Κατέβηκα στην παλιά εθνική οδό και έστριψα δεξιά προς Ίσαρη, Τριπόταμο. Μέσα στα δέντρα η διαδρομή και κατα τη διάρκεια της μου ήρθε η όρεξη να πάω μέχρι την Παναγία του Βάστα να δω τα πλατάνια στη στέγη της. Όταν έφτασα στην διασταύρωση για Βάστα είδα την πινακίδα που έλεγε "Προς Επικούριο Απόλλωνα". Αποφάσισα λοιπόν να πάω κατά εκεί.
Πολύ ωραία διαδρομή μέσα στα δέντρα. Πέρασα τη Λυκόσσουρα και φτάνωντας στο Λύκαιο έστριψα αριστερά προς Νέδα και Αμπελιώνα. Ο δρόμος ειναι χαλασμένος για 2-3 χιλιόμετρα και θέλει προσοχή. Μετά τη Νέδα έστριψα δεξιά προς Ανδρίτσαινα. Ο δρόμος είναι εύκολος αλλά γεμάτος στροφές. Μετά απο δέκα χιλιόμετρα έφτασα στον χώρο του ναού.
Άφησα το αμάξι στο Parking και περπάτησα τα λίγα μέτρα μέχρι την είσοδο. Σήμερα και αύριο η είσοδος είναι ελεύθερη, ενώ κανονικά είναι τρία ευρώ. Ο ναός είναι προφυλαγμένος κάτω απο μία μεγάλη τέντα για προστασία και κατάλαβα οτι την είχα δει καθώς ερχόμουν. Φαίνεται απο τον δρόμο απο χιλιόμετρα μακρυά.
Η μόνη μου αντίδραση στη ξαφνική θέα του ναού ήταν να μείνω άφωνος με το στόμα ανοιχτό. Με την είσοδο σου βρίσκεσαι μπροστά ακριβώς στις κολώνες του ναού (3). Έμεινα μαλάκας να κοιτάω για κανένα δίλεπτο μέχρι που ξεκόλλησα και άρχισα να βγάζω φωτογραφίες. Έβγαλα φωτογραφίες τον ναό και εκμεταλεύτηκα την απουσία αρχαιολόγων για να βγάλω και μια φωτογραφία το εσωτερικό του (8).
Στην συνέχεια έβγαλα φωτογραφίες και την μπροστινή μεριά του ναού (10,11). Η πρώτη σειρά κιόνων είναι προϊόν των εργασιών αναστήλωσης. Τα περισσότερα κομμάτια του ναού είχαν πέσει στον γύρω χώρο και τα περισσότερα είναι ακόμα εκεί και περιμένουν την τοποθέτηση τους (12-16). Η ζωοφόρος είναι και αυτή βουτηγμένη απο τους φίλους μας του Άγγλους.
Στον χάρτη με γαλάζιο είναι η διαδρομή στον χώρο και διαβάζοντας το υπόμνημα είδα την ύπαρξη δυο μικρών ναών στην κορυφή κοντά στον ναό και αποφάσισα να ανέβω. Καλύτερη δουλειά δεν είχα να κάνω έτσι και αλλιώς.
Η διαδρομή προς την κορυφή ήταν κάπως δύσκολη επειδή τα χόρτα ήταν βρεγμένα και γλιστρούσαν. Ακολουθούσα κάτι κόκκινα βέλη πάνω στις πέτρες και σκεφτόμουν τι μπορεί να είναι εκεί πάνω. Μετά απο ένα εικοσάλεπτο ανάβαση έφτασα στο άνοιγμα στην κορυφή (20). Οι δύο ναοί στην Άρτεμη και την Αφροδίτη δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Δύο ορθογώνια χαλάσματα οπότε δε τους έδωσα και πολύ σημασία. Αυτό που με συνεπήρε ήταν η θέα απο την κορυφή.
Έβλεπα μέχρι κάτω το Ιόνιο (21). Μαγεία. Μέσα στα σύννεφα λέμε, βουνά τριγύρω και χαράδρες. Ήξεραν τι έκαναν οι αρχαίοι. Έβρισκαν τα καλύτερα μέρη και τα αφιέρωναν στους θεούς και με αυτό το πρόσχημα οι ιερείς τους έμεναν στα καλύτερα σημεία.
Απο κάτω ακούγονταν πυροβολισμοί απο κυνηγούς. Το πλάτωμα ήταν όλο σκαμμένο απο αγριογούρουνα (22). Ήμουν τυχερός που δεν πέτυχα κανένα εκεί πάνω γιατί αλλιώς θα με κλαίγανε. Φαντάσου να έρχεται ένα καπρί διακόσια κιλά κατα πάνω σου. Θα πρέπει να κοιτάξω το apple store για κάποιο application για αυτές τις περιπτώσεις. Δε γίνεται όλο και κάτι θα υπάρχει.
Γύρισα πίσω και έπιασα κουβέντα με τον φύλακα περι ανέμων και υδάτων. Η καλύτερη παρέα. Δεν τον ρώτησα το όνομα του και δε με ρώτησε και αυτός το δικό μου. Για είκοσι λεπτά όμως τα λέγαμε σα να γνωριζόμασταν χρόνια. Αγόρασα και ένα βιβλίο με την ιστορία του ναού και φωτογραφίες και την έκανα για Ανδρίτσαινα.
Απο εκεί για Καρύταινα, στον δρόμο για την οποία είχα την απίστευτη τύχη να βρώ ένα φίλο μου που έμενε στο Κοτύλιο και περίμενε το λεωφορείο για Μεγαλόπολη. Τον πήρα μαζί και κατεβήκαμε την υπόλοιπη διαδρομή παρέα.
Το καλοκαιράκι θα ξανάνεβω μια βόλτα προς τα εκεί και ίσως πάω και προς τους καταρράκτες της Νέδας να δώ και αυτή τη διαδρομή. Όσοι πιστοί προσέλθετε. YO!
p.s. Οπου έχει νούμερα σε παρενθέσεις αυτά είναι αριθμοί στο photostream... :P
Photostream
Διαδρομή στο googlemaps
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Dominus Noster Pavl" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
