Με απασχολεί το θέμα των διαδηλώσεων ενάντια στο νέο ασφαλιστικό-συνταξιοδοτικό νομοσχέδιο, αλλά και ευρύτερα της στάσης της κοινωνίας ενάντια στους σχεδιασμούς των Τροϊκανών με τη βοήθεια της ΕΕ και του ΓΑΠ.Η εικόνα είναι τραγική. Διαβάζεις τα ιστολόγια και νοιώθεις ότι όλη οι κοινωνία βράζει. Μιλάς με τους γύρω σου, το ίδιο. Βγαίνει λοιπόν το συμπέρασμα ότι το 80% τουλάχιστον του κόσμου έχει φρικάρει από αυτά που διαδραματίζονται.
Οταν όμως υπάρχουν κινητοποιήσεις, αυτό που βλέπει κανείς είναι η "χλιαρότητα". ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ που αγανακτισμένοι φωνάζουμε, καθόμαστε στον καναπέ και βλέπουμε τους γνωστούς συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ να φωνάζουν, μόνοι, με την κοινωνία να απέχει.
Εχει προβληματιστεί το ΚΚΕ γι αυτό; Κατηγορείται μονίμως ότι διασπά το εργατικό κίνημα. Το ΚΚΕ θεωρεί αυτοδικαίως ότι πας εργαζόμενος=ΚΚΕ. Θέλει την πρωτοκαθεδρία, αμφισβητεί την δημοκρατικότητα και τις προθέσεις των άλλων, αυτοανακηρρύσσεται πρωτοπορία του εργατικού κινήματος, και φυσικά το 90% του Ελληνικού λαού, το βλέπει με μισό μάτι. Το αποτέλεσμα είναι κάτι σαν κι αυτό που ήδη περιέγραψα: καθόμαστε και ΜΗ ΘΕΛΟΝΤΑΣ να συμμετέχουμε σε μια αμιγώς ΚΚΕδικη διαμαρτυρία, αγναντεύουμε τις ..γραφικές κόκκινες πορείες.
Το ΚΚΕ ιστορικά μας έχει συνηθίσει (και αυτό) σε απίστευτα λάθη. Δεν μπορείς να το παίζεις πρωτοπορία και να εισπράττεις αδιαφορία και περιφρόνηση πολλές φορές. Κάτι πάει στραβά, δεν το βλέπεις;
Η διάγνωση έχει γίνει: Πολιτικός Ναρκισσισμός. Μένει να βρεθεί η θεραπεία.
ΥΓ. Φυσικά δεν ήθελα να πω ότι μόνο το ΚΚΕ φταίει για την κατάντια αυτή. Ο λαός θέλει κάποιους να τον οργανώσει, να τον εμπνεύσει, δεν μπορεί ο καθένας μόνος του να βγαίνει στο δρόμο. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες φαίνεται ότι πάσχουν και αυτές.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Arcadia - It hurts!" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
