Στην μακρά ιστορία του ελληνισμού η προδοσία ήταν ένα μάλλον συνηθισμένο φαινόμενο και χαρακτήρισε πολλές κρίσιμες στιγμές της όλης πορείας του. Ήταν όμως ευδιάκριτη και ορατή. Τις τελευταίες δεκαετίες όμως το «δηλητήριο» της προδοσίας είχε καταφέρει συχνά να εμφανίζεται σαν το «μέλι της ευτυχίας», μιας επίπλαστης ευτυχίας που οδήγησε τον λαό και την χώρα στην σημερινό προθανάτιο ρόγχο.Το σχέδιο που είχε καταστρωθεί εδώ και αρκετά χρόνια, σχεδόν από την μετάβαση στην μεταχουντική εποχή, προέβλεπε τα εξής στάδια : α) Τον σταδιακό αποπροσανατολισμό του ελληνικού λαού. Αυτό έγινε με λαοπλάνα πολιτικά κόμματα που ξεσήκωναν ρίγη ενθουσιασμού αλλά που στην ουσία η αποστολή τους ήταν να εξουδετερώσουν κάθε υγιής προοπτική ανάπτυξης της χώρας. Θυελλώδης προεκλογικές συγκεντρώσεις με πλατείες γεμάτες με πολύχρωμα κομματικά λάβαρα και με ηχηρά εμβατήρια, πλάνεψαν ένα ολόκληρο κόσμο που πίστεψε στις ψευδαισθήσεις και έσκαβε τον ίδιο του τον λάκκο. Ένας ολόκληρος λαός πίστεψε σε μια τραγική αυταπάτη που θα γκρέμιζε κάθε θεμέλιο της ίδιας του της κοινωνίας. Το δεύτερο στάδιο ήταν, β) Η ανάπτυξη της «λατρείας της κατανάλωσης» ενός λαού που πάντα διακρίνονταν από την μεγάλη του φιλοπονία. Αυτό έγινε με πολλά μέσα, αλλά εδώ κυρίαρχο ρόλο έπαιξαν οι τράπεζες που άνοιξαν τις θυρίδες και μοίραζαν λεφτά για κατανάλωση σχεδόν παρακαλώντας τον κόσμιο να έρθει να τα παραλάβει. Στο τέλος όλοι ήταν χρεωμένοι και εξαρτημένοι σαν το ποντικό που είχε πιαστεί στην φάκα, θέλοντας να καταπιεί το λαχταριστό τυρί. Υπάρχει όμως και ένα τρίτο στάδιο, γ) Αυτό είναι και το πιο ενδιαφέρον και είναι η αποθρησκευτικοποίηση του ορθόδοξου ελληνικού λαού γιατί ένα ορθόδοξο φρόνημα φάνταζε μεγάλο εμπόδιο στην υλοποίηση των σχεδίων της προδοσίας. Αυτή η αποθρησκευτικοποίηση (και σε αυτό δυστυχώς βοήθησαν και πολλοί ιεράρχες), έγινε με κύρια όπλα τον λεγόμενο «εκδημοκρατισμό» και εκσυγχρονισμό. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και η λαίλαπα της λαθρομετανάστευσης, κυρίως μουσουλμανικής προέλευσης, στην οποία θα έπρεπε να της εξασφαλίσουμε τα «δημοκρατικά της δικαιώματα». Η υποτιθεμένη καταπίεση της ελευθερίας της συνείδησης από την Ορθοδοξία, (λες και η ορθοδοξία είναι καταπιεστική θρησκεία και επιβάλεται δια της βίας όπως το Ισλάμ και παλαιοτέρα ο καθολικισμός), και η απάλειψη της Ορθοδοξίας από τις ταυτότητες, είναι μερικά μόνο από τα δείγματα αυτής της πολύ προσεκτικής και πονηρής εκστρατείας. Στην υλοποίηση όλων αυτών υπήρξε και ένας άλλος παράγοντας που έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Αυτός ήταν τα περίφημα ΜΜΕ που κινήθηκαν βάσει αυτού του σχεδίου και μια δημοσιογραφική καλοπληρωμένη ελίτ που καλλιέργησε συστηματικά την «νοοτροπία της σαχλαμάρας» δημιουργώντας τον «πολίτη του καναπέ», για να εξουδετερώσει κάθε ίχνος λανθάνουσας αντίστασης έναντι όλης αυτής την λαίλαπας.
Και ερχόμαστε στο τραγικό σήμερα. Αφού περάσαμε όλα αυτά τα στάδια τώρα η προδοσία έπρεπε να επιτελέσει και το τελικό της έργο, δηλαδή να υποτάξει για πολλές δεκαετίες αυτό το έθνος, έτσι ώστε να είναι αλυσοδεμένο και έτσι να παραδώσει ανενόχλητα κάθε εθνικό πλούτο σε διάφορες εταιρείες που θα αντικαταστήσουν τον κρατικό φορέα. Οι εφιάλτες πράγματι μας δηλητηρίασαν προσφέροντας μας την πολυπόθητη «σωτήρια», δηλαδή «φιλώντας» μας.
Αλλά αυτό δεν είναι το τέλος. Γιατί στο τέλος όλοι οι εφιάλτες καταδικάστηκαν στην ιστορία σαν εφιάλτες. Γιατί την προδοσία πολλοί λάτρεψαν, αλλά τους προδότες κανείς. Γιατί τα αδιέξοδα τιμωρούν με τον χειρότερο τρόπο τους δημιουργούς τους. Είτε το θέλουν είτε όχι, «η Νέμεσις εγγύς».
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος
Περισσότερα... »
Πηγή: EurokinissiΠροβλήματα έχει προκαλέσει η κακοκαιρία στην Αττική και σε άλλες περιοχές της χώρας. Στην Αττική ο υδράργυρος αναμένεται να πέσει την Τρίτη έως και τον -1 βαθμό Κελσίου, ενώ στη Θεσσαλονίκη στους -5 βαθμούς. 
Αφίσα της ομάδας "Στην αλληλεγγύη είμαστε κι εμείς Έλληνες" 
Κανένας δεν μπορούσε να αποβιβασθεί στη Νέα Υόρκη αν προηγουμένως δεν υφίστατο τη διαδικασία του ελέγχου στο νησάκι Έλλις. Ο έλεγχος ήταν διοικητικός και ιατρικός. Οι γιατροί εξέταζαν κυρίως τα μάτια των μεταναστών για να διαπιστώσουν ότι δεν πάσχουν από τραχώματα, την κατάσταση του δέρματος τηςκεφαλής, το στόμα κτλ. Σε περίπτωση διάγνωσης ασθένειας ή σωματικής αναπηρίας, ο μετανάστης παραπεμπόταν σε λεπτομερέστερη εξέταση. Αν τελικά αποδεικνυόταν ότι, πράγματι, έχει πρόβλημα υγείας δεν γινόταν δεκτός, η δε ατμοπλοϊκή εταιρεία που τον μετέφερε, είχε την υποχρέωση να τον επαναφέρει στην πατρίδα του.Σε αναζήτηση δουλειάςΑφού περνούσε τις εξετάσεις του ELLIS o μετανάστης, είτε μεταφερόταν στη Νέα Υόρκη και εγκαταλειπόταν εκεί, είτε κατευθυνόταν στο σιδηροδρομικό σταθμό για να συνεχίσει το ταξίδι του στο εσωτερικό της χώρας. Σε κάθε περίπτωση το πρόβλημα ήταν ένα: η εξεύρεση μιας «προσωρινής» δουλειάς, μέχρι να παρουσιαστεί η «ευκαιρία».
Ο μεγάλος όγκος των μεταναστών αποκλειόταν στις πόλεις και αρχικά προσπαθούσε να βρει καταφύγιο σε γνωστούς, συγγενείς και φίλους, που βρισκόταν καιρό εκεί και -λίγο ή πολύ- τους είχαν παρακινήσει σ'αυτήν την περιπέτεια. Οι νέες εκπλήξεις ήταν όμως δυσάρεστες: άλλες φορές οι γνωστοί αδιαφορούσαν τελείως (δεν περίμεναν δα να πάρει «τοις μετρητοίς» ο άλλος τα όσα είχαν γράψει και να «κουβαληθεί»), άλλοτε αδυνατούσαν και αυτοί οι ίδιοι να επιβιώσουν και το πολύ-πολύ να «τρύπωναν» το νεοφερμένο σε κάποια «δουλειά του ποδαριού» και άλλοτε φρόντιζαν , όσοι είχαν κατορθώσει να στήσουν κάποιο μαγαζί ή μικροεπιχείρηση(εστιατόριο, στιλβωτήριο, ανθοπωλείο κ.λπ.) να τον εκμεταλλευτούν αλύπητα γνωρίζοντας την αδυναμία του να αμυνθεί. Αν δεν είχε κανείς την «ευτυχία» του γνωστού, επιχειρούσε συνήθως να ακολουθήσει το «επετυχημένο» (όπως του είχαν πει) επάγγελμα του μικρέμπορα(κυρίως του πλανόδιου μανάβη), ο κορεσμός όμως της αγοράς δεν άφηνε μεγάλα περιθώρια κέρδους. Άλλοι πάλι αρκέστηκαν στην εύκολη λύση του ξενοδοχοϋπαλλήλου ή του λατζέρη, που -όπως σημειώνει ο Σ. Κανούτας- «δεν δύναται να υποφέρωσι τον μεμολυσμένον αέρα, την υγρασίαν και τας άλλας κακουχίας». Στις συνθήκες αυτές η αγωνία για επιβίωση μετατρεπόταν εύκολα σε πανικό και ο μετανάστης εγκατέλειπε τα όνειρά του για να αποκτήσει μια δουλειά,μια οποιαδήποτε δουλειά, σε οποιοδήποτε σημείο των ΗΠΑ, που τουλάχιστον θα του εξασφάλιζε ένα σταθερό, έστω και μικρό, μεροκάματο, καθώς και στοιχειώδεις συνθήκες ζωής. Την απελπισία και την αμάθειά του εκμεταλλεύτηκαν επιτήδεια διάφοροι τυχοδιώκτες (πράκτορες) που θησαύρισαν γρήγορα σε βάρος του.Γράφει ο Μ.Παπαγιαννάκης στο άρθρο του «Η μετανάστευσις εν Κρήτη» (1971).
«Ο μετανάστης καταφεύγει εις τινα πράκτορα, όστι τω ευρίσκει πράγματι εργασίας και επί αδρά αμοιβή, αλλ' επί δολίω σκοπώ όπως, μετά τινων ημερών εργασίαν, τον απολύση και διορίση άλλους, τους οποίους κατά τον ίδιο τρόπον μέλλει να εκμεταλλευθή». Τα παραπάνω είναι αρκετά για να δώσουν μια μικρή μόνο εικόνα των πρώτων προβλημάτων που αντιμετώπιζαν οι Έλληνες μετανάστες, όταν πατούσαν στο έδαφος των ΗΠΑ. Έτσι είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί χιλιάδες από αυτούς «συμβιβάστηκαν» στο μεροκάματο του εργάτη λατομείων, του εργάτη σιδηροδρομικών γραμμών και του εργάτη εργοστασίου.
Ο μετανάστης που κατευθύνθηκε στα λατομεία, στα ανθρακωρυχεία και στα μεταλλεία (Νεβάδα, Γιούτα, Ουαϊόμιγκ, Κολοράντο, Καλιφόρνια) ήταν αναμφισβήτητα οπιο άτυχος. Η ζωή του στα κολαστήρια αυτά ήταν ανυπόφορη, η εκμετάλλευση ανεξέλεγκτη, η εργασία εξουθενωτική και οι ελεύθερες ώρες λίγες και ανούσιες. Οι εργάτες ζούσαν στιβαγμένοι σε άθλια παραπήγματα, ο ένας πάνω στον άλλο, υποσιτίζονταν και δεν είχαν ούτε στοιχειώδη περίθαλψη και ασφάλεια. «Προχωρώντας» με το σιδηρόδρομοΧιλιάδες Έλληνες μετανάστες ταλαιπωρήθηκαν χρόνια ολόκληρα στην εξαιρετικά κοπιαστική και κακοπληρωμένη δουλειά του εργάτη σιδηροδρόμων. Ήταν κάτι σαν πρόσφυγες, χωρίς μόνιμη κατοικία (κοιμόντουσαν στα βαγόνια του διαρκώς μετακινούμενου συνεργείου) και η επαφή τους με την «κοινωνική ζωή» ήταν καθαρά συμπτωματική (όταν η γραμμή περνούσε κοντά σε κατοικημένη περιοχή πήγαιναν ομαδικά να «καταθέσουν» τις πενιχρές τους οικονομίες σε εφήμερες διασκεδάσεις). Ο Σ. Κανούτας αναφέρει ότι τα δυστυχήματα στη δουλειά ήταν συχνότατα. Σημειώνει: «Αλλά μη νομίση τις ότι αι εργασίαι αυταί είναι σταθεραί και μόνιμοι. Ένεκα πλείστων όσων λόγων και ποικίλων αιτιών και αφορμών, οι εταιρείαι αποβάλλουν λίαν συχνά τους εργάτας, οι οποίοι μέχρις ου εύρωσιν νέαν εργασίαν, εξοδεύουσι τας μικράς των οικονομίας...»Το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων μεταναστών που παγιδεύτηκαν στις πόλεις, μετά από αγωνιώδεις και συνήθως αποτυχημένες προσπάθειες να "στηθεί" κάποια δουλίτσα, κατέφευγε στη βαριά βιομηχανία, τη μεγάλη χοάνη που κατάπινε όνειρα και φιλοδοξίες, τη μέγγενη που συνέτριβε αργά-αργά κάθε σωματική και ψυχική αντοχή.
Οι συνθήκες δουλειάς στις φάμπρικες των αμερικανικών μεγαλουπόλεων ήταν απάνθρωπες, η εργατική νομοθεσία απλός τύπος και η κοινωνική ασφάλιση κοροϊδία. Οι εργάτες δούλευαν 10-14 ώρες την ημέρα χωρίς διακοπή, σε αποπνικτική ατμόσφαιρα, κάτω από το άγρυπνο μάτι του επιστάτη, για λίγα δολάρια. Ειδικά για τους ξένους -που ήταν ανίσχυροι, αποκομένοι και ευάλωτοι-επικρατούσε καθεστώς φοβερής αισχροκέρδειας, κυρίως ως προς τις γυναίκες και τα παιδιά.Ίσως ο μύθος για τον επιτυχημένο «θείο από την Αμερική» να έλκει τις ρίζες του από τη δράση της ολιγάριθμης κατηγορίας των Ελλήνων μεταναστών που κατόρθωσαν να δημιουργήσουν κάποια δική τους μικροεπιχείρηση (συνήθως μαγαζί), η οποία -αν όχι τίποτ' άλλο-τους εξασφάλιζε μια ανθρώπινη επιβίωση. Χαρακτηριστικό όμως του μύθου -όπως και κάθε μύθου-είναι η υπερβολή. Οι περισσότερες ελληνικές μικροεπιχειρήσεις δεν ήταν παραγωγικές και εξελίξιμες και, αν δεν χρεωκοπούσαν γρήγορα, κατόρθωναν απλώς να διασωθούν ή και να αναπτυχθούν ελάχιστα (εισάγοντας τους δημιουργούς τους στη "μεσαία" κοινωνική τάξη). Αν και οι περιπτώσεις τέτοιων επιτυχημένων επιχειρήσεων είναι γενικά λίγες σε αντιστοιχία με τον κύριο όγκο των Ελλήνων μεταναστών. Ενώ φυσικά τα επόμενα χρόνια οι συνθήκες άλλαξαν ριζικά προς το καλύτερο.Η περίοδος της εύκολης εγκατάστασηςΌταν μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έγιναν πιο ελαστικές οι διατάξεις για την εγκατάσταση στις ΗΠΑ προσφύγων και εκτοπισμένων, έφτασαν στις δύο πρώτες δεκαετίες από τον τερματισμό του πολέμου στην Αμερική περίπου 75.000 Έλληνες, ενώ τότε άρχισαν να καταφθάνουν και οι πρώτοι Έλληνες φοιτητές για να σπουδάσουν στα αμερικανικά πανεπιστήμια.
Την περίοδο από το 1966 έως το 1979, όταν οι μεταναστευτικοί νόμοι επέτρεπαν την εύκολη εγκατάσταση στις ΗΠΑ στους συγγενείς των μεταναστών, περίπου160.000 Έλληνες προστέθηκαν στην Ελληνοαμερικανική ομογένεια. Από τότε, η μετανάστευση από την Ελλάδα προς την Αμερική μειώθηκε σημαντικά, καθώςμόνο 40.000 Έλληνες κατέφθασαν στις ΗΠΑ τις δεκαετίες 1980 και 1990, ενώ έκτοτε κατ΄ έτος δεν ξεπερνούν τους 1.500 οι Έλληνες που εγκαθίστανται στην Αμερική, ενώ αντίθετα είναι πολύ μεγαλύτερος ο αριθμός όσων ομογενών μας επαναπατρίζονται.
Τα πρώτα χρόνια, οι Έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ εργάζονταν άλλοι μεν ως εργάτες στους σιδηροδρόμους και στα μεταλλεία στις Δυτικές Πολιτείες, άλλοι ωςυφαντουργοί και υποδηματοποιοί στις περιοχές της Νέας Αγγλίας και άλλοι ως λαντζέρηδες, πιατάδες ή μικροπωλητές στη Νέα Υόρκη και στο Σικάγο. Από το 1910 όμως και μετά, αρκετοί Έλληνες είχαν αρχίσει να γίνονται ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων, κυρίως ζαχαροπλαστείων, ανθοπωλείων, μανάβικων, εστιατορίων κ.α.Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Έλληνες στις ΗΠΑ σημειώνουν μία σημαντική οικονομική, πολιτική και πολιτιστική άνοδο, διακρίνονται στην πολιτική, στις επιστήμες και στις τέχνες. Ο Μιχάλης Δουκάκης, γίνεται ο πρώτος άνθρωπος νοτιοευρωπαϊκής καταγωγής που κατάφερε να λάβει το χρίσμα του υποψηφίου προέδρου ενός από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα των ΗΠΑ, του Δημοκρατικού Κόμματος. Μερικοί ελληνοαμερικανοί, όπως ο Πωλ Σαρμπάνης από το Μέριλαντ, ο Πωλ Τσόγκας από τη Μασαχουσέτη, η Ολυμπία Σνόου από το Μέϊν, πέτυχαν να εκλεγούν στην αμερικανική γερουσία. Πολλοί είναι οι ελληνοαμερικανοί βουλευτές, ενώ ο γιός μεταναστών από την Ήπειρο, Τζωρτζ Τένετ, τοποθετήθηκε ως αρχηγός της CIA.
Η προσφορά της Ελληνικής Ομογένειας στις ΗΠΑ στο οικογενειακό επίπεδο (προίκισαν αμέτρητες αδελφές), έχει καταγραφεί στα ανεπανάληπτα διηγήματα του Παπαδιαμάντη «Η σταχομαζώχτρα» και ο «Αμερικάνος». Στους εράνους, που τότε ήταν στην ημερήσια διάταξη, πρώτα-πρώτα απευθύνονταν στους «Αμερικάνους». Ενώ η βοήθεια προς την μητέρα-πατρίδα σε πολλούς άλλους τομείς, ήταν τεράστια. Έφτιαξαν νοσοκομεία (από το ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης μέχρι τονοσοκομείο Κρεστένων και το αγροτικό ιατρείο Γκρέκα Ολυμπίας από το Μανώλη Φιλοκτήτη). Έστειλαν ασθενοφόρα. Επισκεύασαν εκκλησίες και κοινοτικές βρύσες. Έστησαν προτομές και κενοτάφια ηρώων. Στην Αμαλιάδα από τη διαθήκη του Παπαχριστόπουλου ιδρύθηκε η βιβλιοθήκη της πόλης. Στην ορεινή Πελοπόννησο δεν υπάρχει χωριό χωρίς κάποιο κοινωφελές έργο από δωρεές ομογενών [9].
