο… Τρένο από την Κηφισιά έφτανε μέχς Διόνυσο για τη μεταφορά των μαρμάρων. Έτσι δημιουργήθηκε σιγά σιγά ένας οικισμός, ο οποίος το 1912 επί Ελ. Βενιζέλοι υπουργού Εσωτερικών Εμ. Ρέπουλη με το υπ’ αριθ. 226Α <1 της 31-8-1912 ιδρύθηκε ανεξάρτητος οικισμός και μαζί με τη Ραπεντώσα προσαρτήθηκαν στο Μαραθώνα. Το 1928 με Π.Δ. ρυμοτομείται το δάσος του Διονύσου. Το 1929 (ΦΕΚ2221Α/6-7- 1929) προσαρτήθηκε στην κοινότητα της Σταμάτας, επί Ελ. Βενιζέλου και υπουργού Εσωτερικών Περ. Αργυρόπουλου. Το 1975 αποσπάστηκε από τη Σταμάτα και προσαρτήθηκε στην κοινότητα της Ροδόπολης (Μπάλα) (ΦΕΚ56Α (1-4-1975), και το 1979 με προεδρικό διάταγμα επί προεδρίας Κοον. Τσάτσου ο Διόνυσος αναγνωρίστηκε αυτόνομη κοινότητα.
```
«Προεδρικό Διάταγμα υπ'αριθ.78 Περί αναγνωρίσεως του συνοικισμού Διονύσου της Κοινότητος Μπάλας εν τη επαρχία και το νομώ Αττικής εις ιδίαν κοινότητα»
Έχοντες υπ'όψιν τας διατάξεις... και την υπ'αριθ. 25 της 25ης Ιανουαρίου 1979 γνωμοόότησιν του Συμβουλίου της Επικρατείας... αποφασίζομεν:
Ο συνοικισμός Δ ιόνυσος της κοινότητος Μπάλας της επαρχίας Αττικής του Νομού Αττικής αναγνωρίζεται εις ιδίαν κοινότητα υπό το όνομα «ΚοινότηςΔιονύσου»...
Εν Αθήναις τη 27 Ιανουαρίου 1979 Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας
Κων/νοςΔ. Τσάτσος Ο υφυπουργός Εσωτερικών Γεώργιος Σουφλιάς
```
- Οι πρώτες εκλογές ακυρώθηκαν μετά από ένσταση του υποψηφίου Δημ. Πολυχρονόπουλου, προέδρου του Συνεταιρισμού «Νέα Αιολίς», και στις επαναληπτικές εκλέχτηκε ο Στρατής Καρράς και. ανέλαβε τα καθήκοντά του το Μάρτιο του 1980.Ο πληθυσμός τότε του Διονύσου, σύμφωνα με την απογραφή του 1971, ήταν 836 κάτοικοι, με προσαρτημένους και τους φαντάρους του τότε Στρατοπέδου Ντούνη. Ο πραγματικός πληθυσμός ήταν 563 κάτοικοι. Οι εκλογείς ήταν μόνο 142. Η πρώτη θητεία του Καρρά ήταν 2,5 χρόνια. Τα γραφεία της κοινότητας ήταν οτο οίκημα του Θ. Μπώμαν, επί της οδού Βακχών.Το 1987 μετά από συμφωνία μεταξύ της κοινότητας του ΤΥ- ΠΕΤ και ΑΕΓΒΕ παραχωρείται το Ο.Τ. 20 για ανέγερση κοινοτικού καταστήματος, το οποίο κατασκευάστηκε επί Στρατή Καρρά το 1990.Το 2006 ο Διόνυσος αναγνωρίστηκε (»ς δήμος και το 2009 εντάχθηκε στον καλλικρατικό δήμο Διονύσου με έδρατον Άγιο Στέφανο. Ο Διόνυσος με Προεδρικό Διάταγμα έχει χαρακτηριστεί ως περιοχή εξαιρετικού κάλλους και τόπος αμιγούς κατοικίας. Στο Διόνυσο ανήκει η Ραπεντώσα και η Αναγέννηση, πάνω από την Εκάλη, ανατολικά.
Θέρισμα στο πλατύ χωράφι Διονύσου, την δεκαετία του '40. Καμένα ακόμα όλα από τους Γερμανούς...Το κτήμα του Ηλιόπουλου άρχιζε από την κορυφή της Πεντέλης με’χριτη λίμνη του Μαραθώνα και το μοναστήρι Βρανά και περιελάμβανε την Εκάλη μέχρι το σημερινό Καστρί, την Άνοιξη,τη Δροσιά,τη Ροδόπολη, το Μπογιάτι (Άγιο Στέφανο), τη Σταμάτα,το σημερινό Διόνυσο…Η Ραπεντώσα δεν ανήκε στο κτήμα του Ηλιόπουλου, ανήκει στο Δημόσιο. Τα όρια του κτήματος του Ηλιόποχιλου έφταναν μέχρι το ρέμα της Ραπεντώσας. Την περιοχή της Ραπεντώσας είχε παραχωρήσει το Δημόσιο σε βοσκούς για χρήση και είχαν χτίσει μερικά σπιτάκια.Το Μπογιάτι (Άγ. Στέφανο) είχε απαλλοτρίωσει το Κράτος από τον Ηλιόπουλο και το είχε παραχωρήσει σε πρόσφυγες. Στη Σταμάτα κατοικούσαν κυρίως Αρβανίτες και στη Ροδόπολη βλάχοι. Στο Διόνυσο κατοικούσαν κυρίως βλάχοι και μετά το 1910(;) και νησιώτες μαρμαροτεχνίτες, που εργάζονταν στα λατομεία. Μετά το 1980, κυρίως, η σύνθεση του πληθυσμού στι ς παραπάνω περιοχές άλλαξε… Μέχρι τη δεκαετία του 1960- 1970 στην περιοχή υπήρχαν λύκοι και τσακάλια!Ο Συνεταιρισμός «Νέα Αιολίς» ιδρύθηκε το 1960 από ιδρυτικά μέλη, που ήταν φίλοι του Ηλία Ηλιόπουλου, και ζήτησαν την έκταση από τον Ηλ. Ηλιόπουλο προς αποκατάσταση των από Αϊβαλι, συμπατριωτών του Ηλία. Την έκταση αγόρασαν τότε. Η Εθνική Τράπεζα αγόρασε και αυτή τη γνωστή περιοχή (ΤΥΠΕΤ-Αιωνόβιο δάσος), περίπου 500 στρέμματα από τον Ηλιόπουλο.- (Το ΤΥΠΕΤ (Ταμείο Υγείας Προσωπικού Εθνικής Τράπεζας) ανήκει στο Ταμείο Υγείας των υπαλλήλων της Εθν. Τράπεζας.- Το αιωνόβιο δάσος ανήκει στην Εθνική Τράπεζα.(To βιβλίο υπάρχει στο LIBRARY, Λ. Μαραθώνος 5Α, τηλ 210-8136572 , Δροσιά και στα τηλέ φωνα 22940-99125 και 210 6211742 . )

Ο Θανάσης Κυριαζόπουλος γεννήθηκε στο Ροεινό του Φαλάνθου το 1936. Φοίτησε στο Β΄ γυμνάσιο αρρένων της Τρίπολης (1948-1954). Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1954-1958-9) μετεκπαιδεύτηκε στην Σ.Ε.Λ.Μ.Ε. Αθηνών. Υπηρέτησε ως φιλόλογος καθηγητής και διετέλεσε γυμνασιάρχης και λυκειάρχης.
Έργα του:
- "Συμβολή στη διδασκαλία των εκθέσεων γυμνασίου"
- "Συμβολή στη διδασκαλία των εκθέσεων λυκείου"
- "Προβληματισμοί τόμοι 4"
- "Αφορμή για προβληματισμό τ.1 (σε συνεργασία με τον Ηλία Δημακάκο)"
- "Συμβολή στη διδασκαλία κειμένων νεοελληνικής λογοτεχνίας" (σε συνεργασία με τον Ηλία Δημακάκο και Ηλία Κατσούλη)
- "Το Ροεινό του Φαλάνθου", και το "Διόνυσος, η αρχαία Ικαρία, 2011.

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 14.11.2011
19:50
Τα εκπαιδευτήρια Καίσαρη και η Ελληνική Λέσχη Βιβλίου συνεργάζονται για τη δημιουργία δανειστικής βιβλιοθήκης του Δημοτικού Σχολε�
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ
«ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΒΙΒΛΙΟΥ»

Η εκδήλωση αυτή θα λάβει χώρα από τις 21 έως τις 25 Νοεμβρίου και στοχεύει στην ενίσχυση της φιλαναγνωσίας και την επαφή των παιδιών με το εξωσχολικό βιβλίο.
Το πρόγραμμα της εκδήλωσης περιλαμβάνει :
- Ομιλία – συζήτηση με θέμα «Το ελεύθερο διάβασμα του παιδιού και του νέου». Η διάλεξη αυτή είναι ανοιχτή σε γονείς και εκπαιδευτικούς και θα γίνει τη Δευτέρα 21 Νοεμβρίου στις 5.30 μ.μ. στην αίθουσα 11 των Εκπαιδευτηρίων Καίσαρη.
- Έκθεση βιβλίων για όλες τις ηλικίες, σε αίθουσα του Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Καίσαρη
- Συζήτηση υπευθύνων της λέσχης με μαθητές του σχολείου μας για τα εφηβικά προβλήματα, με αφορμή το βιβλίο
«Το παιδί σας γίνεται έφηβος» των Λαμιράλ – Ριπώ.
- Λαχειοφόρο αγορά με σκοπό τη δημιουργία δανειστικής βιβλιοθήκης στο Δημοτικό σχολείο Δημητσάνας.
Η βοήθειά σας θα ήταν πολύτιμη για μας, ώστε να διαδοθεί αυτή η προσπάθεια μας και να συγκεντρωθούν όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα για να ενισχύσουμε το Δημοτικό σχολείο της Δημητσάνας. Με εκτίμηση Δημοσιογραφικός όμιλος του Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Καίσαρη

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 13.11.2011
20:42
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης - Ιθάκη
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

ΙΘΑΚΗ
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτήσυγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναιπου με τι ευχαρίστησι, με τι χαράθα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις.
Σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά,σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσεικαι γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Πηγή: [www.ellinikoarxeio.com]

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 12.11.2011
19:36
ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Στη θαλασσοδαρμένη ζωή του καπετάνιου, που ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου...
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

* Πλούσιο σε ύλη με κείμενα, άρθρα αλλά και με αναμνήσεις του ιστοριοδίφη Νίκου Ι. Κωστάρα από τα Κακουρέικα Γορτυνίας από τα ταξίδια του στα πέρατα του κόσμου...Με συνεργασίες συγγραφέων, ναυτικών αλλά και φίλων του καπετάνιου από την μακρινή Αυστραλία γράφουν για τη ζωή και το συγγραφικό έργο του που δημοσιεύει εδώ και πολλά χρόνια στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο τόσο εδώ όσο και στην αλλοδαπή...Καλοτάξιδο να είναι όπως λένε και οι ναυτικοί....
ΑΡΜΕΝΊΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ
"ΜΠΑΡΜΠΑ-ΧΡΗΣΤΟ"
ΜΕ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΚΩΣΤΑΡΑ

Tον καπετάνιο Νικόλαο Κωστάρα τον γνωρίζω πάνω από δυο δεκαετίες και παρακολουθώ το συγγραφικό έργο του. Όλα αυτά τα χρόνια υπήρξε συνεργάτης της εφημερίδας ΑΡΚΑΔΙΚΟ ΒΗΜΑ και τα κείμενά του πλούτιζαν τις σελίδες μας. Παράλληλα κάναμε και εκπομπές στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Μαρκόπουλου, παρουσιάζοντας τη θαλασσοδαρμένη ζωή του καπετάνιου, που ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου. Έτσι το καλοκαίρι του 2009 πρότεινα στον καπετάν Νικόλα να κάνουμε ένα αφιέρωμα στο Λογοτεχνικό περιοδικό ΥΦΟΣ για το έργο του.Η αφορμή δόθηκε από τη δεύτερη συνέντευξη του καπετάνιου στη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ναυτική Ελλάδα», στην εφημερίδα Γορτυνία, στο περιοδικό «Έκφραση» και στην εφημερίδα «Έρευνα» Καλλιθέας με τίτλο: «Η ζωή είναι Αγώνας, όχι Φυγή».Ακολούθησε και τρίτη συνέντευξη και πάλι στη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Ηλίας Γιαννικόπουλος: «Ο καπετάνιος είναι ένας ακούραστος πνευματικός εργάτης και μια άγρυπνη συνείδηση του καιρού μας».Οι συνεντεύξεις αυτές είναι αποστάγματα όλης της βιοθεωρίας του, επιτομή όλων των «πιστεύω» του. Εκεί εκφράζονται απερίφραστα όλες οι ιδεολογικές και φιλοσοφικές απόψεις του για τον άνθρωπο, για τη ζωή, για τον κόσμο. Και κατά τη γνώμη μου τόσο οι συνεντεύξεις όσο και τα κείμενα του καπετάν Νικόλα θα έπρεπε να διαβαστούν από όλους, ειδικά τούτες τις δύσκολες στιγμές που βιώνει το έθνος μας.Πάνος Σ. Αϊβαλής εκδότης, δημοσιογράφος

Έγραψαν......

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 11.11.2011
12:21
Γίνετε Μέλος της UNICEF
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

[www.unicef.gr]

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 27.10.2011

21:03

Εκδόσεις του περιοδικού/εκδόσεις ΥΦΟΣ

» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Τρίπολη Αρκαδίας, 18.10.2011
23:41
ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΚΑΣΤΑΝΟΥ το Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2011 στην Καστάνιτσα Αρκαδίας
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

  ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ & ΦΥΣΙΟΛΑΤΡΙΚΟΣ                                                                        ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΚΑΣΤΑΝΙΤΣΙΩΤΩΝ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥΚαστάνιτσα , 4/10/2011
Μέσα στο χρυσοκόκκινο χρώμα των φθινοπωρινών φύλλων του καστανεώνα, την μυρωδιά του καπνού από τις καμινάδες των πετρόκτιστων σπιτιών μας, τις γλυκές γεύσεις  απ’ τα ψημένα κάστανα, τα ώριμα καβούκια που τρίζουν σε κάθε  περπατησιά, και ας ευχηθούμε και με το γλυκό χάδι μιας Οκτωβριάτικης λιακάδας, σας περιμένουμε να γιορτάσουμε μαζί και φέτος στο χωριό μας - στην Καστάνιτσα  Αρκαδίας - την ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΚΑΣΤΑΝΟΥ το Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2011.   Το 1983 διοργανώσαμε για πρώτη φορά την Γιορτή μας.  Μετά από 28 χρόνια καταφέραμε με πολύ κόπο και μεράκι να αναδείξουμε  την ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΚΑΣΤΑΝΟΥ ως μία από τις σημαντικότερες αγροτικές – πολιτιστικές εκδηλώσεις της χώρας και ταυτόχρονα να την αναδείξουμε ως ένα θεσμό που έδωσε  ζωή και ανάπτυξη στην Καστάνιτσα.Από το μεσημέρι της Παρασκευής θα σερβίρονται παραδοσιακά τοπικά φαγητά όπως φασολάδα παντρεμένη, βραστό ενώ το Σάββατο, θα σερβίρονται φαγητά και γλυκά τα οποία θα έχουν ως βασικό υλικό το κάστανο συντροφιά με παραδοσιακή μουσική και παραδοσιακούς χορούς απο τοπικούς συλλόγους. Φυσικά την τιμητική τους θα έχουν τα βραστά και ψητά κάστανα με γλυκό κρασάκι. Επίσης τη Γιορτή θα πλαισιώνουν παράλληλα εκθέσεις ζωγραφικής, λαογραφικού υλικού και χειροποίητων δημιουργιών.    Θα είναι χαρά μας να σας καλωσορίσουμε και φέτος στην Γιορτή μαςΤο Διοικητικό Συμβούλιο

ΚΑΣΤΑΝΙΤΣΑ ΑΡΚΑΔΙΑΣ  -  ΒΟΡΕΙΑ ΚΥΝΟΥΡΙΑ  220 01                                                                           Τηλ:  Φωτίου Ρία - 6978559494 & Παυλίδης Παύλος - 6978857950                                                             Email: info@kastanitsa.gr    -   web:  www.kastanitsa.gr

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 13.10.2011
10:41
Στη Βλησιδιά περιμένουν μισό αιώνα να φτιαχτεί δρόμος
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Η Βλησιδιά Αρκαδίας, 35 χλμ. από το Λεωνίδιο, είναι το μοναδικό χωριό της νότιας Κυνουρίας που -εδώ και μισόν αιώνα- το μεγαλύτερο κομμάτι του δρόμου ο οποίος οδηγεί στο χωριό, παραμένει χωματόδρομος!

Η πρόσβαση στη Βλησιδιά γίνεται μόνο με 4x4 ή αγροτικό, ενώ το χειμώνα οι κάτοικοι είναι αποκλεισμένοι αφού -με τις αντίξοες καιρικές συνθήκες- ο δρόμος δεν είναι προσπελάσιμος ούτε με αγροτικό.«Από τότε που ήμουν παιδί, θυμάμαι που μας έλεγαν ότι όπου να 'ναι θα γίνει ο δρόμος. Ασπρισαν τα μαλλιά μου, πήγα 58 χρόνων, και ακόμα περιμένουμε το δρόμο» λέει στην «Ε» ο αγρότης και κάτοικος του χωριού Γιώργος Ραγιάς.Η Βλησιδιά είναι ένα καταπράσινο χωριό, χτισμένο σε πλαγιά του Πάρνωνα, σε υψόμετρο 650, με παραδοσιακά πετρόχτιστα σπίτια, ενώ στις όχθες του ποταμού που περνάει από το χωριό αλλά και ακολουθώντας τα μονοπάτια του, που οδηγούν ψηλά στον Πάρνωνα, συναντάμε έναν φυσικό παράδεισο.Οσο ευλογημένοι αισθάνονται οι κάτοικοι που ζουν σε τούτο το ονειρεμένο περιβάλλον τόσο ξεχασμένοι και αδικημένοι αισθάνονται από τις αρμόδιες αρχές.Ακόμα και ο χωματόδρομος έγινε με διάνοιξη το '62 ύστερα από συνεχείς πιέσεις του πατέρα μου Γιώργου Μανιταρά στον τότε νομάρχη. Ο πατέρας μου, που δεν βρίσκεται πια στη ζωή, ήταν ο παπάς του χωριού και πρόεδρος της τότε τοπικής κοινότητας Βλησιδιάς. Από τότε έχουν περάσει σχεδόν 50 χρόνια και το μεγαλύτερο κομμάτι του δρόμου παραμένει χωματόδρομος. Ακόμα και τα 3 από τα συνολικά 7 χλμ. του δρόμου που έχουν ασφαλτοστρωθεί, έγιναν τα τελευταία χρόνια και μόνο ύστερα από δικά μας παρακάλια» λέει στην «Ε» ο πάρεδρος της Βλησιδιάς Δημήτρης ΜανιταράςΠρόσφατα δημοπρατήθηκε το έργο ασφαλτόστρωσης του δρόμου -ύστερα από διαγωνισμό που προκήρυξε η Διεύθυνση Τεχνικών Εργων της Π.Ε. Αρκαδίας- και οι εργασίες προβλέπεται να ξεκινήσουν την άνοιξη. «Εμείς παραμένουμε επιφυλακτικοί όχι μόνο για το αν αυτή τη φορά ο δρόμος θα ολοκληρωθεί, αλλά και για το αν οι εργασίες θα ξεκινήσουν την άνοιξη όπως μας έχουν πει» μας λέει ο κ. Μανιταράς.Ο δήμαρχος Νότιας Κυνουρίας Γιάννης Μαρνέρης δήλωσε στην «Ε»: «Εκτιμώ ότι το ποσό που έχει εγκριθεί δεν θα φτάσει για να ολοκληρωθεί το έργο, ωστόσο γίνονται προσπάθειες να εξοικονομηθούν οι απαιτούμενοι πόροι ώστε στο μέλλον να καταφέρουμε να ολοκληρώσουμε το έργο και να παραδώσουμε στους κατοίκους ένα σύγχρονο οδικό δίκτυο».ΝΑΥΣΙΚΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΗ
Ελευθεροτυπία, Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2011
[www.enet.gr]

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 08.10.2011
12:00
ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Στον ιστοριοδίφη Νίκου Ι. Κωστάρα - Στη θαλασσοδαρμένη ζωή του καπετάνιου που ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου...
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

* Πλούσιο σε ύλη με κείμενα, άρθρα αλλά και με αναμνήσεις του ιστοριοδίφη Νίκου Ι. Κωστάρα από τα Κακουρέικα Γορτυνίας από τα ταξίδια του στα πέρατα του κόσμου...Με συνεργασίες συγγραφέων, ναυτικών αλλά και φίλων του καπετάνιου από την μακρινή Αυστραλία γράφουν για τη ζωή και το συγγραφικό έργο του που δημοσιεύει εδώ και πολλά χρόνια στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο τόσο εδώ όσο και στην αλλοδαπή...Καλοτάξιδο να είναι όπως λένε και οι ναυτικοί....

* * *
Περί αφιερώματος....
Tον καπετάνιο Νικόλαο Κωστάρα τον γνωρίζω πάνω από δυο δεκαετίες και παρακολουθώ το συγγραφικό έργο του. Όλα αυτά τα χρόνια υπήρξε συνεργάτης της εφημερίδας ΑΡΚΑΔΙΚΟ ΒΗΜΑ και τα κείμενά του πλούτιζαν τις σελίδες μας. Παράλληλα κάναμε και εκπομπές στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Μαρκόπουλου, παρουσιάζοντας τη θαλασσοδαρμένη ζωή του καπετάνιου, που ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου. Έτσι το καλοκαίρι του 2009 πρότεινα στον καπετάν Νικόλα να κάνουμε ένα αφιέρωμα στο Λογοτεχνικό περιοδικό ΥΦΟΣ για το έργο του.Η αφορμή δόθηκε από τη δεύτερη συνέντευξη του καπετάνιου στη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ναυτική Ελλάδα», στην εφημερίδα Γορτυνία, στο περιοδικό «Έκφραση» και στην εφημερίδα «Έρευνα» Καλλιθέας με τίτλο: «Η ζωή είναι Αγώνας, όχι Φυγή».Ακολούθησε και τρίτη συνέντευξη και πάλι στη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Ηλίας Γιαννικόπουλος: «Ο καπετάνιος είναι ένας ακούραστος πνευματικός εργάτης και μια άγρυπνη συνείδηση του καιρού μας».Οι συνεντεύξεις αυτές είναι αποστάγματα όλης της βιοθεωρίας του, επιτομή όλων των «πιστεύω» του. Εκεί εκφράζονται απερίφραστα όλες οι ιδεολογικές και φιλοσοφικές απόψεις του για τον άνθρωπο, για τη ζωή, για τον κόσμο. Και κατά τη γνώμη μου τόσο οι συνεντεύξεις όσο και τα κείμενα του καπετάν Νικόλα θα έπρεπε να διαβαστούν από όλους, ειδικά τούτες τις δύσκολες στιγμές που βιώνει το έθνος μας.Πάνος Σ. Αϊβαλήςεκδότης, δημοσιογράφος

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 15.09.2011
01:30
Επείγουσα Eκκληση για τη Σομαλία
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

[dl.dropbox.com]

Σας ευχαριστούμε θερμά για την υποστήριξή σας.
Αναστάσιος Κατέχης
Υπεύθυνος Εξεύρεσης ΠόρωνΥπάτη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες 2106726296 6932074102 katechis@unhcr.org

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 28.08.2011
11:20
Στο Λεωνίδιο θυμούνται τον Γιώργο Σαραντάρη
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

ο Δήμος Νότιας Κυνουρίας οργανώνουν απόψε Κυριακή 28.8.2011 (8.30 μ.μ.)
αφιερωματική εκδήλωση μνήμης στο Λεωνίδιο
Στο γύρισμα των 70 χρόνων από τον πρόωρο θάνατο του Γιώργου Σαραντάρη, το Πολιτιστικό Σωματείο που φέρει το όνομά του και ο Δήμος Νότιας Κυνουρίας οργανώνουν απόψε (8.30 μ.μ.) αφιερωματική εκδήλωση μνήμης στο Λεωνίδιο. Η ποίηση αυτού του σπουδαίου, αλλά τόσο παραγνωρισμένου, της γενιάς του '30 ποιητή και διανοούμενου, θα ακουστεί ποικιλοτρόπως αυτή τη βραδιά. Την εκδήλωση θα ανοίξει ο γενικός γραμματέας του συλλόγου Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος και στη συνέχεια θα προβληθεί η ταινία του Τάσου Ψαρρά για τη ζωή και το έργο του ποιητή με αφηγητή τον Κώστα Καστανά. Ο Νίκος Βαρβαρέσος, μέλος του θεατρικού ομίλου Νότιας Κυνουρίας, θα τραγουδήσει μελοποιημένους στίχους, ο Κώστας Καστανάς θα διαβάσει ποίησή του και η Νένα Βενετσάνου θα τραγουδήσει στίχους του a cappella.Η περιφέρεια θυμάται. Σε μια εποχή που θέλει να ξεχνάει τους ποιητές. Βέβαια ο Γιώργος Σαραντάρης ξεχασμένος είναι. Ίσως γιατί ο σύντομος βίος του, πέθανε 33 μόλις χρόνων, δεν τροφοδότησε επαρκώς τα φιλολογικά σαλόνια της εποχής του. Ίσως γιατί ήταν ο ξένος, ο "παρείσαχτος" όπως τον χαρακτηρίζει στα "Ανοιχτά Χαρτιά" του ο Οδυσσέας Ελύτης, ο μόνος που δεν τον προσπέρασε και δεν τον ξέχασε στιγμή. Η αλήθεια είναι ότι με τους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής του δεν ταίριαζε. Μεγαλωμένος σε ευκατάστατη οικογένεια εμπόρων στην Ιταλία, σπουδασμένος στην Ιταλία και συνομιλών με τα ρεύματα και τις ιδέες που τότε απλώνονταν στην Ευρώπη, με έργο αρκετά πρωτοπόρο για τα ελληνικά δεδομένα του μεσοπολέμου, ο Σαραντάρης δεν μπορούσε να γίνει άμεσα αποδεκτός. Το έργο του ωστόσο, μεστό και ευαίσθητο, επηρέασε την ελληνική δημιουργία. Λάτρης της "καθαρής ποίησης" ο ίδιος, επηρεάστηκε από την ιταλική ποίηση και τον Ντοστογιέφσκι, άντλησε από τις ιδέες του Νίτσε, του Κίρκεγκωρ, αλλά και από τον υπαρξισμό. Στην ποίησή του η γυναίκα, η θάλασσα, η μοναξιά, ο ουρανός, τα πουλιά, είναι στοιχεία-σύμβολα που επανέρχονται διαρκώς.Στα 33 του χρόνια, οπότε κόπηκε το νήμα της ζωής του, μετρούσε ήδη στις αποσκευές του πέντε ποιητικές συλλογές, "Οι αγάπες του χρόνου" (1933), "Τα ουράνια" (1934), "Αστέρια" (1935), "Γράμματα σε μια γυναίκα" (1936), "Στους φίλους μιας άλλης χαράς" (1940), και τρία φιλοσοφικά δοκίμια, τα "Συμβολή σε μια φιλοσοφία της ύπαρξης (1937), "Η παρουσία του ανθρώπου" (1938) και "Δοκίμιο Λογικής σαν θεωρία του Απολύτου και μη Απολύτου" (1939).
Ο Σαραντάρης δεν ήταν ο διανοούμενος της κλειστής κάμαρας. Κατετάγη και πολέμησε στο ελληνοαλβανικό μέτωπο, όπου αρρώστησε από τύφο. Με την επιστροφή του άφησε την τελευταία του πνοή στην Αθήνα το 1941. Για τον πρόωρο χαμό του ποιητή γράφει χαρακτηριστικά ο Ελύτης, επίσης στα 'Ανοιχτά χαρτιά": "Ήταν η μόνη και πιο άδικη απώλεια [...] Θέλω απροκάλυπτα να καταγγείλω το επιστρατευτικό σύστημα που επικρατούσε την εποχή εκείνη και που, δεν ξέρω πώς, κατάφερε να κρατήσει στα γραφεία και τις επιμελητείες όλα τα χοντρόπετσα θηρία των αθηναϊκών ζαχαροπλαστείων και να ξαποστείλει στην πρώτη γραμμή το πιο αγνό και ανυπεράσπιστο πλάσμα. Έναν εύθραστο διανοούμενο που μόλις στεκόταν στα πόδια του, που όμως είχε προφθάσει να κάνει τις πιο πρωτότυπες και γεμάτες από αγάπη σκέψεις για την Ελλάδα και το μέλλον της".
Πόλυ Κρημνιώτη
*από την εφημερίδα "Η ΑΥΓΗ" κυριακή 28 Αυγ. 2011

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 15.08.2011
21:36
Οδός Ονείρων - Μάνος Χατζιδάκης
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Περισσότερα... »
11:05
Ο Νοματαίος του Βασίλη Κουνέλη στην Αρκαδία την Παρασκευή 19 Αυγούστου στο Λεβίδι
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Posted on 08/08/2011 by oceanidabooksΠαρουσίαση του μυθιστορήματος Νοματαίος του Βασίλη Κουνέλη θα γίνει την Παρασκευή 19 Αυγούστου και ώρα 20.00 μ.μ. στο Λεβίδι Αρκαδίας στο καφενείο «Ευφρόσυνες Γεύσεις». Για το βιβλίο θα μιλήσει ο εκδότης του Αρκαδικού ΒήματοςΠάνος Αϊβαλής.

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 12.06.2011
15:00
Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής "ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ" του ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ:
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Στην κατάμεστη αίθουσα -από φίλους της ποίησης- του βιβλιοπωλείου «Έναστρον» Σόλωνος 101, το απόγευμα της Δευτέρας 6 Ιουνίου, της νέας ποιητικής συλλογής του ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ "ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ" εκδ. ΥΦΟΣ.

Ο Πάνος Αϊβαλής από τις εκδόσεις ΥΦΟΣ καλωσόρισε τον κόσμο και ευχαρίστησε τους ιδιοκτήτες του καφέ-βιβλιοπωλείου "Εναστρον" για την φιλοξενία αλλά και για την διάθεση της ποιητικής συλλογής ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ του Φίλιππου Νικολόπουλου σε μια εποχή που την ποίηση έχουν εξοστρακίσει τα περισσότερα βιβλιοπωλεία με την δικαιολογία ότι "δεν πουλάει"....

Χαιρετισμό εκ μέρους της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών απήθυνε ο Παύλος Ναθαναήλ, ακολούθησε Ηλίας Στασινός Πρόεδρος της Εταιρείας Αρκαδικών Γραμμάτων και Τεχνών.
Από την συγγραφέα και καλή ηθοποιό Ντίνα Ρίτσου ακούστηκε το πρώτο από τα πέντε ποιήματα που διαβάστηκαν από την συλλογή του παρουσιαζόμενου ποιητή μας.Στην συνέχεια ο Δημήτρης Καραμβάλης, έκανε μια εμπεριστατωμένη προσέγγιση στην ποίηση του Φίλιππου Νικολόπουλου όπως και μετέπειτα ο κριτικός λογοτεχνίας, ποιητής και Κώστας Καρούσος, στο έντονα κοινωνικό στοιχείο, το ευρηματικό, εκφραστικό και το υποθάλπον διαισθητικό στοιχείο. Σε δυο και μόνο στίχους ευθυγραμμίζεται ο ίδιος, συνεπής, ασυμβίβαστος, καταληκτικός και ευαίσθητος:

"Πάλευε ασταμάτητα με το εσωτερικό χτήνος
Και ας έχανε τις πιο πολλές φορές στον αγώνα"

....ο μόνιμα εξεγερμένος ποιητής Φ.Ν. για το δίκιο, την αλήθεια, την ανθρωπιά, θέλει να προσδώσει -μέσω του έργου του- μια μονιμότητα επικοινωνιακής - κοινωνικής παρουσίας και στον αναγνώστη. Ουσιαστικά κάνει μια ολόψυχη πρόταση συνοδοιπορίας "στην παγωνιά της ερειπωμένης πολιτείας" όπως γράφει στην σελ. 33.....

Την ποιητική βραδιά που ομολογουμένως άφησε καλές εντυπώσεις σε όλους μας, τίμησαν με την παρουσία τους ο Παναγιώτης Καραφωτιάς Καθηγητής του Πανεπιστημίου Ινδιανάπολης, ο Γεώργιος Ζαραφέτας Πρόεδρος της Πανελλαδικής Ένωσης Αρκάδων, ο Γιώργος Καλπακιώτης μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Αρκαδικών Γραμμάτων και Τεχνών, ο Κώστας Κουμπέρτσος φιλόλογος, δημοσιογράφος, ο Γιώργος Παλαμήδης τ. Δήμαρχος Γόρτυνος, ο Γιάννης Αντωνόπουλος δάσκαλος και συγγραφέας πολλών βιβλίων για την Καρύταινα, ο Γ. Κράνης δικηγόρος και συγγραφέας, η Πόπη Βερνάρδου συγγραφέας, ο Διαμάντης Λεβεντάκος κριτικός κινηματογράφου και πολλοί άλλοι φίλοι του ποιητή μας Φίλιππου Νικολόπουλου.

Να σημειώσουμε ότι η ποιητική συλλογή ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ έκδοση ΥΦΟΣ διατίθεται από το καφέ -βιβλιοπωλείο «Έναστρον» Σόλωνος 101, τηλ. 210-3828.161Σχεδόν καθημερινά στο "Εναστρον" γίνονται εκδηλώσεις όπως και μουσικές βραδιές πληροφορίες μπορείτε να έχετε στο τηλέφωνο 210 3828.161

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 02.06.2011
22:15
Εκδήλωση παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής του ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ:
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

στο Καφέ – Βιβλιοπωλείο «Έναστρον» Σόλωνος 101,
Δευτέρα 6 Ιουνίου 2011 και ώρα 19.00

Η Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών
Γενναδιου 8 και Ακαδημίας, 10678, Αθήνα

Η Εταιρεία Γραμμάτων και Τεχνών
Γλάδστωνος 5, 10677, Αθήνα
και
οι Εκδόσεις//περιοδικό «Ύφος»
Πυθίας 6, Πλατεία Κυψέλη

Έχουν την τιμή να σας προσκαλέσουν στην παρουσίαση
της νέας ποιητικής συλλογής του ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ
Θα απευθύνουν χαιρετισμό:
Παύλος Ναθαναήλ, Πρόεδρος Δ.Σ. ΕΕΛ
Ηλίας Στασινός
Πρόεδρος της Εταιρείας Αρκαδικών Γραμμάτων και Τεχνών

Την Ποιητική Συλλογή θα παρουσιάσουν:
Δημήτρης Καραμβάλης, Επιτ. Μέλος ΕΕΛ κριτ.λογοτεχνίας, ποιητής
Κώστας Καρούσος, Έφορος Δ.Σ. κριτ. λογοτεχνίας, ποιητής

Ποιήματα θα απαγγείλει η Ντίνα Ρίτσου συγγραφέας, ηθοποιός

Συντονίζει ο Δημοσιογράφος Πάνος Αϊβαλής
Σας περιμένουμε

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 29.05.2011
10:56
Λογοτεχνικές εκλογές στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης στην Παιανία
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Ανοιξιάτικη ημερίδα διοργάνωσε το Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης, στην Παιανία, όπου το πανελλήνιο λογοτεχνικό σωματείο Ενωτική Πορεία Συγγραφέων (Ε.ΠΟ... 26/5περισσότερα...

*από το:
[ermis-logios.blogspot.com]

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 27.05.2011
10:39
Παρουσίαση των βιβλίων του Πολύβιου Μαργιά απόψε στην Κηφισιά
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Σας περιμένουμε.... όλους
να τιμήσουμε τον Αρκά Πολύβιο Μαργιά
και το αξιόλογο συγγραφικό έργο του...
συνεργάτη του "Αρκαδικού Βήματος".

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 27.03.2011
15:57
1821: Διαδρομές εθνικού προσδιορισμού
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

1821 ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ-ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΝΓΚΑΝΕΛΛΗ*
Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση στη σειρά του Σκάι, «1821. Η γέννηση ενός έθνους-κράτους», ήταν οι πάλλευκες και καλοσιδερωμένες φουστανέλες των αγωνιστών, καθώς και η στίλβουσα περικεφαλαία του Κολοκοτρώνη. Όχι τα λόγια που εκφωνούσε ο Πέτρος Τατσόπουλος, ούτε οι συζητήσεις που ακολουθούσαν την προβολή του ντοκιμαντέρ. Η τηλεόραση είναι προπάντων εικόνα, αυτή είναι η δύναμή της, αυτή θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως γόνιμο πεδίο εκλαΐκευσης, διαντίδρασης μεταξύ επαγγελματιών ιστορικών και φιλομαθούς κοινού. Όμως, οι συγκεκριμένοι αναχρονισμοί δεν οφείλονται σε αβλεψία του σκηνοθέτη ή του φροντιστή, αλλά πρόκειται μάλλον για το εμφανές αποτέλεσμα βαθιά ριζωμένων στερεοτύπων. Πώς να φανταστεί κανείς τους ήρωες να πολεμούν λασπωμένοι; Πώς θα αναγνώριζε ο τηλεθεατής τον Κολοκοτρώνη δίχως τη βρετανική του περικεφαλαία;Βέβαια, η διαμάχη που ξέσπασε, για πολλοστή φορά, γύρω από την ιστορία, άλλα στερεότυπα έθεσε στο επίκεντρό της. Πρώτα απ' όλα, αν το ελληνικό έθνος γεννήθηκε με την επανάσταση: υπενθυμίζω ότι ο αρχικός τίτλος της σειράς, καθώς και του πεντάτομου έργου που επιμελήθηκε η ίδια ομάδα ιστορικών και πωλείται στα περίπτερα, ήταν, ακριβώς, «Η γέννηση ενός έθνους». Μετά τις διαμαρτυρίες «υγιώς σκεπτόμενων» τηλεθεατών, πρωτοστατούσης της Χρυσής Αυγής και του ΛΑΟΣ, ο τίτλος άλλαξε, σιωπηρά. Έπειτα, οι κρίσεις του επιστημονικού συμβούλου Θάνου Βερέμη σχετικά με τις «όχι και τόσο άσχημες», σε τελική ανάλυση, συνθήκες ζωής των ελλήνων κατά τη διάρκεια της Οθωμανοκρατίας, άγγιξαν «ευαίσθητες» χορδές. Κάποιοι δεν αναγνώρισαν τον εαυτό τους σε αυτή τη φράση και, συνδυάζοντάς την με τη διάψευση της ύπαρξης του Κρυφού Σχολειού, καθώς και με την υπόμνηση περί των σφαγών των μουσουλμάνων κατά την άλωση της Τριπολιτσάς, «μετέφρασαν» το νόημα των λέξεων ως μια ιεροσυλία, ως μια προσπάθεια επανασυγγραφής της ιστορίας που αποσκοπεί στην «συγκυριαρχία» στο Αιγαίο... Κάποιοι άλλοι, διάβασαν τη διάψευση των στερεοτύπων ως μια προσπάθεια διάδοσης των πορισμάτων της σύγχρονης, επιστημονικής ιστοριογραφίας στο ευρύ κοινό. Υπάρχει, τέλος, και μια τρίτη κατηγορία τηλεθεατών η οποία διείδε, στην ίδια τηλεοπτική σειρά, μια προσπάθεια ανάγνωσης της ιστορίας από την πλευρά της σημερινής, εκσυγχρονιστικής, νεοφιλελεύθερης κεντροδεξιάς (στην οποία οφείλει να εντάσσεται και το κυβερνών κόμμα), ως έναν αναχρονισμό με συγκεκριμένο πολιτικό πρόταγμα.Θεωρώ ότι βρισκόμαστε μπροστά σε φαινόμενα, τα οποία είναι καλύτερο να τα διακρίνουμε, ώστε να μπορέσουμε, έπειτα, να τα συνδέσουμε. Το πρώτο είναι οι σχετικοί με το 1821 διαδεδομένοι κοινοί τόποι. Η διάδοσή τους οφείλει πολλά, όχι μόνο στην εκκλησία ή την οικογένεια, αλλά, πρωτίστως, στη σχολική ιστοριογραφία. Αυτή κι αν είναι απομακρυσμένη από τη σύγχρονη, επιστημονική ιστοριογραφία. Κι όμως: κάθε προσπάθεια αλλαγής της ιστορικής κουλτούρας θα έπρεπε να αρχίζει από αυτούς: από το οικείο, το ήδη γνωστό, ή, μάλλον, απ' όσα θεωρεί κανείς ότι ήδη γνωρίζει, για να προχωρήσει, έπειτα, σε μια διαδικασία φανέρωσης της άγνοιας. Πρόκειται για το δυσκολότερο εγχείρημα της διδακτικής, αν εξαιρέσουμε την πρόκληση του ενδιαφέροντος στον διδασκόμενο. Διόλου παραδόξως, εν προκειμένω το ενδιαφέρον εμφανίστηκε όχι κατά τη διάρκεια του σχολικού μαθήματος, όπου (και) τα σημερινά εγχειρίδια επιβεβαιώνουν όσα ο μαθητής θεωρεί ότι ήδη γνωρίζει, αλλά σε περιπτώσεις όπως αυτής της αλλαγής του εγχειριδίου της ΣΤ' δημοτικού ή της συγκεκριμένης τηλεοπτικής εκπομπής, όπου κάποιοι από αυτούς τους κοινούς τόπους, φαινομενικά, καταρρίφθηκαν. Η αμυντικού χαρακτήρα αντίδραση, αυτό που ο διδάσκων στο σχολικό πλαίσιο θα ανέμενε με προσδοκία, ώστε να ανοίξει μια συζήτηση και να μπορέσει να εντοπιστεί η άγνοια των μαθητών, και στις δύο περιπτώσεις αφενός οδήγησε σε μια δημόσια διαμάχη και σε ένα κλίμα έντασης. Αφετέρου, εξανάγκασε το Υπουργείο Παιδείας στην απόσυρση του βιβλίου και τους συντελεστές της παραγωγής του Σκάι να «υπαναχωρήσουν», λειαίνοντας τους τόνους στα επόμενα επεισόδια, ώστε να αποσείσουν την κατηγορία της εθνοπροδοσίας. Η πλέον κωμικοτραγική πτυχή του «σήριαλ 1821» ήταν η εκπομπή όπου ο ιδιοκτήτης του Σκάι κατηγόρησε τους υπόλοιπους σταθμούς επί φιλοτουρκισμό, διότι προβάλλουν τουρκικές σαπουνόπερες...Ένα δεύτερο φαινόμενο που πρέπει να εντοπίσουμε είναι αυτό της διάκρισης μεταξύ επιστημονικής και δημόσιας ιστορίας. Αν αυτή η τελευταία αποσκοπεί στη διάδοση των επιτευγμάτων της πρώτης, τότε οφείλει να αρχίζει από την διάδοση των ερωτημάτων της, κι όχι των πιθανών απαντήσεων σε συγκεκριμένα ζητήματα. Παίρνω για παράδειγμα τη σφαγή των μουσουλμάνων της Τριπολιτσάς: για τον ειδήμονα, το ερώτημα δεν είναι το εάν συνέβη, αλλά το γιατί, το πού ακριβώς μπορεί να ενταχθεί το γεγονός. Δίχως επαρκή εξήγηση, φαντάζει στους σημερινούς τηλεθεατές ως μια φρικώδης πτυχή της ιστορίας. Μπορεί να κάνει εντύπωση, να προκαλεί αντίδραση, διότι δεν συμβαδίζει με τα παραδεδομένα περί άσπιλου ηρωισμού των ελλήνων, αλλά η απλή πληροφόρηση δεν συμβάλλει στη δημιουργία ιστορικής συνείδησης. Στη συγκεκριμένη τηλεοπτική σειρά έχουμε πολλές απαντήσεις, αλλά καμία ερώτηση.Η έδρα του παραδοσιακού σχολείου έχει αντικατασταθεί από το τραπέζι του τηλεοπτικού στούντιο, όπου, περισσότερο ή λιγότερο ειδήμονες περί του 1821, παραδίδουν το μάθημά τους σε ένα αχανές αμφιθέατρο, αναφέροντας κοινούς τόπους της ακαδημαϊκής ιστοριογραφίας, για να αντικαταστήσουν κοινούς τόπους διάχυτους στην κοινωνία. Γιατί χωρίς τη διεργασία που οδήγησε στην εξαγωγή επιστημονικών συμπερασμάτων, ως κοινοί τόποι φαντάζουν τα πορίσματα των ιστορικών. Ως απαντήσεις μαθηματικών προβλημάτων, όπου όμως λείπουν η ερώτηση και η διαδικασία επίλυσης.Πέρα από τη νιοστή διαμάχη περί πολιτικής ή ιδεολογικής χρήσης της Ιστορίας, πέρα από την επιβεβαίωση της έντασης μεταξύ ιστορικής επιστήμης και πολιτικής, αυτό που λείπει ακόμα από τη δημόσια ιστορία, όχι μόνο στην Ελλάδα, εκείνο το σημείο όπου τελικά αποτυγχάνει η τηλεοπτική σειρά του Σκάι, θα μπορούσε να οριστεί ως εξής, παραφράζοντας την περίφημη φράση του Μαρκ Μπλοκ: «Μαυροκορδατικοί, αντι-μαυροκορδατικοί, έλεος! Πείτε μας απλά ποιος ήταν ο Μαυροκορδάτος». Πριν απ' αυτό, όμως, θα όφειλαν να μας πουν πώς έφτασαν στο συμπέρασμά τους, πώς «ρώτησαν» τις μαρτυρίες τους και, κυρίως, σε ποια κοινωνική πραγματικότητα εντάσσουν το άτομο «Μαυροκορδάτος». Πώς θα μπορούσε να γίνει κατανοητός ο ρόλος του κατά τη διάρκεια της στιγμής της επανάστασης, αν δεν κατανοήσει πρώτα ο μη ειδικός την κοινωνία απ' την οποία προέκυψε;Είναι καιρός, νομίζω, ογδόντα χρόνια μετά την ανάδυση της κοινωνικής ιστορίας, να τεθεί και στο δημόσιο χώρο η επιστημονική συζήτηση για την προεπαναστατική κοινωνία στο σύνολό της, πέρα από «καλούς» και «κακούς» Μεγάλους Έλληνες, Μεγάλες μάχες και ηρωικούς (ή και ολίγον βάρβαρους, αλλά πάντα καλοσιδερωμένους...) αγωνιστές. Έστω και αν η παρουσίαση μιας κοινωνίας όπου επικρατεί η ένδεια δεν προσφέρεται για τηλεοπτικά υπερθεάματα, ενώ μια τέτοια εικόνα ίσως και να προκαλέσει επικίνδυνους συνειρμούς με πολύ οικεία, σημερινά κακά...
_______________*Ο Πέτρος-Ιωσήφ Στανγκανέλλης είναι ιστορικόςΗμερομηνία δημοσίευσης: 27/03/2011 εφημ. "Η ΑΥΓΗ" 25 & 26 Μαρτίου 2011

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 19.03.2011
11:35
ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΔΝΤ
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 16.03.2011
12:22
Για τα έντυπα της επιχείρησή σας με ποιότητα και φιλικές τιμές είμαστε κοντά σας
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

εκτύπωση μικρού τιράζ
• Επαγγελματικές κάρτες
• Εταιρικά έντυπα

• Προσκλητήρια γάμου και βάπτισης • Φάκελοι
• Βιβλία
• Ημερολόγια - Ατζέντες
• Αφίσες
...και ό,τι άλλο έχει σχέση με εκτύπωση

η πολύχρονη εμπειρία μας
είναι η εγγύηση για ποιότητα στο έντυπο...
Φιλικές τιμές - παράδοση
στο χώρο σας.Καθημερινά 9.00 το πρωί με 9.00 το βράδυΤηλ. 210 8656.731, 22940 99125 (κ. Πέτρο)
email: petrosaivalis@gmail.com

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 02.03.2011
17:36
Pantelis Thalassinos_ Ta smyrneika Tragoudia (R) Videoclip
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Περισσότερα... »
17:21
Edith Piaf - Non, Je ne regrette rien
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 23.02.2011
19:57
Αίτημα για δωρεά βιβλίων και έντυπου υλικού
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Προς: ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΪΒΑΛΗ, υπ’όψη Κου Αϊβαλή

Θεσσαλονίκη, 23 Φεβρουαρίου 2011 Αίτημα για δωρεά βιβλίων και έντυπου υλικού

Αξιότιμοι Κύριοι,
Οι «Ενωμένες Κοινωνίες των Βαλκανίων» [ www.usbngo.gr] είναι μια αστική μη κερδοσκοπική οργάνωση που δημιουργήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 2008 από μια ομάδα δραστήριων νέων με πλούσια εμπειρία γύρω απόεθελοντικά προγράμματα, με κοινωνικές ευαισθησίες και με όραμα την κινητοποίηση των νέων, την ενασχόληση τους με τον εθελοντισμό, την ευαισθητοποίηση τους γύρω από κοινωνικά ζητήματα και την πρόσβαση τους στη γνώση. Ο διαπολιτισμικός διάλογος μεταξύ των νεών της βαλκανικής, αλλά και της ανατολικής Ευρώπης, καθώς και η εκπαίδευση πάνω στα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν επίσης βασικούς στόχους.
Ανάμεσα στις δραστηριότητές μας συμπεριλαμβάνονται τα εξής:
“Balkan Hot Spot” [www.usb-balkanhotspot.blogspot.com]
Το οποίο είναι ένα πρόγραμμα που συνεχώς εμπλουτίζεται με νέο υλικό. Στα γραφεία μας μπορεί κανείς να βρεί υλικό για τα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη, από μουσική και βιβλία, ως χάρτες και τουριστικούς οδηγούς. Επίσης προσφέρεται πρόσβαση σε ιστοσελίδες με υλικό για τα Βαλκάνια και την
Α. Ευρώπη αλλά γενικότερα η θεματολογία μας δεν περιορίζεται στα Βαλκάνια καθότι τα προγράμματά μας είναι διεθνή. Στη βιβλιοθήκη μας προστίθενται συνεχώς νέα κομμάτια από δωρεές των μελών μας και αυτή τη στιγμή αριθμεί περί τα 800 βιβλία.
“Youth info Spot”
Στο γραφείο μας παρέχεται πρόσβαση σε ηλεκτρονικό υλικό και δίδεται συμβουλευτική υποστήριξη σε θέματα επαγγελματικού προσανατολισμού από ειδικευμένο προσωπικό. Ο φορέας παρέχει χώρο και χρόνο σε κάθε νέο να εκφραστεί, υποστηρίζοντας τον στην υλοποίηση των σκέψεων και ιδεών του καθώς και ενημέρωση και συμμετοχή σε πολλά εκπαιδευτικά και επαγγελματικά προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ημερίδες, Φεστιβάλ, και Έρευνες
Η οργάνωση μας διοργανώνει με επιτυχία ημερίδες για διάφορα θέματα όπως για παράδειγμα η ημερίδα “Μνήμεs Καππαδοκίας”, κυνήγια θησαυρού, συμμετοχή της οργάνωσης και των εθελοντών μας σε διάφορα φεστιβάλ φωτογραφίας, κινηματογράφου και άλλων εικαστικών και κάθε χρόνο διοργανώνουμε φεστιβάλ νέων στην Πλατεία Αριστοτέλους για τον εορτασμό των γενεθλίων μας. Πραγματοποιούνται επίσης κοινωνιολογικές και πολιτισμικές έρευνες σε συνεργασία με πανεπιστημιακά ιδρύματα και πολιτιστικούς φορείς.
Καθότι η οργάνωσή μας δίνει μεγάλη έμφαση στη χρήση Ηλεκτρονικών Μέσων Ενημέρωσης για την υποστήριξη και αποτελεσματικότητα της δράσης μας, στα γραφεία μας είναι σε λειτουργία και το
“E-Balkans”
Το οποίο έχει να κάνει με ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης όπως
• το ηλεκτρονικό ραδιόφωνο [ www.usb-onair.gr ],
• η ηλεκτρονική τηλεόραση [ www.usb-onair.gr ]
• και η ηλεκτρονική εφημερίδα - βιβλιοθήκη και τις δυνατότητες που παρέχουν στους νέους στο να
εκφραστούν και να επικοινωνήσουν με όλους τους νέους από όλο τον κόσμο.
United Societies of Balkans
Alamanas 9, Agios Pavlos, Thessaloniki, Greece
unitesocietiesofbalkan@yahoo.gr
Tel/ fax: 0030 2310 215629

Ο λόγος που απευθυνόμαστε στις εκδόσεις ΑΪΒΑΛΗ:
Σας απευθύνουμε θερμή παράκληση για υποστήριξη προσδοκώντας την πολύτιμη συνεισφορά σας η
οποία ελπίζουμε να συνίσταται σε δωρεά βιβλίων και έντυπου υλικού γενικότερα, στηριζόμενοι στην
ποιότητα για την οποία είστε γνωστοί, που ήταν και ο λόγος για τον οποίο θεωρήσαμε πως το να σας
ζητήσουμε μια τέτοιου είδους υποστήριξη και προσφορά θα ήταν μια μοναδική ευκαιρία. Μοναδική
ευκαιρία για την ερευνητική μας δραστηριότητα, για τη θεματολογία των προγραμμάτων μας, αλλά
κυρίως για τη βιβλιοθήκη μας. Από τα γραφεία μας περνάνε καθημερινά φοιτητές, νέοι με ανησυχίες, νέα παιδιά που μαθαίνουν για τον οργανισμό μας και μας επισκέπτονται, και μέχρι στιγμής το υλικό μας καλύπτει τις δραστηριότητές μας ως ένα βαθμό. Όσο μεγαλώνουμε όμως, η ανάγκη για καινούριο υλικό μεγαλώνει επίσης κι έτσι στρεφόμαστε σ’εσάς.
Η προσφορά σας -όποιου μεγέθους κι αν είναι- θα αναφέρεται με την ένδειξη «με την υποστήριξη των Εκδόσεων ΑΪΒΑΛΗ» και το logo της επιχείρησης σε όλα τα έντυπα και μη της οργάνωσής μας στο εσωτερικό και το εξωτερικό:
• στις ιστοσελίδες μας με αναφορά της επιχείρησης ως υποστηρικτή
• σε προσκλήσεις
• σε προγράμματα
• σε αφίσες που αναρτώνται σε διάφορα σημεία της Θεσσαλονίκης
• σε ανακοινώσεις σε πανεπιστήμια και φορείς
• σε διάφορες ιστοσελίδες όπου ανακοινώνονται οι πολιτιστικές-πολιτισμικές εκδηλώσεις
• στα σχετικά με τις δράσεις δελτία τύπου που αποστέλλονται στα τοπικά μέσα ενημέρωσης πριν και μετά την πραγματοποίηση των προγραμμάτων μας.
Προσμένοντας τη θετική ανταπόκρισή σας.
Μετά τιμής, Πρόεδρος «Ενωμένες Κοινωνίες των Βαλκανίων» Αριστόδημος Παράσχο

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 19.02.2011
00:10
Κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις μας....
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 01.02.2011
19:58
Τυπογραφικές και εκδοτικές εργασίες "Λούσιος"
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΚEΣ ΕΡΓΑΣIΕΣ

εκτύπωση μικρού τιράζ

• Επαγγελματικές κάρτες • Εταιρικά έντυπα
* Σφραγίδες• Φάκελοι• Βιβλία• Ημερολόγια - Ατζέντες• Αφίσες...και ό,τι άλλο έχει σχέση με εκτύπωση

η πολύχρονη εμπειρία μας είναι η εγγύηση για ποιότητα στο έντυπο...
Φιλικές τιμές για τους φίλους μας του face book - παράδοση στο χώρο σας.Καθημερινά 9.00 το πρωί με 9.00 το βράδυ
* Τηλ. 210 8656731, 22940 99125 (κ. Πέτρο) *

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 28.01.2011
22:02
“Οι ποιητές” “είναι οι κρυφοί νομοθέτες του κόσμου”.
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Τέχνη και Φύση24grammata.com/ Λόγοςγράφει ο Θεοδόσης Ν. Πελεγρίνης, καθηγητής Φιλοσοφίας, Πανεπ. Αθηνών.“Οι ποιητές” έλεγε με την σπάνια ευαισθησία του ποιητή ο Πέρσυ Σέλλευ, “είναι οι κρυφοί νομοθέτες του κόσμου”. Ο αφορισμός αυτός θα μπορούσε να γενικευθεί και να πούμε πως οι καλλιτέχνες είναι οι κρυφοί νομοθέτες του κόσμου. Το ερώτημα, βέβαια, είναι πώς νομοθετούν οι καλλιτέχνες και, πρωτίστως, για ποιο πράγμα νομοθετούν.Οι καλλιτέχνες -οι ποιητές, οι μουσικοί, οι ζωγράφοι, οι χορευτές, οι γλύπτες και ούτω καθεξής- έχουν ως αποστολή να δημιουργήσουν έργα -ποιήματα, μουσικές συνθέσεις, ζωγραφικούς πίνακες, αρμονικές κινήσεις, αγάλματα κ.ά.- με τέτοιο τρόπο, ώστε, παρατηρώντας τα κανείς, να μπορεί να συναισθανθεί μιαν ιδιαίτερη ευχαρίστηση, που συνηθίζομε να την ονομάζομε “αισθητική απόλαυση”. Είναι το συναίσθημα -και όχι το αίσθημα- της ικανοποίησης που νιώθομε από την παρουσία του ωραίου.Την διαφορά μεταξύ αισθήματος και συναισθήματος μπορούμε να την καταλάβομε με το ακόλουθο παράδειγμα: ας υποθέσομε ότι ένας αριθμός ανθρώπων, κάτω από τις ίδιες, κανονικές συνθήκες, βλέπουν ένα στιλέτο με κόκκινη λαβή. Όλοι τους θα πρέπει να έχουν το ίδιο αίσθημα -το αίσθημα που προκαλεί η θέα ενός κόκκινου αντικειμένου. Αν κάποιος, βλέποντας το στιλέτο με την κόκκινη λαβή, ισχυριστεί ότι βλέπει ένα κίτρινο αντικείμενο. είμαστε υποχρεωμένοι να υποθέσομε κάποια ανωμαλία σχετικά με τον άνθρωπο αυτόν -μπορεί, ας πούμε, να έχει σοβαρό πρόβλημα στην όρασή του, μπορεί να μη ξέρει τι σημαίνει η λέξη “κίτρινο” και να έχει μάθει να την χρησιμοποιεί για να δηλώνει κόκκινα αντικείμενα, μπορεί να βρίσκεται υπό την επήρεια κάποιας ναρκωτικής ουσίας και ούτω καθεξής. Αντίθετα, είναι θεμιτό οι άνθρωποι αυτοί να βλέπουν το ίδιο αντικείμενο, ένα στιλέτο με κόκκινη λαβή, αλλά τα συναισθήματά τους να είναι διαφορετικά ο ένας ενδεχομένως να νιώθει αποστροφή, ο άλλος έλξη, κάποιος άλλος φοβία, τρόμο και ούτω καθεξής. Το αίσθημα, δηλαδή, υπόκειται σε αντικειμενικό έλεγχο, υπό την έννοια ότι η στάση του παρατηρητή απέναντι στο αντικείμενο υπαγορεύεται και δεσμεύεται από αυτό, κατ’ αντίθεση προς την περίπτωση του συναισθήματος, του οποίου η πηγή βρίσκεται μέσα στον παρατηρητή και, ως εκ τούτου, είναι ανεξάρτητο από το αντικείμενο που παρατηρεί αυτός. Έτσι δικαιολογείται πώς συμβαίνει για το ίδιο αντικείμενο οι άνθρωποι να έχουν διαφορετικά συναισθήματα.Το πρόβλημα εγείρεται αναφορικώς προς την αισθητική απόλαυση που νιώθουν οι άνθρωποι όταν έρχονται αντιμέτωποι με αντικείμενα που χαρακτηρίζονται από την ομορφιά τους. Κάτω από τον γενικό όρο “αισθητική απόλαυση” εντάσσονται μια ποικιλία συναισθημάτων, όπως, λόγου χάριν, το συναίσθημα του φόβου που νιώθει κανείς παρακολουθώντας μια τραγωδία, ή το συναίσθημα της χαράς που νιώθει ακούγοντας το κελάηδημα ενός πουλιού, ή το συναίσθημα του δέους που νιώθει βλέποντας στην τηλεόραση ένα ηφαίστειο να εκρίγνυται, και ούτω καθεξής. Εύλογα μπορεί να διερωτηθεί κάποιος πώς είναι δυνατόν τόσο ετερόκλητα μεταξύ τους συναισθήματα να συνυπάρχουν στην περιοχή της αισθητικής απόλαυσης.Το ερώτημα, εν προκειμένω, είναι, θα έλεγα, ανάλογο προς το ερώτημα που τίθεται αναφορικώς προς την συγκρότηση της κοινωνίας των ανθρώπων. Είναι γεγονός ότι μια κοινωνία αποτελείται από διαφορετικά μεταξύ τους ανθρώπινα πλάσματα, από όντα που έχουν διαφορετικές πεποιθήσεις, διαφορετικά ενδιαφέροντα, διαφορετικές φιλοδοξίες κ.λπ. Παρόλα αυτά, επειδή υπάρχουν νόμοι που ρυθμίζουν τις μεταξύ των σχέσεις, είναι δυνατόν οι άνθρωποι, αν και διαφέρουν προς αλλήλους, να συνθέτουν μιαν ενότητα -την κοινωνία. Κατά τρόπον ανάλογο, θα μπορούσαμε να εξηγήσομε ότι η συνύπαρξη ποικίλων, ετερόλητων μεταξύ τους συναισθημάτων είναι δυνατή στο πλαίσιο της αισθητικής απόλαυσης που νιώθομε από την παρουσία της ομορφιάς επειδή υπόκεινται σε ορισμένους κανόνες. Το ζήτημα, εν τοιαύτη περιπτώσει, είναι ποιος ορίζει τους κανόνες αυτούς, ποιος νομοθετεί.Αναφορικώς προς την συγκρότηση της κοινωνίας φιλόσοφοι του 17ου και του 18ου αιώνα, όπως ο Χομπς, ο Λοκ ή ο Ρουσσώ ή υπέθεσαν ότι οι άνθρωποι, κάνοντας μια συμφωνία μεταξύ τους, ένα είδος σύμβασης, ένα κοινωνικό συμβόλαιο, ανέθεσαν σε κάποιον ηγεμόνα ή σε μια ομάδα ανθρώπων να συντάξει τους κανόνες βάσει των οποίων θα είναι υποχρεωμένοι να συμβιώσουν. Μπορούμε να ισχυριστούμε το ίδιο για την αισθητική απόλαυση; Μπορούμε να πούμε ότι είναι δημιούργημα κάποιων ανθρώπων οι κανόνες βάσει των οποίων ένα αντικείμενο μπορεί να χαρακτηρισθεί ωραίο και να μας κάνει, μέσω των διαφόρων συναισθηματικών καταστάσεων -της χαράς, της λύπης, του φόβου, του δέους κ.ά.- να νιώσομε αισθητική απόλαυση;Από την εποχή των προσωκρατικών φιλοσόφων ήδη υποστηρίχθηκε η άποψη ότι η φύση. παρά τις αντιφάσεις της, είναι σε θέση να εξασφαλίσει τους κανόνες εκείνους που μπορούν να την καταστήσουν υπόδειγμα ομορφιάς. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η φύση, το σύμπαν αποκαλείται από τους προσωκρατικούς φιλοσόφους “κόσμος”, που σημαίνει ένα αρμονικό σύνολο πραγμάτων, ένα κόσμημα. Τα βασικά στοιχεία από τα οποία συγκροτείται ο κόσμος -το νερό, η γη, η φωτιά και ο αέρας- εξαιτίας της ανομοιογενούς ιδιοσυστασίας των βρίσκονται βέβαια σε μόνιμη σύγκρουση. Το νερό και η φωτιά, για παράδειγμα, επιζητούν το ένα να επιβληθεί πάνω στο άλλο και να το εξαλείψει. Είναι γεγονός ότι αν βάλομε δίπλα-δίπλα τη φωτιά και το νερό, το ένα από τα δυο στοιχεία θα διατηρηθεί και το άλλο θα εξαφανιστεί. Αν, όμως, παρά την διαμάχη μεταξύ των βασικών στοιχείων της φύσης, αυτά εξακολουθούν να υφίστανται και ο κόσμος συνεχίζει να υπάρχει, λέει ο Αναξίμανδρος, αυτό οφείλεται σε μια δύναμη που υπάρχει μέσα στην φύση -στην αρχή της δικαιοσύνης-, η οποία εξασφαλίζει την ισορροπία μεταξύ των αντιμαχομένων στοιχείων της.Ωστόσο, θα μπορούσαν να διατυπωθούν σοβαρές επιφυλάξεις για την ιδέα ότι ο φυσικός κόσμος, όπως τον όρισαν οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι, θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως υπόδειγμα ομορφιάς. Ο Μπωντλαίρ αναφέρει ότι η ιδέα αυτή οφείλεται σε μια εξιδανίκευση της φύσης που δεν την αξίζει καθόλου. Αν σκύψομε από πάνω από την φύση “θα δούμε”, γράφει αυτός, “ότι δεν μας διδάσκει τίποτε,… αλλά ότι είναι αυτή που κινεί τον άνθρωπο να σκοτώνει τον συνάνθρωπό του, να τον τρώει, να τον φυλακίζει, να τον βασανίζει… Είναι αυτή η αλάνθαστη φύση που γέννησε την πατροκτονία, την ανθρωποφαγία και μύριες άλλες φρικαλεότητες που η σεμνότητα και η λεπτότητά μας μάς εμποδίζουν να τις ονομάσομε. Είναι η φιλοσοφία, είναι η θρησκεία που μας προστάζει να τρέφομε φτωχούς συγγενείς και ανάπηρους. Η φύση -που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η φωνή του συμφέροντός μας- μας παραγγέλει να τους αποτελειώσομε. Επιθεωρήστε. αναλύστε καθετί που είναι φυσικό, όλες τις πράξεις και τις επιθυμίες του απόλυτα φυσικού ανθρώπου, και δε θα βρείτε παρά τη φρίκη”. Για τον Μπωντλαίρ, η αρετή είναι “τεχνητή”, είναι “αποτέλεσμα της λογικής και του στοχασμού… είναι προϊόν τέχνης”, κατ’ αντίθεση προς το κακό που “γίνεται χωρίς προσπάθεια, φυσικά, μοιραία”. Όσα δε, ισχύουν για την αρετή και το καλό, θα μπορούσαν, λέει ο Μπωντλαίρ, να μεταφερθούν στην περιοχή του ωραίου. Δεν έχομε παρά να ανατρέξομε στις πρωτόγονες φυλές και να δούμε πως οι άγριοι πρόγονοί μας αναζητούν την ομορφιά όχι στην φύση, αλλά στην ανθρώπινη τέχνη, πως, ορισμένως,. “με τον αφελή πόθο τους για τα πολύχρωμα φτερά, για τα υφάσματα που παιχνιδίζουν, για το υπέροχο μεγαλείο των τεχνητών σχημάτων, μαρτυρούν την απέχθειά τους για το πραγματικό”, το φυσικό. Πρέπει, λοιπόν, αν θέλει πράγματι να συναντήσει κανείς την ομορφιά, να υψωθεί πάνω από την φύση, να την εγκαταλείψει, μια και εκείνη δεν υπάρχει σε αυτήν. Η ομορφιά βρίσκεται αλλού. Είναι τεχνητή. Είναι δημιούργημα της τέχνης και μόνον της τέχνης.Ωστόσο, θα μπορούσε κανείς να υποδείξει πλήθος από πράγματα της φύσης που, κατά γενικήν ομολογία, τα αποκαλούμε ωραία. Το ηλιοβασίλεμα. ένα λουλούδι, μια λίμνη, μια κοιλάδα, τα σύννεφα με τα περίεργα, πολυσχιδή σχήματά τους στον ουρανό, ο ήχος του γρύλου και χιλιάδες άλλα πράγματα αποτελούν σταθερά σημεία αναφοράς της ομορφιάς. Ενίοτε, μάλιστα, ένα φυσικό αντικείμενο χρησιμοποιείται σαν μέτρο της ομορφιάς ενός καλλιτεχνήματος, ενός δημιουργήματος του ανθρώπου. Λέμε, παραδείγματος χάριν, για ένα λουλούδι που αναπαριστάνεται σε έναν ζωγραφικό πίνακα ότι μοιάζει με πραγματικό λουλούδι θέλοντας έτσι να εκθειάσομε την ομορφιά του.
Όμως υποστηρίζεται και το αντίθετο: πόσες φορές, επιχειρώντας να πείσομε κάποιον για την ομορφιά ενός φυσικού λουλουδιού δεν το παρομοιάζομε με ένα ψεύτικο λουλούδι που το ζωγράφισε ή το κατασκεύασε ένας καλλιτέχνης;Το δίλημμα, λοιπόν, είναι αν η τέχνη μιμείται την φύση ή, αντίθετα, αν μιμείται η φύση την τέχνη.Προσωπικά, θα υιοθετούσα την δεύτερη εκδοχή. Η τέχνη δεν μπορεί να μιμείται την φύση, γιατί η ομορφιά, που αποτελεί το αντικείμενο της καλλιτεχνικής δημιουργίας, δεν υπάρχει στη φύση. Υποθέτομε ότι. δίπλα στις φυσικές ιδιότητες που αποδίδομε στα πράγματα που παρατηρούμε γύρω μας -τα χρώματά τους, τους ήχους των, την θερμοκρασία τους κ.λπ.-, υπάρχει και η ομορφιά τους. Πρόκειται, ωστόσο, επιτρέψτε μου να πω, για μιαν αυθαίρετη υπόθεση, που οφείλεται σε “μια παραπλανητική αναλογία” στην οποία παρασυρόμεθα από την κακή εκ μέρους μας ερμηνεία και χρήση της γλώσσας.Ο Λούτβιχ Βιττγκενστάιν, από τους κορυφαίους φιλοσόφους του εικοστού αιώνα, είχε ορίσει την φιλοσοφία σαν “μια μάχη ενάντια στην γοητεία που ασκείται στη σκέψη μας μέσω της γλώσσας”, θέλοντας έτσι να πει ότι δεν είναι σπάνιες οι φορές που γοητευόμαστε από την φαινομενική ομοιότητα των λέξεων με αποτέλεσμα, στην συνέχεια, να προβαίνομε σε αυθαίρετες αναλογίες και ανεπίτρεπτους συσχετισμούς και αδικαιολόγητους συνειρμούς και αβάσιμες ερμηνείες και χρήσεις των λέξεων και των εκφράσεων.Ας υποθέσομε, για παράδειγμα, δυο φράσεις: την πρόταση “το λουλούδι εκείνο είναι κόκκινο” και την έκφραση “το λουλούδι εκείνο είναι όμορφο”. Είναι σαφές ότι οι δυο αυτές φράσεις έχουν την ίδια γραμματική και συντακτική μορφή -και στις δυο περιπτώσεις υπάρχει ένα υποκείμενο, ένα κατηγορούμενο. ένα συνδετικό ρήμα, που εκφέρεται στο τρίτο ενικό πρόσωπο κ.λπ. Η ταυτότητα αυτή των δυο φράσεων μας ενθαρρύνει ώστε να επεκτείνομε ακόμη περισσότερο την ομοιότητά τους και να υποθέσομε ότι αυτές δεν διαθέτουν μόνο την ίδια γραμματική και συντακτική μορφή, αλλά έχουν και την ίδια σημασία, ότι, όπως δηλαδή με την πρόταση “το λουλούδι εκείνο είναι κόκκινο” επισημαίνομε μια φυσική ιδιότητα του λουλουδιού, κατά τρόπον ανάλογο με την φράση “το λουλούδι εκείνο είναι όμορφο” αυτό ουσιαστικά που κάνομε είναι να δηλώνομε μια φυσική ιδιότητά του.Εάν, όμως, η ομορφιά είναι, όπως το χρώμα, μια φυσική ιδιότητα των πραγμάτων που παρατηρούμε γύρω μας, τότε θα έπρεπε με τον τρόπο που συλλαμβάνομε το κόκκινο χρώμα του λουλουδιού. να αντιλαμβανόμαστε και την ομορφιά του. Στην περίπτωση αυτή ορισμένως, όπως παρατηρώντας ένα κόκκινο λουλούδι συμφωνούμε όλοι μας για το χρώμα του, θα έπρεπε επίσης βλέποντας ένα λουλούδι να συμπίπτομε στην εκτίμηση ότι είναι όμορφο -πράγμα βέβαια που δεν συμβαίνει.Προκειμένου να ξεπεράσουν την δυσκολία αυτή, Βρεταννοί φιλόσοφοι του 18ου αιώνα, όπως ο Φράνσις Χάτσηνσον, υπέθεσαν ότι, πέρα από τις πέντε γνωστές αισθήσεις, είμαστε εφοδιασμένοι με μιαν ακόμη, εσωτερική, αίσθηση, με την οποία αντιλαμβανόμεθα την ομορφιά των πραγμάτων που παρατηρούμε γύρω μας. Η υπόθεση αυτή βέβαια είναι αυθαίρετη.Πρώτα από όλα το ερώτημα -πώς, αν πράγματι η ομορφιά είναι. όπως το κόκκινο χρώμα, μια φυσική ιδιότητα των πραγμάτων, συμβαίνει άλλοι από μας να την συλλαμβάνομε κι άλλοι όχι παραμένει ακόμη κι αν υπόθεσομε ότι διαθέτομε την εσωτερική αίσθηση για την οποία μίλησαν φιλόσοφοι όπως ο Χάτσηνσον. Έπειτα, αν πράγματι υπήρχε η εσωτερική αυτή αίσθηση με την οποία αντιλαμβανόμεθα την ομορφιά, δεν θα έπρεπε η επιστήμη, με την τεράστια ανάπτυξη που έχει εν τω μεταξύ σημειώσει, να την έχει επισημάνει και να έχει αναλύσει την φύση της και τον τρόπο λειτουργία της όπως έχει πράξει με τις άλλες πέντε φυσικές αισθήσεις μας;Αλλά θα ήθελα να προσθέσω ότι η υπόθεση πως η ομορφιά είναι φυσική ιδιότητα των πραγμάτων που παρατηρούμε γύρω μας μπορεί να μας οδηγήσει σε ακόμη πιο σοβαρές πλάνες από εκείνη στην οποία περιέπεσαν φιλόσοφοι όπως ο Χάτσηνσον. Συγκεκριμένα, η υπόθεση αυτή ήταν ένας από τους λόγους ένεκα των οποίων ο Πλάτων αμφισβήτησε ως ακατονόητο τον κόσμο συλλήβδην, την ύπαρξη του οποίου αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας.Συγκεκριμένα, το μόνο πράγμα που το μυαλό μας δεν μπορεί, τελικά, ανεχθεί είναι η αντίφαση. Μπορούμε να σκεφτούμε τα πιο αλλόκοτα πράγματα -ότι μπορεί να χιονίσει το καλοκαίρι, ότι υπάρχει ζωή στο διάστημα, ότι υπάρχουν ανθρώπινα πλάσματα με τρία πόδια, ότι θα μπορούσε να μην ισχύει ο νόμος της βαρύτητας, ότι είναι δυνατόν κάποτε ο άνθρωπος να δημιουργήσει γοργόνες ή να βρει το ελιξήριο της ζωής- αλλά μου είναι αδύνατον να σκεφτώ ότι θα μπορούσε ποτέ κάποιος την ίδια στιγμή να βρίσκεται σε δυο διαφορετικούς χώρους -στο πανεπιστήμιο και το σπίτι του, ας πούμε. Ενίοτε, ωστόσο, συμβαίνει οι άνθρωποι να αποφαίνονται για το ίδιο πράγμα ότι είναι ωραίο και ότι δεν είναι ωραίο. Αυτό, κατά τον Πλάτωνα, είναι αντιφατικό, όπως όταν λέμε ότι μια ολόλευκη κιμωλία είναι και δεν είναι λευκή. Είναι αντιφατικό και, ως εκ τούτου, λογικά αδύνατο να αποδίδει κανείς σε ένα αντικείμενο μια φυσική ιδιότητα και συγχρόνως να την αφαιρεί από αυτό. Επειδή δε ό.τι είναι λογικά αδύνατο δεν μπορεί να υπάρχει στην πραγματικότητα -ποιος, αλήθεια, μπορεί να δεχθεί ότι μπορεί να υπάρξει στον κόσμο πουθενά μια ολόλευκη κιμωλία με μια μαύρη γραμμή στην μέση-, ήταν επόμενο ο Πλάτων να οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι ο κόσμος που συλλαμβάνομε μέσω των αισθήσεών μας δεν μπορεί να υπάρχει και, στην θέση του- μας πρότρεψε να υποθέσομε την ύπαρξη ενός άλλου κόσμου -του περίφημου κόσμου των ιδεών- ο οποίος αποτελείται από αντικείμενα που δεν έχουν καθόλου φυσικές ιδιότητες. Για τον Πλάτωνα, το τραπέζι αυτό που βρίσκεται μπροστά μου, πάνω στο οποίο ακουμπάω τα χέρια μου, αισθάνομαι, καθώς το αγγίζω, την σκληρότητά του και την θερμοκρασία του, βλέπω το χρώμα του και το σχήμα του, ακούω τον ήχο που προκαλείται όταν το κτυπάω και ούτω καθεξής δεν υπάρχει, αλλά υπάρχει ένα άλλο τραπέζι που δεν το έχω δει ποτέ με τα μάτια μου, που ουδέποτε το έχω αγγίξει ούτε έχω αντιληφθεί τίποτε άλλο από αυτό με καμιά από τις αισθήσεις μου. Στην σκέψη μας η υπόθεση αυτή του Πλάτωνος δεν είναι παρά ένα σκάνδαλο, στο οποίο οδηγήθηκε αυτός στην προσπάθειά του να μας προστατέψει από την αντίφαση στην οποία περιπίπτομε όταν πολλές φορές αποφαινόμαστε για τα πράγματα ότι μπορεί να είναι και μην είναι ωραία. Θα μπορούσε, όμως, να μας προστατέψει από την αντίφαση αυτή, χωρίς να χρειαστεί να καταφύγει στην σκανδαλώδη υπόθεση για την ύπαρξη του κόσμου των ιδεών, αν απλώς σκεφτόταν ότι η ομορφιά δεν είναι μια φυσική ιδιότητα των πραγμάτων όπως είναι ας πούμε, το χρώμα τους, αλλά ένας ορισμένος τρόπος προσέγγισής των.Το ερώτημα, βέβαια, είναι σε τι συνίσταται ο ιδιαίτερος τρόπος προσπέλασης των πραγμάτων τον οποίον υπαγορεύει η ομορφιά. Χρειάστηκαν να περάσουν είκοσι δύο σχεδόν αιώνες από την εποχή του Πλάτωνος μέχρι να εμφανιστεί στην φιλοσοφική σκηνή ο πολύς Ιμμάνουελ Καντ για να δώσει αυτός την απάντηση στο πρόβλημα τούτο.Ο Καντ διέκρινε τέσσαρις βασικές αρχές που πρέπει να κυριαρχούν στην σκέψη μας όταν προσεγγίζομε τα πράγματα αν θέλομε να νιώσομε την αισθητική απόλαυση που προκαλεί η ομορφιά. Πρόκειται ορισμένως για την ανιδιοτέλεια, την καθολικότητα, την σκοπιμότητα χωρίς σκοπό και την αναγκαιότητα.Την αρχή της ανιδιοτέλειας θα μπορούσαμε να την καταλάβομε με το ακόλουθο παράδειγμα. Ας υποθέσομε ότι κατά την επίσκεψή του κάποιος σε μια πόλη παρατηρεί μεταξύ των αξιοθεάτων ένα κτήριο που η αρχιτεκτονική του τού προκαλεί ένα ευχάριστο συναίσθημα. Στην συνέχεια πληροφορείται ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο και το πιο σύγχρονο νοσοκομείο της πόλης με τεράστια συμβολή στην αποκατάσταση της υγείας των πολιτών. Η πληροφορία αυτή του προκαλεί επίσης ένα συναίσθημα ικανοποίησης. Μεταξύ των δυο αυτών συναισθηματικών καταστάσεων, ωστόσο, υπάρχει ποιοτική διαφορά. Στην πρώτη περίπτωση η απόλαυσή του είναι αποκλειστικώς προϊόν της θέας του κτηρίου, ενώ στην δεύτερη περίπτωση η ικανοποίηση του υπαγορεύεται από άλλους, πέρα από την θέα του κτηρίου, λόγους -από την συμβολή τού κτηρίου ως νοσοκομείου στην βελτίωση της υγείας των ανθρώπων. Από τα δυο αυτά είδη απολαύσεων εκείνο που προσιδιάζει στην ομορφιά είναι το πρώτο, η ανιδιοτελής απόλαυση, η οποία δεν παραπέμπει σε τίποτε άλλο πέρα από την θέα του κτηρίου.Η ανιδιοτέλεια, όμως. που χαρακτηρίζει την αισθητική απόλαυσή μας, κατά τον Καντ, δεν περιορίζεται μόνο στον εαυτό μας, αλλά υποθέτομε ότι και κάθε άλλος άνθρωπος, αντικρύζοντας το κτίριο αυτό κάτω από τις ίδιες συνθήκες, θα ένιωθε την ίδια ανιδιοτελή τέρψη. Η αρχή της καθολικότητας, εν προκειμένω, είναι βασικό κριτήριο για να αντιδιαστείλομε την αισθητική απόλαυση που προκαλεί η ομορφιά προς άλλες απολαύσεις στην ζωή μας. Κατ’ αντίθεση, δηλαδή, προς την απόφανση μου για ένα κτήριο που ισχυρίζομαι ότι είναι ωραίο, όταν λέω ότι μου αρέσουν οι φράουλες, δεν εκφράζω συγχρόνως κανένα αίτημα ότι θα πρέπει και οι άλλοι άνθρωποι δοκιμάζοντας φράουλες να αισθάνονται την ίδια μ’ εμένα απόλαυση.Αναφορικώς προς την τρίτη αρχή, την σκοπιμότητα χωρίς σκοπό όπως την χαρακτηρίζει ο Καντ, η οποία πρέπει να διέπει τη αισθητική απόλαυση που μας προκαλεί η ομορφιά, ας σκεφτούμε την ικανοποίηση που μας προσφέρει ένα ρολόι και την τέρψη που νιώθομε από έναν ζωγραφικό πίνακα. Στην περίπτωση του ρολογιού ξέρω ότι αυτό έχει κατασκευαστεί από έναν τεχνίτη για έναν συγκεκριμένο σκοπό -να μας δείχνει την ώρα. Η ικανοποίηση από το ρολόι προκαλείται, εφ’ όσον αυτό πληροί τον συγκεκριμένο σκοπό για τον οποίο κατασκευάστηκε. Στην περίπτωση όμως του ζωγραφικού πίνακα νιώθω αισθητική απόλαυση από την γενική και αόριστη ιδέα ότι φτιάχτηκε μόνο και μόνο για να μας τέρπει χωρίς να χρειάζεται να έχω υπ’ όψη του τις συγκεκριμένες προθέσεις ή τους ειδικούς στόχους του καλλιτέχνη.Μπορεί βέβαια, σημειώνει ο Καντ, η αισθητική απόλαυση που νιώθομε από την ομορφιά να είναι ανιδιοτελής και να μη δεσμεύεται από έναν συγκεκριμένο κάθε φορά σκοπό, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ότι είναι έωλη, συμπτωματική, κατά συμβεβηκός όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης. Απεναντίας, νιώθοντας την αισθητική απόλαυση που προκαλεί η ομορφιά, υποθέτομε ότι πρέπει κιόλας, ότι είναι ανάγκη επίσης να την νώθομε.Θα ήθελα να παρατηρήσω ότι οι τέσσαρις αυτές αρχές -η ανιδιοτέλεια, η καθολικότητα, η σκοπιμότητα χωρίς σκοπό και η αναγκαιότητα- που, κατά τον Καντ, συνιστούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να νιώσομε την αισθητική απόλαυση που προκαλεί η ομορφιά είναι πολύ γενικές. Μοιάζουν, αν θα μπορούσαν, να μεταχειριστώ μια παρομοίωση, με τις γενικές διατάξεις του συντάγματος, οι οποίες είναι αναγκαίες μεν για μια σύγχρονη κοινωνία, αλλά όχι αρκετές προκειμένου να λειτουργήσει αυτή. Χρειάζονται, πέρα από τις γενικές αρχές του συντάγματος, και οι νόμοι που εισηγείται ο κοινός νομοθέτης. Στην περίπτωση της αισθητικής απόλαυσης, οι νομοθέτες που εισάγουν τους νόμους εκείνους οι οποίοι σε συνδυασμό με τις γενικές αρχές που διατύπωσε ο Καντ, θα μας επιτρέψουν να νιώσομε την αισθητική απόλαυση που μπορεί να προκαλέσει η ομορφιά, είναι οι καλλιτέχνες.Οι καλλιτέχνες είναι, όπως ανέφερα ανοίγοντας την ομιλία μου, οι κρυφοί νομοθέτες του κόσμου. Κρυφοί, γιατί οι νόμοι, μέσω των οποίων μας καλούν να νιώσομε την αισθητική απόλαυση που μπορεί να προκαλέσει η ομορφιά, δεν εξαγγέλλονται ευθέως από αυτούς, αλλά προβάλλονται υπαινικτικά μέσα από τα έργα της τέχνης των. Κάθε έργο τέχνης μας υποδεικνύει κι έναν τρόπο για να βιώσομε την αισθητική απόλαυση -έναν πρωτότυπο, θα ήθελα να υπογραμμίσω, τρόπο.Με τα έργα τους οι καλλιτέχνες δηλαδή δεν επιχειρούν να αναπαραστήσουν τον κόσμο όπως πράγματι αυτός υφίσταται. “Ποιος θα τολμούσε”, κραυγάζει ο Μπωντλαίρ, “να αναθέσει στην τέχνη το στείρο έργο να μιμηθεί την φύση;”. Οι καλλιτέχνες αναζητούν δρόμους διαφυγής από την περιοχή της φύσης και επιζητούν να μας υποδείξουν πώς αλλιώς θα μπορούσε ή θα έπρεπε να είναι ο κόσμος. Ο Σαίξπηρ στο “Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας” λέει για τον ποιητή ότι το μάτι του, “βόσκοντας σε άλλη νόστιμη τρέλα, πηδά από τον ουρανό στην γη και από την γη στον ουρανό και ό,τι μορφές πραμάτων άγνωστων η φαντασία πλάθει η πένα του σε σχήμα τις τορνεύει και στο αιθέριο τίποτα δίνει μια θέση για να στέκεται κι ένα όνομα”. Με ανάλογο τρόπο οι ζωγράφοι μεταχειρίζονται τα σχήματα και τα χρώματα, οι μουσικοί τους αρμονικούς ήχους, οι γλύπτες τα αγάλματα και όλοι οι άλλοι καλλιτέχνες τα δημιουργήματα τους, για να δώσουν υπόσταση στα πλάσματα της φαντασίας και του ονείρου.Ο κόσμος των ποιημάτων, των μυθιστορημάτων, των μουσικών συνθέσεων, των ζωγραφικών πινάκων, των αγαλμάτων, των χορευτικών κινήσεων και όλων των άλλων μορφών της τέχνης είναι ένας κόσμος που δεν αναπαριστά την φυσική πραγματικότητα και, ως εκ τούτου, η ύπαρξή του δεν προσθέτει τίποτε σε αυτήν. Η φύση, αν κατορθώναμε να διαγράψομε τον κόσμο της τέχνης, θα εξακολουθούσε ως προς την έκτασή της να είναι η ίδια. Απλώς ο κόσμος της τέχνης μας έχει μάθει να αντιλαμβανόμαστε την φυσική πραγματικότητα διαφορετικά από τον τρόπο που την συλλαμβάνομε με τις φυσικές αισθήσεις μας. Διερωτώμαι αν από την ιστορία του ανθρώπου απουσίαζε εντελώς η τέχνη, αν κανείς μας θα μπορούσε να νιώσει την ομορφιά του ηλιοβασιλέματος, λόγου χάριν, και δεν θα το έβλεπε μόνο σαν ένα καθαρά φυσικό φαινόμενο.Είναι με αυτήν την σημασία, θα ήθελα να πω, που η φύση μιμείται την τέχνη: όχι με το νόημα ότι η φύση αντιγράφει την τέχνη, αλλά με την έννοια ότι η τέχνη μας έχει μάθει, ύστερα από τόσους αιώνες εξοικείωσής μας μαζί της, να προσεγγίζομε διαφορετικά την φύση έτσι, ώστε παρατηρώντας τα πράγματα που υπάρχουν σε αυτήν και τα γεγονότα που εκδηλώνονται σε αυτήν, να νιώθομε την αισθητική απόλαυση που μπορεί να προκαλέσει η ομορφιά -κι αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για την ζωή μας. Γιατί μπορεί να μην την αυξάνει, την κάνει όμως καλύτερη έτσι, που να μπορούμε μετά βεβαιότητος να πούμε ότι, χωρίς την ομορφιά και την αισθητική απόλαυση που μας προσφέρει αυτή, η ζωή μας δεν θα ήταν υποφερτή ή, για να χρησιμοποιήσω τον σχετικό όρο του Πλάτωνος, δεν θα ήταν βιωτή.Ο απλός ασπιδοποιός που συνάντησε ο Σωκράτης στην αγορά του 5ου προ Χριστού αιώνα φαίνεται να το είχε καταλάβει τούτο. Γι’ αυτό και όταν, έχοντας τελειώσει την κατασκευή μιας ασπίδας, τον ρώτησε απορημένος ο Σωκράτης, γιατί επέμεινε να ασχολείται με αυτή, εκείνος του απάντησε ότι δεν του αρκούσε να φτιάξει μια γερή ασπίδα -ήθελε να την κάνει να φαίνεται και ωραία.πηγή: www.kostasbeys.gr και για την αντιγραφή: www.antifono.gr

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 11.12.2010
20:13
"Η ιστορία της Ιεράς Μητροπόλεως Γόρτυνος & Μεγαλοπόλεως" Οι Επίσκοποι και Μητροπολίτες της.
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Από την Ιερά Μητρόπολη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κυκλοφόρησε το βιβλίο με τίτλο "Η ιστορία της Ιεράς Μητροπόλεως Γόρτυνος & Μεγαλοπόλεως" Οι Επίσκοποι και Μητροπολίτες της. Στις 200 σελίδες του το βιβλίο γραμμένο από τον Αρχιμανδρίτη π. Ιακώβου Κανάκη, Πρωτοσύγκελου Ι. Μ. Γόρτυνος & Μεγαλοπόλεως και με πρόλογο του Μητροπολίτη  Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμία Φούντα. Αναφέρεται στην ιστορία της Μητρόπολης  Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, στους Επισκόπους - Μητροπολίτες που εργάσθηκαν για την πνευματική ανύψωση
του ποιμνίου τους. Ο συγγραφέας του βιβλίου με ιδιαίτερο ζήλο χρησιμοποίησε πλούσια βιβλιογραφία και μαρτυρίες στην έρευνά του και εμπεριστατωμένα έδωσε ένα αξιόλογο βιβλίο καταγραφής της επαρχίας  Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως. Το βιβλίο περιέχει πολλές φωτογραφίες που βοηθούν τον αναγνώστη, όπως και επιστολές του Φώτη Κόντογλου.

Τα έσοδα από τις πωλήσεις του βιβλίου θα διατεθούν για τις ανάγκες των γερόντων, απόρων και για τα συσσίτια για τους φτωχούς της επαρχίας  Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως.Τέλος να αναφέρουμε ότι το βιβλίο αφιερώνεται στον ιστορικό και συγγραφέα Τάσο Α. Γριτσόπουλο που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή.

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 15.11.2010
19:55
ΟΜΗΡΟΣ (Ιλιάς) του ΠΟΛΥΒΙΟΥ Π. ΜΑΡΓΙΑ
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Β Ι Β Λ Ι Ο Κ Ρ Ι Σ Ι Α Από τον ΛΕΥΤΕΡΗ ΤΖΟΚΑ*

ΟΜΗΡΟΣ (Ιλιάς) του ΠΟΛΥΒΙΟΥ Π. ΜΑΡΓΙΑ "Ο Διαχρονικός Δάσκαλος"

ΈΣΚΥΨΕ με πολλή αγάπη, σεβασμό και μεράκι στην «Ιλιάδα» του Ομήρου, ο κ. Πολύβιος Π. Μαργιάς, ανώτατος στρατιωτικός της Πολεμικής Αεροπορίας και μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών, αλλά και σε άλλα αρχαία κείμενα που αναφέρει στη Βιβλιογραφία του, για να μας φέρει στο φως το ξεχωριστό έργο του με τίτλο «ΟΜΗΡΟΣ (Ιλιάς) – Ο Διαχρονικός Δάσκαλος». Είναι σε πολύχρωμο εξώφυλλο, μεγάλο σχήμα 8ον κι έχει 528 σελίδες. Το βιβλίο του ο συγγραφέας κ. Πολύβιος Π. Μαργιάς αφιερώνει στον πατέρα του Παναγιώτη, «τον πρώτο διδάξαντα, τα ορθά και χρήσιμα, για μένα και την Ελλάδα∙ αλλά και στης γνώσεως τα μονοπάτια με οδήγησε. Και στη Μάνα μου Αντιόπη, η οποία με δίδαξε αντρίκια να σκέπτομαι και να φέρομαι», θα μας πει στην πρώτη σελίδα και θα συμπληρώσει: «Ευχαριστώ από καρδιάς, τον γιο μου Παναγιώτη – Εύανδρον για την πολύτιμη βοήθειά του, τη γυναίκα μου Χάρη και τον έτερον γιο μου Φιλοποίμενα για την συμπαράστασή τους! Τις γας Ομηρείοις αντιφέροιτο λόγοις». Διαπίστωση: Στην Οικογένεια Μαργιά περισσεύουν τα αρχαιοελληνικά ονόματα. Νάναι όλοι τους καλά!... ΕΣΚΥΨΑ κι εγώ στο πολυσέλιδο έργο του κ. Πολύβιου Μαργιά καθώς ανακαλύπτω στα περιεχόμενα ότι θα μελετήσουμε 118 θέματα. Όλα μέσα απ’ την «Ιλιάδα» του Ομήρου, που με περισσή χάρη και εδραιωμένη θέση τεκμηριώνει τα γραφόμενά του. Τα «Λόγια του Συγγραφέως» εστιάζουν την προσοχή μας: «Όταν έγινα 13 ετών και παρακολουθούσα την Β΄ τάξη του Γυμνασίου Τριπόλεως, ευρήκα, κάποια ημέρα, ένα ωραίο βιβλίο επάνω στο τραπέζι του σαλονιού του πατρικού σπιτιού μας. Το άνοιξα με λαχτάρα να ιδώ τι ήταν και είδα στο πρώτο εσωτερικό φύλλο (το εξωτερικό δεν είχε τίτλο) «ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ», τα έχασα! Ποιός άραγε είχε βάλει εκεί το βιβλίο; Ποιός το διάβαζε; Από το Δημοτικό είχα μάθει αρκετά πράγματα από τον δάσκαλο, για εκείνο τον πόλεμο και από ιστορίες, που έλεγε ο πατέρας μας τις χειμωνιάτικες νύχτες. Αχιλλεύς, Αγαμέμνων, Αίας, Νέστωρ, Οδυσσεύς, Πρίαμος, Έκτωρ, Πάρις, Αινείας, κυκλοφορούσαν με θαυμασμό μέσα στα μονοπάτια της ΜΝΗΜΗΣ!». ΑΝΑΔΡΟΜΗ στα χρόνια εκείνα κάνουμε κι εμείς σήμερα, μεσ’ απ’ το καλό βιβλίο του κ. Πολύβιου Π. Μαργιά που λέει: «Θέλω να πιστεύω, πως ο Όμηρος στα έπη του, απεικόνισε, συμπυκνωμένη, όλη την παράδοση και ΓΝΩΣΗ, της ανθρώπινης ζωής και σκέψης, αφήνοντας ένα ολοκληρωμένο Αρχείο – Βιβλίο Ευαγγέλιο, για τους ερχόμενους…». ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ της Ιλιάδας, οι συνήθειες, οι κακοδαιμονίες, οι Θεοί, οι Ημίθεοι, οι Ομηρικές προτάσεις και λέξεις, το αρχαίο κείμενο με την εξήγησή του, περνούν μέσα από το έργο του κ. Πολύβιου Μαργιά. Είναι χρήσιμο ανάγνωσμα και πιστεύω να χρησιμεύσει στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο για τα Σχολικά Αναγνώσματα, απ’ την περιεκτικότητά του. Συμπληρώνει ακόμη με φωτογραφίες. Τον Θείο Όμηρο, τη Μούσα και τις πόλεις με τους αρχηγούς που πήραν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο καταγράφει. Αλλά και τα καράβια τους στην πολιορκία. Είναι χρήσιμο το βιβλίο του κ. Πολύβιου Π. Μαργιά, απ’ την πρωτοτυπία του. Θα μάθει πολλά ο αναγνώστης που θα σκύψει, στη μελέτη, θα έχει μεγάλο το όφελος!... Τα Ομηρικά Έπη πάντα ελκύουν….ΛΕΥΤΕΡΗΣ Β. ΤΖΟΚΑΣ Πρόεδρος Ε. ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ
http://arkadika.blogspot.com/2010/11/blog-post_15.html

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 29.07.2010
08:23
Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο της Ράνιας Γέροντα
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Ένα οδοιπορικό στην παραλίμνια Ελβετία. Από το Λουγκάνο στη Λουκέρνη και το Σαιν Μόριτζ, τη Ζυρίχη και τη λίμνη Maggiore. Σαν μια ανάσα φρέσκου αέρα η Ελβετία αναζωογονεί την πεσμένη ψυχική και πνευματική διάθεση.

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 27.07.2010
21:22
Αγώνας για την διατήρηση της ελληνικής γλώσσας στην Αυστραλία
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Σιγά, σιγά επαναπαυμένοι στα κεκτημένα δικαιώματα, ανακαλύπτουμε ότι η επανάπαυση έχει σαν αποτέλεσμα το βραβείο της ετικέτας λήξης.

Η εφημερίδα “Νέος Κόσμος” ξεκινά εκστρατεία συγκέντρωσης υπογραφών, που θα σταλούν στην υπουργό Παιδείας και θα κατατεθούν στο εθνικό Κοινοβούλιο από τους ομογενείς μας πολιτικούς. Αναφερόμενος στη συγκεκριμένη εκστρατεία, ο ομογενής εκπαιδευτικός και σχολιαστής, Κυριάκος Αμανατίδης, αναφέρει μεταξύ άλλων: “Εμείς, στην ελληνική παροικία της Μελβούρνης, αρεσκόμαστε να επαναλαμβάνουμε κάθε τόσο, και να καμαρώνουμε, όταν πολιτικοί επισκέπτες από την Ελλάδα μας διαβεβαιώνουν, ότι η Μελβούρνη είναι η τρίτη σε ελληνικό πληθυσμό πόλη. Καλό είναι να καμαρώνουμε για τον όγκο, και την ελληνικότητα, της ομογένειας της Μελβούρνης. Όμως, θα ήταν ακόμη καλύτερο, αν τα εγκωμιαστικά μας λόγια συνοδεύονταν και από συντονισμένες ενέργειές μας, από τη μια για τη διασφάλιση των κεκτημένων, και από την άλλη για την επαύξησή τους στο μέλλον.
Το ότι σήμερα καλούμαστε σε κινητοποίηση, για να αποτρέψουμε τον ολοκληρωτικό εξοβελισμό της γλώσσας μας από τα δημόσια σχολεία της Αυστραλίας, έρχεται ως επιβεβαίωση της τέλειας αδράνειάς μας στο άμεσο παρελθόν. Με τον ενθουσιασμό και το δυναμισμό που διέκρινε την παροικία μας στις δεκαετίες του 1970 και 1980, και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η ελληνική γλώσσα είχε εισαχθεί σε μεγάλο αριθμό σχολείων της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, καθώς και σε όλα πανεπιστήμια της Μελβούρνης. Την περίοδο εκείνη, η ελληνική παροικία, ως η δεύτερη σε αριθμό μη αγγλοσαξονική εθνοτική ομάδα, μετά την ιταλική, είχε αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που άρχισαν να παρουσιάζονται, με αποτέλεσμα η γλώσσα μας να έχει πάρει επάξια τη θέση της στα σχολικά προγράμματα. Εκείνη η περίοδος θα μπορούσε να είχε χαρακτηρισθεί ως η χρυσή τριακονταετία της ελληνομάθειας.
Η πτώση στον αριθμό των δημοσίων σχολείων που προσφέρουν προγράμματα ελληνικής γλώσσας, αλλά και στον αριθμό των μαθητών που τα παρακολουθούν, γίνεται αισθητή, όταν δούμε τα ακόλουθα στοιχεία που έχω στη διάθεσή μου. Το 1991 στη Βικτώρια η ελληνική γλώσσα διδασκόταν σε 38 Δημοτικά σχολεία και σε 49 Γυμνάσια, σύνολο 87 σχολεία, με 7.347 μαθητές και στα δύο επίπεδα. Το 2008 οι αντίστοιχοι αριθμοί ήταν 17 δημοτικά σχολεία και 8 Γυμνάσια, σύνολο 25 σχολεία, με 3.892 μαθητές και στα δύο επίπεδα. Τα στοιχεία αυτά πρέπει να μας απασχολήσουν ως παροικία, ώστε να διερευνήσουμε τα αίτια που οδήγησαν σε αυτήν την πτώση, αν θέλουμε να λάβουμε όχι μόνο προληπτικά μέτρα για την αποφυγή περαιτέρω απωλειών, αλλά και πρωτοβουλίες για αποκατάσταση των προηγουμένων επιτευγμάτων.
Η ελληνική γλώσσα έχει σχεδόν εξοβελιστεί από τα δημόσια σχολεία, για να δώσει τη θέση της σε γλώσσες όπως η Γαλλική, η Γερμανική, η Ιαπωνική, η Κινέζικη, η Ινδονησιακή, η Κορεάτικη, και η Βιετναμέζικη. Και όμως, σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2006 από τη Στατιστική Υπηρεσία Αυστραλίας, η ελληνική είναι μεταξύ των πρώτων γλωσσών που ομιλούνται στο σπίτι, παράλληλα με την Αγγλική. Στη Βικτώρια 20% του πληθυσμού ομιλεί και μια άλλη γλώσσα στο σπίτι, εκτός της Αγγλικής. Για όλες τις ηλικίες, η ελληνική έρχεται τρίτη μεταξύ των ξένων γλωσσών που ομιλούνται στο σπίτι. Αυτό δείχνει πως για τις ελληνικές οικογένειες η διατήρηση της ελληνικής γλώσσας έχει μεγάλη σημασία. Και όμως, τα κρατικά σχολεία δεν λαμβάνουν υπόψη τους αυτήν την επιθυμία των Ελλήνων γονέων, επιλέγοντας γλώσσες όπως η Γαλλική, η Γερμανική, η Ιαπωνική, η Ινδονησιακή και η Κορεάτικη, που δεν είναι παροικιακές γλώσσες, αλλά επιλέγονται για εμπορικούς λόγους ή λόγω της γεωγραφικής θέσης των χωρών προέλευσής τους.
Με άλλα λόγια, επειδή είναι ασιατικές γλώσσες. Παρόλο που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε αυτούς τους παράγοντες, κρίνω πως είναι απαράδεκτο η Πολιτεία της Βικτώριας, αλλά και η Αυστραλία ως χώρα, να παραβλέπει το καίριο ενδιαφέρον της τρίτης μεγαλύτερης εθνοτικής ομάδας για τη διατήρηση της γλώσσας της. Όταν σε αυτόν το λόγο προσθέσουμε και τη διαχρονική επίδραση της ελληνικής γλώσσας επί της Αγγλικής, διαπιστώνουμε πως υπάρχει και ένας σημαντικός γλωσσολογικός λόγος για τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας.
Εδώ αξίζει να μεταφέρω απόσπασμα από το βιβλίο του Καθηγητή Γιώργου Καναράκη "ΔΙΑΓΛΩΣΣΙΚΕΣ ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΚΗ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ" … εκεί που η επίδρασή της Αγγλικής αποκαλύπτεται με εντυπωσιακή θαλερότητα αλλά και διαχρονικότητα είναι το λεξιλογικό επίπεδο. Βεβαίως δεν υπάρχει αμφιβολία πως η Λατινική επίδραση υπερτερεί της Ελληνικής σε διάρκεια και έκταση.
Από την άλλη όμως πλευρά θα πρέπει να εγγράψουμε στο ενεργητικό της ελληνικής γλώσσας το ότι στις ανθρωπιστικές επιστήμες και σε πολλούς άλλους εξειδικευμένους τομείς γνώσης, η Ελληνική έχει προσφέρει αφενός δάνεια ύψιστης αξιολογικής βαρύτητας, αφετέρου, στους τομείς αυτούς, την πλειονότητα των όρων σε σύγκριση με τη Λατινική (όπως και με κάθε άλλη γλώσσα), και ως εκ τούτου, περισσότερο από τη Λατινική, έχει καταστεί η γλώσσα της επιστήμης (ιατρικής, βοτανολογίας, ζωολογίας, κ.ά.), της ιστορίας, της φιλοσοφίας, της λογοτεχνίας, των τεχνών, κ.λπ. Επιπροσθέτως, εκτός από την καθαρά άμεση επίδραση της Ελληνικής (δάνεια σε ανεξάρτητη και εξαρτημένη μορφή), ένας μεγάλος αριθμός λατινικών, καθώς και λατινογενών (συχνά από τη Γαλλική) λέξεων και μικρότερων λεξικών στοιχείων που έχουν εμπλουτίσει την Αγγλική είναι ελληνικής προέλευσης, αν και από παρερμηνεία συχνά πιστώνονται εσφαλμένα στη Λατινική’.
Η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στα σχολεία της Βικτώριας, αλλά και της Αυστραλίας γενικά, δεν επιβάλλεται μόνο για δημογραφικούς λόγους, δηλαδή επειδή η ελληνική παροικία είναι τρίτη σε αριθμό εθνοτική ομάδα στην Αυστραλία, αλλά και για καθαρά γλωσσολογικούς λόγους. Οι μαθητές, και όχι μόνο ελληνικής καταγωγής, που διδάσκονται την ελληνική γλώσσα, δεν μαθαίνουν μόνο μια δεύτερη γλώσσα, αλλά αποκτούν και δεξιότητες που τους βοηθούν στην καλύτερη κατανόηση δύσκολων όρων της Αγγλικής, καθώς επίσης και καλύτερη εκτίμηση του πολιτισμικού της υπόβαθρου. Γιατί όταν οι μαθητές εξοικειωθούν με τις ελληνικές ρίζες λέξεων, όπως democracy, plutocracy, philosophy, tragedy, drama, theatre, comedy, theology, economy, ecosystem, και τόσες άλλες, θα αποκτήσουν μια νέα προοπτική της αγγλικής γλώσσας.
Στην κινητοποίηση για την προώθηση της γλώσσας μας στα κρατικά σχολεία, θα πρέπει να αξιοποιήσουμε όλα τα στοιχεία, ιστορικά, δημογραφικά, γλωσσολογικά, πολιτιστικά, κ.λπ., τα οποία θα πείσουν τους υπεύθυνους για τη λήψη αποφάσεων πως κίνητρό μας δεν είναι μόνο συναισθηματικοί λόγοι, αλλά και καθαρά εκπαιδευτικοί και πολιτιστικοί. Γι’ αυτό, δεν πρέπει να μιλάμε απλώς για τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας, αλλά για μάθημα ελληνομάθειας, με όλη την πολυεδρικότητα και διαχρονικότητα που ο όρος αυτός υποδηλώνει”.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, Σ. Χατζημανώλης
[www.voiceofgreece.gr]

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 09.07.2010
00:58
"Το Σύγχρονο Ανθρωπορυχείο: Διεθνείς Σχέσεις" του Παναγιώτη Καραφωτιά
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

"Το Σύγχρονο Ανθρωπορυχείο: Διεθνείς Σχέσεις"
του Παναγιώτη Καραφωτιά
Εκδόσεις: Γκοβόστη, Αθήνα 2010

Σήμερα οι διεθνείς σχέσεις διαμορφώνονται από κρατικούς, παρακρατικούς ή ιδιωτικούς φορείς, που παίζουν την ελπίδα στο παγκόσμιο χρηματιστήριο, εκεί όπου ξεπουλιέται από τους προνομιούχους για λόγους κερδοσκοπίας, στο πλαίσιο πολεμικών συγκρούσεων, κοινωνικού αποκλεισμού, τρομοκρατίας, εγκληματικότητας, προσφυγιάς και εμπορίας ανθρώπων, όπλων, ναρκωτικών, επιδημικών ιών και όποιου άλλου δεινού περιέχει το «Κουτί της Πανδώρας». Ο συγγραφέας, με ενάργεια, παρρησία και αίσθημα υπευθυνότητας, πραγματεύεται επίκαιρα και καίρια θέματα, όπως είναι η διαχείριση του φόβου και της ισχύος, η θρησκευτική βία, η διαφθορά και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Καταγγέλλει τους πολέμους στη Γιουγκοσλαβία και στο Ιράκ και αναφέρεται στην παρούσα οικονομική κρίση, στην ειρηνική διευθέτηση των διενέξεων, στο διεθνές έγκλημα της γενοκτονίας, στη διεθνή τρομοκρατία και στον παγκόσμιο αφοπλισμό.
Παρουσιάζει το ρόλο του ΟΗΕ σε σχέση με τα περιβαλλοντολογικά προβλήματα, την αειφόρο ανάπτυξη και τις φυλετικές διακρίσεις, ενώ δεν παραλείπει να θίξει ευαίσθητα θέματα όπως είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα με ειδικές ανάγκες και ο σεξισμός εις βάρος των γυναικών.
Ασχολείται, επίσης, με την παγκοσμιοποίηση και τη διεθνή νομιμότητα, τον Τρίτο Κόσμο και την Ευρώπη, την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, το ρόλο των ΜΜΕ, τη διεθνή διάσταση του ελληνικού εμφύλιου, καθώς και με την απειλή μιας νέας παγκόσμιας σύρραξης που πλανάται πάνω από το σύγχρονο κόσμο.
Καλοτάξιδο να είναι το βιβλίο του εκλεκτού συμπατριώτη μας Αρκά Παναγιώτη Καραφωτιά και συνεργάτη μας στην εφημερίδα "Αρκαδικό Βήμα".

* * *
Βιογραφικό του συγγραφέα
Ο Παναγιώτης Ι. Καραφωτιάς γεννήθηκε στις Κολλίνες Αρκαδίας. Σπούδασε στην Αμερική και στη Γαλλία. Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών (ΒS) του Πανεπιστημίου του Ιλινόι, αριστούχος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων (ΜΑ) του Πανεπιστημίου της Νέας Yόρκης και απόφοιτος του Τρίτου Κύκλου Κοινωνικής και Οικονομικής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Παρισίων (IEDES).
Εργάστηκε στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα σε σημαντικές θέσεις και, επιπλέον, διετέλεσε επί είκοσι τρία χρόνια Σύμβουλος και Διευθύνων Σύμβουλος στο Γραφείο του ΟΗΕ για την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ.
Μεταξύ άλλων ανέλαβε την πρωτοβουλία συνεργασίας του ΟΗΕ με Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, και ιδιαίτερα με τα ειρηνιστικά κινήματα.
Από το 2001 είναι Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων (και από το 2003 πρόεδρος του Τομέα) στο Πανεπιστήμιο Ινδιανάπολης στην Αθήνα.
Έχει συγγράψει δύο επιστημονικά βιβλία, το ΟΗΕ: Ο Μέγας Παρεξηγημένος (Εκδόσεις Γκοβόστη) και το Επισημάνσεις σε Καίρια Διεθνή και Εθνικά Θέματα, καθώς και έξι βιβλία ποίησης και ένα πεζό. Επίσης, έχει δημοσιεύσει δεκάδες άρθρα στον ελληνικό Τύπο και έχει πραγματοποιήσει πολυάριθμες διαλέξεις για διεθνή θέματα. Έχει τιμηθεί για το έργο του στον ΟΗΕ και τα Γράμματα σε εθνικό, αλλά και διεθνές, επίπεδο. *από το: [entertainment.in.gr]
*δείτε επίσης στην εφημερίδα "Αρκαδικό Βήμα" :
"Παρουσίαση των δυο βιβλίων του Παναγιώτη Ι. Καραφωτιά στον «ΠΑΡΝΑΣΣΟ», Πλατεία Καρύτση" [arkadiko.blogspot.com]

* όπως και στην έντυπη μορφή της εφημερίδας "Αρκαδικό Βήμα" αρ. φύλλου 214 - Μάιος 2010, σελ. 8

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 09.06.2010
13:36
Kυκλοφόρησε το 3ο τεύχος της μαθητικής εφημερίδας 3ο ΓΕΛ Καλλιθέας με πλούσια ύλη
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Σας προσκαλούμε να περιηγηθείτε στην ιστοσελίδα του ...
3o ΓΕΛ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ -

[3lyk-kallith.att.sch.gr]

Δοϊράνης 176, 176 73 Καλλιθέα.
τηλέφωνο, Φαξ: 210 9560105 210 9560105.
e- mail: [mailto:mail@3lyk-kallith.att.sch.gr]

[3lyk-kallith.att.sch.gr]

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 26.04.2010
12:31
Εκδόσεις Αϊβαλή κοντά στον συγγραφέα και τον ανα-Γνώστη από το 1988...
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 06.04.2010
16:11
Kυκλοφόρησε το 4ο τεύχος του ετήσιου περιοδικού «Αφιέρωμα» της Ελληνογαλλικής Σχολής “SAINT-PAUL”
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Ιστορικοί Αθλητικοί Σύλλογοι Πειραιά από το «SAINT-PAUL»

Κυκλοφόρησε το 4ο τεύχος του ετήσιου περιοδικού «Αφιέρωμα» της Ελληνογαλλικής Σχολής “SAINT-PAUL”, στις 15 Μαρτίου 2010 που αναφέρεται στους Ιστορικούς Αθλητικούς Συλλόγους του Πειραιά.

Οι Σύλλογοι που σταχυολογούνται στο «Αφιέρωμα», χάρη στην πολυετή παρουσία τους στα αθλητικά δρώμενα και την παρεπόμενη φήμη τους, που ξεπερνά την πόλη του Πειραιά και ανάγεται σε πανελλήνιο, πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, λαμπρύνουν τον αθλητισμό και κάνουν τους Πειραιώτες υπερήφανους για τη συμβολή τους στην προβολή των αθλητικών ιδεωδών.

Περισσότερες πληροφορίες για τη δωρεάν διάθεση του περιοδικού στα τηλέφωνα της Σχολής:
τηλ.: 210 45 11 954 210 45 11 954

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 18.03.2010
23:52
Παρουσίαση του λευκώματος του Δήμου Γόρτυνος με τίτλο «Η Διαμαντόπετρα του Μωριά»
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Π ρ ό σ κ λ η σ η

Ο Δήμαρχος Γόρτυνος Κων/νος Μιχόπουλος και το Δημοτικό Συμβούλιο
Σας προσκαλούν την Κυριακή 21 Μαρτίου 2010
και ώρα 18:00 μ.μ.,στο ξενοδοχείο ESPERIA PALACE, Σταδίου 22 στην Αθήνα, για την παρουσίαση του λευκώματος του Δήμου με τίτλο «Η Διαμαντόπετρα του Μωριά», για μια ξενάγηση στην Ιστορική Καρύταινα και στα υπόλοιπα χωριά του Δήμου μας.
Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί από τους διακεκριμένους ομιλητές: Ηλία Γιαννικόπουλο, διδάκτωρ Πανεπιστημίου Εδιμβούργου, τον Σοφοκλή Δημητρακόπουλο, συγγραφέα του Λευκώματος και τον Πέτρο Σαραντάκη επιμελητής της έκδοσης.

* * * * * * * * * * * *

ΚΑΡΥΤΑΙΝΑ: Η ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΕΤΡΑ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ
του Σοφοκλή Γ. Δημητρακόπουλουεκδ. Μίλητος, σελ. 236, 35 ευρώ Ταξίδι στην καρδιά του Μοριά, τη μαγευτική Καρύταινα, προτείνει το λεύκωμα (δίγλωσσο: ελληνικά-αγγλικά) που συνδυάζει ισορροπημένα τον λόγο με την εικόνα. Από τα άγνωστα βήματά της στην αρχαιότητα μέχρι σήμερα, η Καρύταινα με τα δύο ξακουστά ποτάμια, τον Αλφειό και τον Λούσιο, το επιβλητικό φράγκικο κάστρο και το όνομά της, για το οποίο υπάρχουν τουλάχιστον επτά διαφορετικές θεωρίες για την προέλευσή του, αποκαλύπτεται. Κατατοπιστικά κείμενα για τον τόπο και τους ανθρώπους, την Ιστορία και τους ήρωες, τις εντυπώσεις που προκάλεσε η Καρύταινα σε ανθρώπους του πνεύματος όπως ο Νίκος Καζαντζάκης. Στα «συν» της έκδοσης, οι εντυπωσιακές αεροφωτογραφίες. (από την εφημ. "ΤΑ ΝΕΑ"ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 12 Δεκεμβρίου 2009)

[gortynos.gr] Δήμος Γόρτυνος
Καρύταινα “το Τολέδο της Ελλάδας”
Η Καρύταινα είναι κωμόπολη της Γορτυνίας του νομού Αρκαδίας. Είναι χτισμένη σε κορυφή λόφου γύρω από το μεσαιωνικό κάστρο. Βρίσκεται στο χώρο της αρχαίας Βρένθης.Διακρίνεται ιδιαίτερα για τον μεσαιωνικό της χαρακτήρα που της προσδίδουν τα σπίτια, το κάστρο και οι βυζαντινού ρυθμού εκκλησίες. Είχε ακμάσει το 13ο αιώνα επί φραγκοκρατίας, καθώς ήταν πρωτεύουσα μίας από τις βαρονίες των Φράγκων. Τα πρώτα χρόνια της Φραγκοκρατίας, την βαρονία της την κατείχε η οικογένεια των Ντε Μπρυγιέρ. Μάλιστα, ο Ούγος Ντε Μπρυγιέρ οχύρωσε τον λόφο δίπλα στην πόλη, εκεί όπου υπήρχαν τα ερείπια της αρχαίας Βρένθης. Το εντυπωσιακό και ισχυρό κάστρο της Καρύταινας προσέδωσε στην πόλη στρατηγική σημασία και την ασφάλισε αποτελεσματικά. Αργότερα, η Καρύταινα πέρασε στην εξουσία του Δεσποτάτου του Μορέως και πιο μετά σ' αυτήν των Οθωμανών, το 1461. Στην τουρκοκρατία παρέμεινε σημαντικό εμπορικό κέντρο, που κατέλαβαν το 1821 οι Έλληνες. Το 1826 χρησιμοποίησε ο Κολοκοτρώνης το κάστρο της ως ορμητήριο κατά του Ιμπραήμ και ως καταφύγιο των γυναικών και των παιδιών.
* Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια [el.wikipedia.org]

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 22.01.2010
22:07
«Δίκαιο της Υγείας» της Μαρίας Μητροσύλη από τις εκδ. Παπαζήση
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Το έργο «Δίκαιο της Υγείας» της Μ. Μητροσύλη προσεγγίζει συστηματικά, σε έκταση και βάθος το δίκαιο της υγείας, έναν κλάδο που τα τελευταία χρόνια σημειώνει μεγάλη ανάπτυξη διεθνώς, λόγω της εντυπωσιακής προόδου της ιατρικής. Αποτελεί ένα αυτόνομο κλάδο του δικαίου, με σκοπό την έρευνα οργανωτικών και ουσιαστικών ζητημάτων που απασχολούν το δημόσιο, αλλά και το ιδιωτικό δίκαιο.
Η μελέτη εξετάζει καταρχάς τις γενικές αρχές που διέπουν το δίκαιο της υγείας, την έννοια της υγείας και το συνταγματικό δικαίωμα των πολιτών στην υγεία. Αναφέρεται ειδικά στις εθνικές πηγές του εν λόγω δικαίου, στο ευρωπαϊκό δίκαιο, καθώς και στις αποφάσεις και γνωμοδοτήσεις των διεθνών οργανισμών και της νομολογίας. Στη συνέχεια μελετά την οργάνωση και διοίκηση του συστήματος υγείας στην Ελλάδα σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο.
Ερευνά τις μονάδες υγείας του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, που ασχολούνται με την παροχή υπηρεσιών πρόληψης, διάγνωσης, θεραπείας και αποκατάστασης, καθώς και με διατάξεις που αφορούν στη χρηματοδότηση τους, στις προμήθειες και στις συμπράξεις δημοσίου-ιδιωτικού τομέα. Επίσης εστιάζει στο νομικό καθεστώς που διέπει τους επαγγελματίες υγείας και την επαγγελματική τους ευθύνη (αστική, ποινική καν πειθαρχική/δεοντολογική).
Το έργο προσεγγίζει ακόμη ζητήματα που αφορούν την έννομη σχέση ιδίως γιατρού-ασθενή, τις πράξεις φροντίδας υγείας με ειδική αναφορά στη συναίνεση του ασθενή ύστερα από ενημέρωση. Επικεντρώνεται ακόμη σε ειδικά θέματα φροντίδας υγείας που απασχολούν τις σύγχρονες κοινωνίες, όπως η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, οι μεταμοσχεύσεις ιστών και οργάνων, η ευθανασία κ.α. Συγκεκριμένη αναφορά γίνεται στην ψυχική υγεία με στόχο τη μη διάκριση σωματικής και ψυχικής ασθένειας. Τέλος η μελέτη ολοκληρώνεται με τα δικαιώματα των ασθενών και τις Ανεξάρτητες Αρχές και Επιτροπές προστασίας τους.
Σ' αυτή περιλαμβάνεται εκτενής βιβλιογραφία και πηγές. Ενδιαφέρει γιατρούς, νοσηλευτές και άλλους επαγγελματίες υγείας, καθώς και νομικούς που ασχολούνται με το δίκαιο της υγείας, τους φοιτητές, αλλά κάθε πολίτη.

----------------
* Η Μαρία Μητροσύλη είναι διδάκτωρ της νομικής και εργάζεται ως βοηθός του Συνηγόρου του Πολίτη. Μαζί με την Έμμυ Φρονίμου, είναι συντάκτριες της έρευνας: "Οικογενειακή, κοινωνική και επαγγελματική επανένταξη ειδικών ομάδων πληθυσμού: η περίπτωση των γυναικών κρατουμένων", Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών, 2008.

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 18.12.2009
21:27
Το EKEBI σας εύχεται Χρόνια Πολλά
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 27.11.2009
22:04
Ημερολόγια επιτραπέζια και τοίχου...
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Οι εκδόσεις μας αναλαμβάνουν
την επιμέλεια και έκδοση Ημερολογίων
(επιτραπέζια και τοίχου).

Φιλικές τιμές και άριστη ποιότητα.

τηλέφωνο παραγγελιών: 22940 99125 22940 99125

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 29.10.2009
11:47
YΦΟΣ
» Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

YΦΟΣ

επιθεώρηση λόγου & τέχνης
[www.yfos-texnes.blogspot.com]
Βιβλιογραφία
Λογοτεχνικά Περιοδικά (1974 κ.έ.)
Πληροφοριακά λήμματα για τρέχοντα και μη λογοτεχνικά περιοδικά

Το Ύφος είναι μια επιθεώρηση που φιλοξενεί επιφυλλίδες, άρθρα, κριτικά ή ενημερωτικά κείμενα και συνεντεύξεις για έναν ευρύ κύκλο θεμάτων όπως: η λογοτεχνία, η φιλοσοφία, η μουσική, τα εικαστικά, το θέατρο, ο κινηματογράφος, ο χώρος της επικοινωνίας και της διαφήμισης. Παρακολουθεί, επίσης, στενά και ποικιλοτρόπως τα τεκταινόμενα στον εκδοτικό χώρο: δημοσιεύει συνεντεύξεις με εκδότες, ενημερωτικά άρθρα για τις δραστηριότητες του ΕΚΕΒΙ και γενικότερες ειδήσεις από τον εκδοτικό χώρο. Γενικά η ύλη του, ιδίως στα πρώτα τεύχη, συνδέεται άμεσα με την τρέχουσα εκδοτική παραγωγή αλλά και με την τρέχουσα πολιτιστική κίνηση στο κέντρο και την περιφέρεια.

Ειδικότερα, παρέχει ενημέρωση για εκδηλώσεις, εκθέσεις βιβλίων, δραστηριότητες συλλόγων, λογοτεχνικούς διαγωνισμούς κτλ. Ακόμα, αφιερώνει σελίδες του σε συγκεκριμένους λογοτέχνες που για διάφορους λόγους βρίσκονται στην επικαιρότητα: π.χ. με αφορμή τα 100χρονα του Καρυωτάκη δημοσιεύει κείμενο του Γιώργου Πετρόπουλου για τον Καρυωτάκη τχ. 4, ενώ στο τχ. 8 κάνει ένα μικρό αφιέρωμα στον Νίκο Μπακόλα με αφορμή το θάνατό του. Ακόμα, συχνά παρουσιάζει σύγχρονα ή και παλαιότερα λογοτεχνικά περιοδικά, διατηρεί στήλη σχετικά με τα έντυπα και τα βιβλία που λαμβάνει η διεύθυνση, καθώς επίσης και στήλη με επιστολές αναγνωστών. Μεγάλο μέρος της προαναφερθείσας ύλης αποτελούν αναδημοσιεύσεις από εφημερίδες, περιοδικά και βιβλία, ομιλίες από πρόσφατες εκδηλώσεις ή απομαγνητοφωνήσεις ραδιοφωνικών εκπομπών συνεργατών του περιοδικού.

Σημαντικό και ενδιαφέρον κομμάτι της ύλης αποτελούν οι συνεντεύξεις με ανθρώπους από το χώρο των γραμμάτων και των τεχνών: π.χ. συνεντεύξεις με τον Φρέντυ Γερμανό, τον Γιώργη Γιατρομανωλάκη, την Ιωάννα Καρατζαφέρη, την Ιωάννα Καρυστιάνη, τον Γιάννη Κοντό, τον Δημήτρη Μυταρά, τη Μαρία Ρεζάν, τον Μανόλη Σαββίδη, τη Διδώ Σωτηρίου, την Ευγενία Φακίνου, τον Αντώνη Φωστιέρη, τον Στρατή Χαβιαρά κ.ά. Τις συνεντεύξεις έχουν πάρει στο μεγαλύτερο μέρος τους η βασική συνεργάτιδα του περιοδικού Μαίρη-Γιώτα Φιορεντίνου και ο διευθυντής του περιοδικού Πάνος Αϊβαλής.

Χαρακτηριστικό του περιοδικού είναι η πολυσυλλεκτικότητα και η διάθεση για άνοιγμα σε διαφορετικές φωνές από κάθε χώρο (γεγονός που αποτυπώνεται και από το πλήθος των συνεργατών): π.χ. στη στήλη της μουσικής αφιερώνονται σελίδες για τον Σκαλκώτα ή τις εκδηλώσεις στο Μέγαρο Μουσικής, αλλά και για τον Τσιτσάνη ή τη Sheila Jordan· στη στήλη των εικαστικών και για τον Θεοτοκόπουλο αλλά και για τη συλλογή σύγχρονης ζωγραφικής και γλυπτικής του Γιώργου Κωστόπουλου.

Όσον αφορά τη λογοτεχνία, αφενός μεν δίνεται προσοχή σε γνωστά ονόματα όπως ο Μανόλης Αναγνωστάκης, η Ζωή Καρέλλη ή ο Τίτος Πατρίκιος (με βιβλιοκρισίες, αφιερώματα (π.χ. στον Αργύρη Χιόνη (τχ. 6), στον Γ. Σαραντάρη και τον Γιώργο Σκαμπαρδώνη (τχ. 8)), συνεντεύξεις, λογοτεχνικά κείμενα, κείμενα των ίδιων των συγγραφέων για τη δουλειά τους. Αφετέρου, σύμφωνα και με το εκδοτικό σημείωμα, το περιοδικό «έρχεται να δώσει φιλο-ξενία [sic] στους πρωτοεμφανιζόμενους ''νέους'' στα νεοελληνικά γράμματα». Ενδεικτικά αναφέρουμε στην πεζογραφία τους διηγηματογράφους Γ. Ανδρικόπουλο, Πόπη Βερνάρδου, Γιάννη Ασημακόπουλο και στην ποίηση τους: Ν. Αργυρόπουλο, Ε. Βακαλό, Κανή Καραβά, Πέτρο Κασιμάτη, Βασίλη Ραϊκόφτσαλη, Α. Σκιαθά και Ασημίνα Χασσάνδρα, μετέπειτα εκδότρια του περιοδικού Δέλεαρ. Άλλοι συνεργάτες (τακτικοί και έκτακτοι, παλαιότεροι και πιο πρόσφατοι): Πάρης Αϊβαλής, Μ. Αποστολάτος, Γιώργος Αριστηνός, Ν. Βαλαωρίτης, Γιάννης Δασκαλάκης, Μαίρη Ζωγράφου, Αγγελική Θεοδωροπούλου, Βασίλης Καλαμαράς, Γιώργος Καραβασίλης, Δημήτρης Καραμβάλης. Γιώργος Καραντώνης, Βαγγ. Κάσσος, Κώνστα Λάβδα, Χρ. Μαλεβίτσης, Γιώργος Μαρκόπουλος, Α. Παγουλάτος, Παυλίνα Παμπούδη, Γ. Α. Ρηγάτος, Αριστοτέλης Σπύρου, Χρήστος Τουμανίδης, και πολλοί άλλοι.

Παρόλο που και η πεζογραφία εκπροσωπείται στο Ύφος, η πλάστιγγα γέρνει μάλλον προς τη μεριά της ποίησης, όπως και προς τη μεριά της ελληνικής έναντι της ξένης λογοτεχνίας, αν και μεταφράζονται π.χ. κείμενα του Baudelaire ή του Πάστερνακ και κείμενα για τον Τom Robins και τον Arno Schmidt, ενώ στο τχ. 2 υπάρχει αφιέρωμα στην Αραβική ποίηση. Το περιοδικό δεν παραλείπει να φωτίσει και τα κυπριακά γράμματα και τέχνες: ήδη στο πρώτο τεύχος παρουσιάζονται τα κυπριακά μεταπολιτευτικά περιοδικά, στο τχ. 4 δημοσιεύεται συνέντευξη με τον ζωγράφο Γιώργο Μαυροΐδη, μια βιβλιοκρισία για τη συλλογή Εκπρόθεσμα του Κώστα Μόντη και ποιήματα του Έκτορα Πατριώτη, ενώ στο τχ. 5 υπάρχει συνέντευξη με τον Κυριάκο Χαραλαμπίδη με αφορμή βράβευσή του.

Επίσης, διακρίνεται μια διάθεση ανάπτυξης του προβληματισμού γύρω από τη λογοτεχνία, προβολής νέων ή διαφορετικών μορφών έκφρασης και πειραματισμού: στο τχ. 3 περιλαμβάνονται κείμενα που αφορούν τη θεωρία της λογοτεχνίας, στα τεύχη 2 και 3 μελέτες εισάγουν τον αναγνώστη στη Γλωσσοκεντρική Ποίηση, ενώ το τχ. 12 αφιερώνεται στις πρωτοπορίες και τη μετανεωτερική σκέψη. Επίσης, ενδεικτική είναι η -σε συνεργασία με το ΕΚΕΒΙ- διοργάνωση διαγωνισμού ποίησης, λογοτεχνίας, ζωγραφικής, γλυπτικής και σκίτσου μεταξύ των κρατουμένων των ελληνικών φυλακών, που αποτέλεσε και το έναυσμα για ευρύτερο προβληματισμό και συζήτηση με θέμα: «Φυλακές, κείμενα, συγγραφείς» (τχ. 9-10). Συμμετέχοντες: Αντώνης Βγόντζας, Μυρσίνη Ζορμπά, Γεώργιος Κουμάντος, Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης, Ηλίας Πετρόπουλος κ.ά.

Τέλος, το 13ο τεύχος, το οποίο επιμελήθηκε η Πόπη Α. Βερνάρδου, είναι αποκλειστικά αφιερωμένο στον Αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αναστάσιο Α. Βερνάρδο και περιλαμβάνει φιλοσοφικά και νομικά δοκίμια του ιδίου, καθώς επίσης και κείμενα ανθρώπων που γνώριζαν τη ζωή και το έργο του.

Βιβλιογραφία:
[www.yfos-magazine.gr]

[genesis.ee.auth.gr]

Πέρσα Αποστολή

Περισσότερα... »

← 20 Λέξεις Αριστ&epsilo... →

Last Update: 23.05.2012 19:32:19	To ArcadiaBlogs.gr είναι συναθροιστής των τοπικών blogs. Όλα τα κείμενα που αναδημοσιεύονται εδώ ανήκουν στους συγγραφείς και δεν εκφράζουν απαραίτητα τους διαχειριστές του ArcadiaBlogs.gr. Αν κάποιο άρθρο σας θίγει με οποιονδήποτε τρόπο, παρακαλώ ειδοποιήστε μας ώστε να το αφαιρέσουμε αμέσως.
	Πληροφορίες Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το blog σας Συχνές ερωτήσεις (FAQ) Διαφημιστείτε εδώ!	Επισκεφθείτε επίσης Pass Free Internet Hotel Philoxenia Κeramoti Data Recovery 24 Βάλτε το link σας εδώ!

Arcadia Blogs » Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Feeds

Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ (45)