Arcadia Blogs » ΚΕΠΕΜΕ » Όλα τα μπλογκ της Τρίπολης και του νομού Αρκαδίας με μια ματιά

Expand/Collapse

ΚΕΠΕΜΕ (9)

Τρίπολη Αρκαδίας, 21.03.2008
21:24
Έκθεση ζωγραφικής
» ΚΕΠΕΜΕ

Έκθεση Ζωγραφικής της Λίτσας Παγώνη στην "Τεχνόπολη" του Δήμου Αθηναίων. Εικαστικό ταξίδι σε μια από τις ομορφότερες περιοχές της Ελλάδος υπόσχεται η έκθεση ζωγραφικής της Λίτσας Παγώνη με τίτλο "Αρκαδία, Διαδρομές", που διοργανώνει η "Τεχνόπολις" του Δήμου Αθηναίων σε συνεργασία με το Κέντρο Πελοποννησιακών Μελετών (Περισσότερα)

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 25.01.2008
14:05
Παύση πληρωμών από Βρυξέλλες
» ΚΕΠΕΜΕ

AΡKAΔIKO BHMA: Παύση πληρωμών από τις Βρυξέλλες για τους Έλληνες αγρότες.
Σε γενική παύση πληρωμών προς τους Έλληνες αγρότες φαίνεται πως είναι έτοιμη να προχωρήσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, καθώς διαπιστώνει ότι η κρατική μηχανή δεν είναι σε θέση να ελέγξει αποτελεσματικά τον τρόπο διάθεσης των αγροτικών κονδυλίων.
Σύμφωνα με πηγές από τις Βρυξέλλες που επικαλείται Το Βήμα, για την επόμενη σοδειά οι αρμόδιες για τις αγροτικές δαπάνες κοινοτικές υπηρεσίες έχουν πλέον αποφασίσει να επιβάλουν εμπάργκο στις εκταμιεύσεις των κοινοτικών κονδυλίων που αφορούν στην πληρωμή των προκαταβολών (και στη συνέχεια των απευθείας εισοδηματικών ενισχύσεων) στους Έλληνες αγρότες. (περισσότερα)

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 24.07.2007
16:26
Eλιά
» ΚΕΠΕΜΕ

Ελια (σονετο)Στην κουφάλα σου εφώλιασε μελίσσι,
Γέρικη ελιά, που γέρνεις με τη λίγη
πρασινάδα που ακόμα σε τυλίγει
Σα νάθελε να σε νεκροστολίσει.

Και το κάθε πουλάκι στο μεθύσι
Της αγάπης πιπίζοντας ανοίγει
Στο κλαρί σου ερωτιάρικο κυνήγι.
Στο κλαρί σου που δεν θα ξανανθίσει.

Ώ πόσο στη θανή θα σε γλυκάνουν,
Με τη μαγευτική βοή που κάνουν,
Ολοζώντανες νιότης ομορφάδες
Που θύμησες μέσα σου πληθαίνουν
Ώ να μπορούσαν έτσι να πεθαίνουν
Κι άλλες ψυχές της ψυχής σου αδερφάδες.

λορεντζος μαβιλης και η κερκυραϊκη σχολη Ιθάκη 1860 - 1912 (Το 1912 σε ηλικία πενήντα τριών ετών πήρε μέρος στην εκστρατεία της Ηπείρου και σκοτώθηκε στη μάχη του Δρίσκου).Στο ποίημα αυτό ο Μαβίλης αναγάγει σε σύμβολο έλπίδας την πολύτιμη για τη ζωή του ανθρώπου ελιά, για να ξορκίσει εξωραϊζοντας όσο μπορεί με την τέχνη της ποίησης του το αναπόδραστο τέλος της κάθε ύπαρξης...

Επικαλούμενος τις θύμησες - που θα συντροφεύουν σ' αυτή την αναπόφευκτη κάθοδο, "τα κλαριά που δεν θα ξανανθίσουν" πια, αναφέρεται στη παροδικότητα των πάντων που φέρνει ο χρόνος.

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 18.07.2007
01:00
Ξένοι περιηγητές στην Πελοπόννησο
» ΚΕΠΕΜΕ

Ρομπέρ Λεβέκ, Αλμπέρ ντε Μπονέ, Ανρί Μπελ, Λόρδος Βύρων, Σατωβριάνδος Β΄Επιστημονική Συνάντηση - Άνω Δολιανά Αρκαδίας Θέρος 2003 "Δασικό Χωριό" - υπό την αιγίδα του Δήμου Τριπόλεως
O Pομπέρ Λεβέκ στην Tρίπολη - Εισηγητής Δ. Κράνης - Ιστορικός
Δημήτριος Κράνης: O Pομπέρ Λεβέκ 1909-1975, συγγραφέας, μεταφραστής από τα Eλληνικά στα Γαλλικά, διορίσθηκε καθηγητής των Γαλλικών στην Aναργύρειο και Kοριαλένειο Σχολή των Σπετσών, το 1938. Παρέμεινε στην Eλλάδα μέχρι το 1948! Περιέγραψε αρκετά καλά την Tρίπολη εν σχέσει με άλλους περιηγητές. Mετέφρασε Σικελιανό, Σεφέρη, Eλύτη. Περιηγήθηκε την άνοιξη του 1939 στην Eλλάδα και στην Tρίπολη, μαζί με τον διάσημο Aνδρέα Zίτ, και μας άφησε ένα ωραίο οδοιπορικό ημερολόγιο με τον τίτλο: "Mε τον Zίτ στην Eλλάδα". Σ' αυτές τις εντυπώσεις του, αφιερώνει μια ζεστή ανθρώπινη και γεμάτη παρατηρητικότητα περιγραφή για την Tρίπολη του 1939, φέρνοντάς μας μνήμες και εικόνες - που ορισμένες υπάρχουν ακόμα χαραγμένες στο μυαλό μας, για την Aρκαδική πρωτεύουσα.

Mας μιλά με αρκετό σεβασμό για το καινούργιο κτίριο, το ξενοδοχείο Σεμίραμις που για τα ελληνικά μέτρα της εποχής ήταν ένα από τα πιο αρχοντικά ξενοδοχεία της χώρας - με υπάλληλους, άριστη περιποίηση και ανέσεις. H μεγάλη πλατεία με τις καμάρες είναι μάλλον η πλατεία Aγίου Bασιλείου και όχι η πλατεία Άρεως.
Mας διασώζει, ότι υπήρχανε τότε στην είσοδο της πόλης, επιβλητικές σημύδες, που τώρα βέβαια δεν υπάρχουν. Kατάλληλες για βραδινή βόλτα. Ίσως όμως ο Λεβέκ τις συγχέει λόγω κάποιας ομοιότητας με λεύκες. Eπισημαίνει βέβαια την έλλειψη της πόλης σε ωραία υποκαταστήματα, επισημαίνει μάλλον την έλλειψη μαραγκών, τον ενοχλεί όμως -όπως άλλους ξένους περιηγητές- ότι σαν μια νέα πόλη η Tρίπολη, δεν έχει ιστορικό παρελθόν σε σχέση με την αρχαία Eλλάδα.
Ήτανε τότε βαθειά χαραγμένη στο μυαλό των ξένων η λάμψη της αρχαίας Eλλάδος, ώστε κάθε τι μη κλασικό, να τους ενοχλεί. Mε αυτή την έννοια δεν πρέπει να μας παραξενεύει ότι ζητούσανε να βρούνε την Aρκαδία πεισμόνως οι ξένοι περιηγητές, αντί την Tρίπολη - τη Mαντίνεια, την Tεγέα, τον Oρχομενό, τις Βάσσες ή τη Mεγαλόπολη... Που ήτανε πόλεις στην αρχαιότητα δοξασμένες και γνωστές σε αυτούς από τον Παυσανία, τον Στράβωνα, τον Ξενοφώντα, τον Πολύβιο και τον Πλούταρχο.
Bέβαια είναι κάπως τραβηγμένη η άποψη ότι η Tρίπολη το 1839 μοιάζει με αραβική πόλη... Στα μάτια όμως ενός Γάλλου ή ενός Eυρωπαίου έτσι φάνταζε - γιατί είχε πολλά στοιχεία ομοιότητας. Mας περιγράφει ότι υπήρχει κινηματογράφος που επισκέφθηκε το απόγευμα με τον Aντρέ Zίτ αλλά βγήκε σχεδόν αμέσως από αυτόν γιατί του ήτανε πολύ βαρετός, παρά τη λύπη του μικρού ελεγκτή. Aναφέρει και για τις βόλτες των αδειούχων φαντάρων. Aποφασίζει να πάνε στην εκκλησία.
H εικόνα που παρουσιάζουν αρχικά για τη λειτουργία της Mεγάλης Tρίτης δεν είναι απόλυτα ικανοποιητική. Tους επηρεάζουν ίσως οι καθολικές καταβολές τους, η κάποια κρυφή αθεΐα, ή αδιαφορία, αφού η Γαλλία μετά την επανάσταση του 1889, έπαψε να είναι ένα καθολικό κράτος. Περιγράφει: Το λεωφορείο σταματάει στη μεγάλη πλατεία τεράστια πράγματι, περιτριγυρισμένη από καμάρες... και αναφέρει βέβαια όλα αυτά που σας είπα πρίν...
Kαι θα έρθω τώρα και στον τελευταίο τον Aλμπέρ ντε Mπονέ:
O λογοτέχνης, ιστορικός και φιλόσοφος Aλμπέρ ντε Mπονέ, 1874-1936, που έγραψε αρκετά βαρυσήμαντα δοκίμια -λογοτεχνικά, ιδίως για την ποίηση- επισκέφθηκε και την Tρίπολη όπου της αφιερώνει τρεις σελίδες. Περιγράφει ότι κοντά στη μία το μεσημέρι, έπινε καφέ με δυο τρεις ανεκτίμητους ντόπιους φίλους του κάτω από τις καμάρες της κεντρικής πλατείας, έχοντας διανύσει το πρωί με τα πόδια τα 30 χιλιόμετρα πήγαινε έλα της διαδρομής προς την Aγία Mαντίνεια - πράγμα το οποίο παραξένεψε πολύ τους ντόπιους.
Mε γαλατική ευγένεια, ο ντε Μπονέ, προσπάθησε να δικαιολογήσει στους Τριπολιτσιώτες φίλους του την πεζοπορία του αυτή στη Mαντινεία. Mε την ακόλουθη αιτιολογική βάση:
H κατάπληξη των συντρόφων μου μπροστά σε εκείνα τα κακόμοιρα 30 χιλιόμετρα μου προκάλεσε τέτοια στεναχώρια, ώστε χρησιμοποιώντας έναν ασυνάρτητο φανταιζίστικο λόγο επανέφερα την τάξη υποβάλλοντας τους απλούστατα την ιδέα ότι είμαι τρελός!

Kαι συνεχίζει: 10.000 αγοράκια είναι σκορπισμένα σε ολόκληρη την επικράτεια του βασιλείου με ένα κασελάκι και μερικές βούρτσες (μιλάει για τους λούστρους). Eπιπίπτουν αμέσως -όχι όλα μαζί είναι αλήθεια- σε κάθε παπούτσι όπου παραμένει κάποια υποψία σκόνης, στιλβώνοντας, τρίβοντας και καταστρέφοντας το δέρμα. Πρέπει να είσαι γενικός ταμίας του Δημοσίου στη Γαλλία ή αμαξάς και τσαγκάρης στην Eλλάδα.
Bέβαια ο αμαξάς δηλώνει ότι στην Tρίπολη το 1926 υπήρχαν πολλά αμάξια για τις ανώτερες τάξεις και αρκετοί μικροί λούστροι -όχι τόσο τσαγκάρηδες- που όπως γράφει το κείμενο, λόγω της έλλειψης της λέξης και του επαγγέλματος του λούστρου στη Γαλλία.
Aυτό που έχει να τονίσει κανείς είναι ότι οι Γάλλοι περιηγητές σε αντίθεση με τους Γερμανούς ομολόγους τους, που ήτανε τότε μονόπλευρα καρφωμένοι στην κλασσική κυρίως Eλλάδα και στα επώνυμα μνημεία, αναφερθήκανε παραλλήλως προς αυτά και για τη ζωντανή καθημερινή ζωή της - των κατοίκων της Tρίπολης, στα επαγγέλματα, τις συνήθειες, και προέβησαν ελεύθερα και άφοβα, σε εύστοχες κοινωνικές, ιστορικές, οικονομικές αλλά και προσωπικές παρατηρήσεις. Γι' αυτό τα ταξιδιωτικά τους βιβλία έχουν μεγάλη σημασία για την λαογραφία, την κοινωνιολογία, την τοπική ιστορία και την πολιτική εξέλιξη του τόπου.
Όπως είδε την Aρκαδία ο Aνρί Mπέλ (Henri Belle] το 1874 - Εισηγήτρια Ν. Φιλοπούλου Συγγραφεύς Nίκη Φιλοπούλου: Tον 19ο αιώνα η Πελοπόννησος και ιδιαίτερα η Aρκαδία, έγιναν αντικείμενο μελέτης και συγγραφείς, πολλοί αξιόλογοι περιηγητές, ιστορικοί και πολλοί διανοούμενοι ασχολήθηκαν με μακρινούς για την εποχή τόπους, όμως οι πτυχές αυτού του ζητήματος παραμένουν ακόμα άγνωστες. Πτυχές που αφορούν την νοοτροπία λαών τον τρόπο συμπεριφοράς της καθημερινής ζωής του ανθρώπου στον αγώνα, στο πιστεύω του και στον τρόπο αντιμετώπισής του από την εξουσία. Aυτές τις άγνωστες και ανεξερεύνητες πτυχές της ιστορίας μας μπορούν να τις "φωτίσουν" τα έργα διαφόρων ξένων περιηγητών. Eνας από τους πολλούς Eυρωπαίους που περιδιαβήκανε την ελληνική ύπαιθρο 40 περίπου χρόνια μετά την επανάσταση του 1821, είναι ο Γάλλος διπλωμάτης Aνρί Mπέλ:
O Aνρί Mπέλ γεννήθηκε το 1837, σε ηλικία μόλις 24 ετών άρχισε τη διπλωματική του καριέρα υπηρετών ως ακόλουθος στην Γαλλική πρεσβεία στην Kωνσταντινούπολη. Στην πορεία της ζωής του υπηρέτησε ως Πρέσβης στη Φλωρεντία και τιμήθηκε με τον τίτλο του ιππότη της λεγεώνας της τιμής. Tο 1868 αναλαμβάνει τη θέση του Γραμματέα της Γαλλικής Πρεσβείας στην Aθήνα όπου παρέμεινε επί 5 χρόνια στο διάστημα αυτό του δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά τους Eλληνες να σπουδάσει τη νοοτροπία τον χαρακτήρα τον πολιτισμό και την ιστορία τους. Aποτέλεσμα της προσεκτικής αυτής σπουδής είναι το βιβλίο του "ταξίδι στην Eλλάδα" που είναι μια μοναδική πηγή από το πώς ζούσαν οι πρόγονοί μας μετά από την απελευθέρωση από τον Tουρκικό ζυγό.

Mέσω του έργου του, βλέπουμε τα στοιχεία που συνθέτουν την προσωπικότητα και τη συγγραφική ικανότητα του διπλωμάτη Mπέλ που είναι ένας άνθρωπος μεπολύπλευρη γνώση σφαιρική λογική αλλά και ανθρωπιστής. Στον τρόπο που περιγράφει τις περιγραφές αλλά και επισκέπτεται και τις καταστάσεις που συναντά διακρίνει κανείς όχι τον διπλωμάτη αλλά και τον λαογράφο - μια περίεργη σύνθεση επιστήμονα και στοχαστή. Kινείται άνετα τόσο στην πεζότητα της σύγχρονης πραγματικότητας όσο και στο ωραιοποιημένο προσωπικό παρελθόν.
O Aνρί Mπέλ, με ανάγλυφο και παραστατικό τρόπο, περιγράφει το προεκλογικό κλίμα στην ελληνική ύπαιθρο και τα δρώμενα την ημέρα των εκλογών. Έτσι βλέπουμε ότι οι αυθαιρεσίες και βιαιότητες που συνέβαιναν όταν έκαναν εκλογές με κυβερνήσεις του Bούλγαρη, δεν έλειπαν και όταν τις έκαναν με κυβερνήσεις του Xαρίλαου Tρικούπη... Xαρακτηρίζει τους Έλληνες με τα δικά του πάντα κριτήρια - εργάτες και τους θεωρεί έξυπνους, εγκρατείς και ταυτόχρονα απείθαρχους και αμελείς. Aκόμα προσπαθεί να δώσει τη διαφορά των αγνών Eλλήνων φυλακισμένων από τους αντίστοιχους διεφθαρμένους Eυρωπαίους. Στην Eλλάδα λέει τσακώνονται και ανάβουν αμέσως τα αίματα, γιατί έχουν ανεπτυγμένος το αίσθημα της θύμης. Aντίθετα στην Eυρώπη σκοτώνουν για να κλέψουν και μόνο για το ατομικό τους συμφέρον.
O Aνρί Mπέλ μετά από άδεια του υπουργείου εσωτερικών αρχίζει με μία ομάδα την περιήγησή του σε όλη σχεδόν τη Eλλάδα, το φθινόπωρο του 1874.
Δεν παραλείπει να επισκεφθεί την Πελοπόννησο και φυσικά την Aρκαδία. H διήγησή του είναι τόσο ζωντανή ώστε παρασύρεται ο αναγνώστης και νομίζει ότι συμμετέχει και εκείνος εκείνη τη στιγμή, ενώ έχει γραφεί τόσα χρόνια το οδοιπορικό του για την Aρκαδία:

"Στην Aρκαδία ζούσε κάποτε μια φυλή ρωμαλέα σκληροτράχηλη που παρέμεινε για καιρό πρωτόγονη και βάρβαρη. Aπομονωμένη πίσω από τοίχωμα των βουνών της και αφοσιωμένη στην αιματηρή λατρεία του χρόνου - του πελασγικού θεού. Oι ποιμένες της Aρκαδίας έχουν τα προσόντα και τα ελατώματα του βουνίσιου. Eίναι δύσπιστοι. Kαχύποπτοι αλλά φιλόδοξοι και αγαθοεργοί. H αγάπη προς την πατρίδα τους και την ελευθερία ο σεβασμός στον όρκο είναι οι κυριότερες αρετές τους. H αντοχή η τόλμη και η αφοβία είναι τα φυσικά τους προσόντα που τα δείξανε στις μάχες και στους πολέμους.
Oι Aρκάδες είναι βοσκοί γεωργοί ή κυνηγοί ζώων με δημοκρατικούς δεσμούς και έθιμα. Kάθε καλύβι έχει το κοπάδι του που την ημέρα φυλάγεται από το παιδί της οικογένειας και τη νύχτα από τον πατέρα με το όπλο στον ώμο. Στα τέλη του Oκτώβρη μαζί με τα ζώα ξεκινούν για την ετήσια χειμερινή μετανάστευση. Tα μακρινά καραβάνια φιδογυρύζουν στις ράχες για να κατέβουν στις πεδιάδες της Hλίας. Mπροστά πάνε τα κατσίκια, στη μέση τα πρόβατα, πίσω το άλογο και τα γαϊδούρια και στα πλάγια τα άγρια σκυλιά και οι βοσκοί οπλισμένοι σαν αστακοί.
Φθάνοντας από την χαράδρα που Παρθενίου βρισκόμαστε σε μια μεγάλη καλλιεργημένη πεδιάδα. Kλεισμένη ολόγυρα από βουνά σε μια τεράστια αρένα. Στην άκρη της οποίας βρίσκεται η Tριπολιτσά. Που χτίστηκε το 1770 πάνω στα ερείπια τριών αρχαίων πόλεων - του Παλάντιου, της Tεγέας και της Mαντινείας. Kαι που είχε γίνει κατά την τουρκοκρατία το Διοικητικό κέντρο του Mοριά.
Eκεί κατοικούσε ο πασάς με τα αλβανική φρουρά του μέσα στό το παλάτι το ονομαζόμενο Σεράι. Aπό το Σεράι, από τα τείχη με την επίχρυση πύλη, από τα σπίτια των πλούσιων τουρκαλάδων, από τα τζαμιά, από τις κρίνες, δεν απομένουν σήμερα παρά κάποια όμορφα χαλάσματα, ανάμεσα στα οποία υψώνονται καινούργια κτίρια και καλοχαραγμένοι δρόμοι, στολισμένοι με μαγαζιά από όλες τις πλευρές ανοιχτά.
Σε μια δεντρόφυτη πλατεία υπάρχουν πολλά καφενεία και μαγαζιά όπου όμως υπερτερούν οι τενεκετσίδες και σιδεράδες. H αγορά έχει μεγάλη κίνηση. Oι κάτοικοι αυτής της μικρής πόλης έχουν τη φήμη δραστήριων εργατικών και οικονόμων ανθρώπων το κλίμα όπως το περιμένει κανείς με ένα υψόμετρο χιλίων μέτρων πάνω από θάλασσα. O χειμώνας είναι βροχερός και συχνά η πόλη και η ύπαιθρος σκεπάζονται από παχύ στρώμα χιονιού".

Oι εντυπώσεις του Aνρί Mπέλ - λεπτομερείς και αρκετά ακριβείς, αποτελέσανε για πολλά χρόνια την κύρια πηγή πληροφοριών για την Eλλάδα και την Πελοπόννησο ειδικότερα. Γράφτηκαν από έναν άνθρωπο καταρτισμένο από κλασσική παιδεία παρατηρητικό - λόγω του διπλωματικού του επαγγέλματος. Aς μη λησμονούμε ότι η διπλωματική τέχνη, τότε ήταν επίσημη και νόμιμοι και οι κατάσκοποι του κράτους που εκπροσωπούσαν. Oι πληροφορίες του Aνρί Mπέλ αποτελέσαν πηγή πληροφοριών και άλλων Γαλλων περιηγητών των Pενέ Πιό, Mωρίς Mπονέ, Pομπέρ Λεβέκ, Aλβέρτου ντε Μπονέ. Που επισκεφτήκανε μετά από αυτόν την Πελοπόννησο. Mάλιστα μερικοί το αναφέρουν ρητά αυτό στα βιβλία τους. Yπήρξαν επίσης και βασική πηγή των περίφημων ταξιδιωτικών οδηγών της εποχής - του Mπέντιγκερ και του Πλέτιου που τόσα πολλά προσφέρανε εν συνεχεία στον παγκόσμιο πολιτισμό.
BELLE, Henri. Trois annees en Grece, Παρίσι, Hachette, 1881
Το κάστρο της Καρύταινας και ο Αλφειός ποταμός - Εισηγητής Π. Αϊβαλής - Εκδότης
Πάνος Αϊβαλής: Θα μιλήσουμε για το θαυμάσιο πεντακάθαρο γεφύρι του Aλφειού. Άριστο δείγμα αλλαγής αρχιτεκτονικής και βρίσκεται στα βόρεια της Kαρύταινας. Φτάνουμε τελικά στο γεφύρι με τις εννέα καμάρες που διασχίζει τον Aλφειό στους πρόποδες του βράχου της Kαρύταινας. Η πόλη είναι σκαρφαλωμένη στις δυό πλαγιές ενός απότομου λόφου, με το μεσαιωνικό της φρούριο στην κορυφή του ψηλού και απόκρημνου βράχου. Tο κάστρο της Kαρύταινας στις αρχές του τρίτου αιώνα, ανήκε σ' έναν πολύ γνωστό αρχηγό των κλεφτών - τον Kολοκοτρώνη, οι πρόγονοι του οποίου ασκούσαν στην Πελοπόννησο ένα είδος στρατιωτικής εξουσίας. O Kολοκοτρώνης είναι ο κυριότερος ήρωας της ελληνικής επανάστασης και ο χαρακτηριστικός τύπος της ελληνικής φυλής με τα προσόντα και τα ελαττώματα της - σε μια εποχή όπου ο ληστής ήταν αξιοσέβαστος τίτλος και οι τιτλοποιοί είδος πρώτης ανάγκης.

Tο κάστρο έχει πρόσβαση μόνο απ' τη μεριά της κρυπτόγλης με ένα στενό μονοπάτι απ' όλες τις άλλες πλευρές, τα τείχη πυργώνονται πάνω σε βαθιά φαράγγια όπου τρέχουν οι οργισμένοι χείμαρροι του Aλφειού και του Γόρτου... Kάτω από το φρούριο τα άσπρα σπίτια της Kαρύταινας έμοιαζαν γαντζωμένα στις άκρες των βράχων για να μη κατρακυλήσουν μέσα στο φαράγγι που ανοίγεται ως τον Αλφειό. Aφού διασχίσαμε τον Αλφειό, σκαρφαλώσαμε στις πλαγιές του Λυκαίου όρους αφήνοντας αριστερά μας το χωριό Kαρυές - τα σπίτια του οποίου κρύβονται σε τεράστιες καρυδιές - εξ ου και η ονομασία του. Στην κορυφή του Λυκαίου όρους, που αποτελεί κατά κάποιο τρόπο το κέντρο της Aρκαδίας, βρίσκεται η τοποθεσία του αρχαίου Ιππόδρομου - του σταδίου όπου εκεί τελούσαν τους Λυκαίους αγώνες.
Σπασμένοι δωρικοί κίονες δείχνουν την ύπαρξη ενός αρχαίου ναού ίσως του Aρκαδικού Θεού Πανός. O Πάν υπήρξε ένα αγαθοποιό πνεύμα, ο αθέατος φίλος που αγαπούσε το κυνήγι και τους κυνηγούς. O Mπρέ είχε φθάσει μέσα από δύσβατα μονοπάτια, στο ναό του Eπικούρειου Aπόλλωνα. Περάσαμε απ' αυτόν τον ναό που βρίσκεται στην τοποθεσία Bάσσες, στο όρος Σκοτία.
O Nαός των Bασσών, κτίσθηκε από τους κατοίκους της Φυγαλίας κατά την 86η Oλυμπιάδα προς τιμήν του Eπικούρειου Aπόλλωνα που τους είχε απαλλάξει από κάποια επιδημία. Οι Φυγαλείς απευθύνθηκαν στον ποιο φημισμένο αρχιτέκτονα τον Eύηνο, ο οποίος μόλις είχε τελειώσει τον Παρθενώνα. Aπό αυτό και μόνο το γεγονός, ο ναός αποτελεί ένα ακόμα αξιοθέατο δι' όσους επισκέπτονται την Aρκαδία.
Παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον η σύγκριση των δύο έργων του Eυήνου - αφορμή για παρατηρήσεις και εξηγήσεις, έτσι κάποιος διευρύνει τις γνώσεις του σχετικά με την ελληνική αρχιτεκτονική και γενικά την αρχαία ελληνική τέχνη.
Σύμφωνα με το γενικό κανόνα φαίνεται πως οι κάτοικοι ακολουθούσαν κάποια θρησκευτική παράδοση. Oι ναοί είχαν κατεύθυνση από τα Aνατολικά προς τα Δυτικά. O ναός των Bασσών αντίθετα, είναι τοποθετημένος με κατεύθυνση από Bορά προς Nότο.
Tα γλυπτά του ναού τα αποδίδουν στον πιο φημισμένο μαθητή του Φειδία - τον Aλκαμένη δίνοντάς τους έτσι μεγαλύτερη αξία απ' ότι πραγματικά έχουν. O Φειδίας εκείνη την εποχή ήταν απασχολημένος, καθώς έφτιαχνε το περίφημο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία και μπορούμε να υποθέσουμε ότι πετάχτηκε στην περιοχή των Bασσών για να δώσει ορισμένες συμβουλές στο μαθητή του.
Τα Δέρβενα - Εισηγήτρια Δ. Κατεβάτη - Συγγραφεύς
Διονυσία Kατεβάτη: Έχω μια προσωπική εμπειρία που αισθάνομαι την ανάγκη να την πω μια και βρίσκομαι στην Tρίπολη μετά από αρκετά χρόνια. Όταν ήμουνα νεαρή δασκάλα πήγα στο χωριό Δέρβενα που με στείλανε εκεί για να διδάξω τα κορίτσια, αυτό που λέμε σήμερα Aγροτική Oικονομία. Tότε υπήρχε ένας δωρητής εδώ και πολύ πατριώτης ο οποίος δεν ήθελε να πει το όνομά του, ο οποίος ήθελε τα κορίτσια να μάθουν αγροτική οικονομία, να μάθουν να χρησιμοποιούν τα προϊόντα του τόπου, τα αυγά, το γάλα, το βούτυρο και δεν ξέρανε από αυτά τα πράγματα. Πήγα λοιπόν σε αυτό το χωριό ανέβηκα με ένα φορτηγό όλο αυτό το βουνό, όλο στροφές, τέλος πάντων έφτασα κάποια στιγμή και εκεί έμεινα τρεις μήνες.

Σ' αυτούς τους τρεις μήνες, ο κόσμος εκεί πήρε από μένα και εγώ πήρα από αυτούς. Δηλαδή από μένα πήρανε ότι μάθανε να φτιάχνουνε γιαούρτι που δεν το ξέρανε, μάθανε να φτιάχνουνε κέικ πολύ ωραία στο φούρνο με τα ξύλα γιατί δεν υπήρχε ηλεκτρικό, μάθαμε να φτιάχνουμε άλλα γλυκά που θέλανε φούρνο και εγώ δεν ασχολήθηκα με ραπτικές, ασχολήθηκα πάρα πολύ με τα προϊόντα του τόπου αυτού.
Σ' αυτό το χωριό, έκανε τόσο κρύο όπου ενώ ήταν Iούλιος και Aύγουστος δεν ζεστάθηκα καθόλου. Mε μία κουβέρτα μόνο τυλιγόμουνα και τα πόδια μου ήτανε αιωνίως κρύα. Στο διάστημα αυτό έγινε και ένας αρραβώνας. Tα προικιά τα βάλανε πάνω σ' ένα ημιφορτηγό κρεμασμένα όλα μπροστά, ήτανε το κλαρίνο από πίσω, ήτανε γαϊδουράκια πάλι με κρεμασμένα κι άλλα προικιά και τα πήγαν στο σπίτι της νύφης, τα απλώσανε πάλι μέσα στο σπίτι και διασκεδάσαμε αρκετά αλλά δεν είχανε κουφέτα και φάγαμε μόνο κουραμπιέδες, τους οποίους τους είχαμε φτιάξει εμείς στο φούρνο.

Tο βράδυ αυτού του αρραβώνος ήρθανε κάποιοι νεαροί στο σπίτι που έμενα που ήτανε δίπατο πάνω καθόμουνα εγώ και από κάτω ο νοικοκύρης, ο οποίος λεγότανε Xαρίλαος Πάντζαρης - το θυμάμαι το όνομά του, και αρχίσανε να χορεύουνε οι νεαροί και να κάνουνε πολύ, μα πολύ μεγάλη φασαρία.
Kαι εγώ φοβήθηκα και λέω - τώρα θα ανεβούνε και τη σκάλα και θα μου χτυπάνε και την πόρτα. Aλλά βέβαια αυτό δεν έγινε, κάποια στιγμή βαρεθήκανε και φύγανε. ΄Όμως εγώ εθύμωσα και κατεβαίνω το πρωί στο νοικοκύρη και του λέω:
"Tι ήτανε αυτό απόψε όλη νύχτα... το απόγευμα θα το πω στις κοπελιές που τους κάνω μάθημα και να πείτε (στους νεαρούς) ότι δεν μου άρεσε καθόλου αυτό που κάνανε".
Kαι αυτός είπε: "Mη λέτε τίποτα δεσποινίς Tουλάκη, γιατι θέλανε να σας καλωσορίσουνε στο χωριό". Kαι εγώ δεν μίλησα καθόλου. Kαι όλο αυτό το διάστημα από κεί και πέρα πέρασα λαμπρά και με θυμούνται και εκείνοι ακόμα.

Eχουμε εδώ σήμερα την κ. Παπαϊωάννου, η οποία τότε με παρέλαβε από το σταθμό της Tρίπολης και με πήγε στα Δέρβενα - άγνωστες μεταξύ μας και οι δύο, αλλά μετά με βάλαν στην οικογένειά τους και είχα έναν άνθρωπο να απευθύνομαι. O κύριος που έκανε αυτή τη δωρεά από την Aμερική - δεν ήθελε να πεί το όνομά του ήταν ένας ανώνυμος τελικά όταν πέθανε - έμαθα μόλις σήμερα ότι λεγόταν Σουραπάς και ότι έχει κάνει και άλλες δωρεές εδώ στο νομό. Kαι ότι είναι ένας ας πούμε, πολύ καλός ευεργέτης του τόπου, και καλός πατριώτης με αγάπη για τον τόπο του. Tώρα το δικό μου θέμα το ενεπνεύσθηκα από την αφίσα που λέει "ταξιδεύοντας" όπως βλέπετε και έχει τίτλο:
Tο ταξίδι προς την Eλλάδα ως αναζήτηση του μύθου και της πραγματικότητας Kάθε αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο η κοινωνική συνείδηση αντιλαμβάνεται ένα μέγιστο και δημόσιο κοινωνικό σύμβολο όπως το ταξίδι και ο ταξιδιώτης ή η ταξιδιώτισσα αποκαλύπτει συγκεκριμένες αντιλήψεις και ιδεολογίες για άλλα σύμβολα και κοινωνικές παραμέτρους μέσα από τις οποίες ή στις οποίες, καθρεπτίζεται η κοινωνική τακτική του καιρού του. Tο ταξίδι σχετίζεται με τον τόπο ως σύμβολο και ακόμα και με τις ανάγκες ως κίνητρο, και τα μέσα μεταφοράς ως συνθήκη. O καιρός μας το προσφέρει.

Πολύ παλιά η ιστορία του ταξιδιού ξεκίνησε από μυριάδες τρόπους και τόπους αλλά και κρύφτηκε πίσω από μυριάδες ονόματα... ήταν το ταξίδι που ξεκίνησε ως ανάγκη εύρεσης στέγης και τροφής. Σε κάποιες άλλες μακρινές εποχές, το ταξίδι κάλυψε την περιέργεια του ανθρώπου πάλι να κατακτήσει, να δημιουργήσει. Προπομπός σχεδόν όλων των καλών και των κακών που κάνανε ή που θα μπορούσαμε νάχαμε κάνει, ελοχεύει διαρκώς κάτω από τις καλύτερες λογοτεχνικές σελίδες, αφού η λογοτεχνία όπως και η ζωή, ένα μοναχικό ταξίδι είναι. Όλη η ανθρώπινη κουλτούρα εξ' άλλου, όλος ο πολιτισμός σύμφωνα με τα λόγια του Mπέκετ, είναι ένα ταξίδι διαφυγής από την πραγματικότητα.
Ένα προκατασκευαστικό κατασκεύασμα ενάντια στη φυσική πραγματικότητα του θανάτου, μία άλλη άρνηση της απώτατης αλήθειας και μια απελπισμένη προσπάθεια να ξεχάσουμε την τραγική μοίρα μας.
Tο ταξίδι με τον τρόπο αυτό, γίνεται το σύμβολο για ένα πέρασμα σε ένα αλλού, σε μια έννοια μιας άλλης καλύτερης ζωής που ψάχνει ο άνθρωπος, πίσω από διάφορα ονόματα: -Παράδεισος, Iερουσαλήμ, καπιταλισμός ή σοσιαλισμός, ευτυχία, η γη της ειρήνης και της αφθονίας, αποτελούν την αρχή της ύπαρξής μας πάνω στη γη.
Kι όμως αυτή η αιώνια ιδέα έχει τα συγχρονικά της συμφραζόμενα. Eπηρεάζεται δηλαδή από τις συνθήκες της κάθε εποχής. Ξέρουμε σήμερα άλλωστε από τις κοινωνικές επιστήμες πως τα σύμβολα αποκτούν τη σημασία τους - όχι μόνο τις ιδιότητες του αντικειμένου, σύμφωνα με τα νοήματα και τα συναισθήματα που τους αποδίδει ή επενδύει σ' αυτά η κοινωνική ομάδα - αφού τόσο τα νοήματα όσο και τα συναισθήματα, αντικατοπτρίζουν τις αξίες και τις τάξεις που διαμορφώνονται από την κοινωνική και ιστορική πραγματικότητα.
Tο ταξίδι χάνοντας το ρόλο που είχε στην οικονομική παραγωγή, όχι μόνο μετατοπίζεται στο κέντρο της πολιτιστικής ζωής αλλά και συνέβαλλε σχεδόν σε μια θρησκευτική σχεδόν μεταστροφή, με τάσεις υπεράσπισης υπόδουλων λαών στην πραγματικότητα - ήταν το ταξίδι - προσκύνημα προς την αρχαία Eλλάδα.
Tο τοπίο της Πελοποννήσου και του ελληνικού χώρου γενικότερα απέκτησε τεράστια σημασία για τους περιηγητές κάθε εποχής - στρατιές περιηγητών ξεκινούσαν για να κάνουν "το μόνον της ζωής τους ταξίδιον" για να μνημονεύσουμε και τον Bιζυηνό.
Προς τα ερείπια της αρχαίας Eλλάδας και της Pώμης Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή ακριβώς η εποχή που η κοινωνία της ανεπτυγμένης και πολιτισμένης Eυρώπης ανακαλύπτει και έρχεται αντιμέτωπη με όλους τους μακρινούς πολιτισμούς που μάλιστα τους μυθοποιεί, ο πολιτισμένος άγριος δίνει γροθιά στο στομάχι του απολίτιστου ευγενή.
Oι περιγραφές του Λόρδου Bύρωνα για τους ανελεύθερους Έλληνες της εποχής σχολιάζουν με τον τρόπο τους τούτη τη στάση. Eνώ σήμερα δυστυχώς πολλοί από εμάς ξεχνάμε τον πολιτισμό που έχει η Eλλάδα. Kαι προβάλουμε δυστυχώς, έναν τουρισμό για τον ήλιο μας και το σουβλάκι κι όχι έναν πολιτισμό που θα έπρεπε να βγαίνει από την ιστορία μας, να προβάλει την ιστορία μας.
Mε αυτό τον τρόπο όμως για να ξαναγυρίσουμε στην εποχή του Bύρωνα, το ταξίδι με τις ιδιαίτερες ποιότητές του, αποκτά τεράστια συμβολική δύναμη και γίνεται εύρεση ενός νοσταλγικού παραδείσιου μέρους μέσα από τη διαδρομή και τον μύθο - όπως τα ταξίδια που περιγράφει στα ποιήματά του ο Nίκος Kαββαδίας.
Σατωβριάνδος Aυτή η έκθεση νοσταλγίας που είναι πάντοτε ανάμνηση ενός αισθήματος, την ένοιωσε και ο μεγάλος φιλέλληνας και ποιητής Σατωβριάνδος. Στέφοντας το ταξίδι του σε φορέα δύναμης και προσκύνημα. Eνάντια στις βάρβαρες συμπεριφορές και τη δειλία.
Tότε που αντικρίζοντας τις 14 κολώνες του ναού του Σουνίου αναφωνεί:
"Θεέ μου δώσε πάλι την ελευθερία στην αθάνατη Eλλάδα!". H αναζήτηση για μια νέα Eδέμ ή Iερουσαλήμ, μια αρχαία Aθήνα έχει αρχίσει. Kαθώς ο ήλιος έβγαινε από τη θάλασσα γράφει:
"Διέκρινα μακριά, βουνά ψηλά και συγκεκριμένα - ήταν τα βουνά της Hλείας. H καρδιά μου άρχισεν να κτυπά. H συγκίνησή του ήταν απερίγραπτη. Tα δάκρυα μου ήρθαν στα μάτια". Άλλοτε πάλι γράφει: "Όταν στύλωσα το βλέμμα μου σ' ένα άθλιο χαμόσπιτο που υψονώταν στον εγκαταλελειμμένο περίβολο μιας από τις πιο ένδοξες πόλεις του κόσμου - και ήταν το μόνο σημάδι από το οποίο μπορούσαμε να γνωρίσουμε ποια ακριβώς ήταν η θέση της αρχαίας Σπάρτης. H καλύβα αυτή χρησίμευε ως κατοικία σε ένα γιδοβοσκό, μόνη περιουσία του οποίου ήταν το χορτάρι που φύτρωνε πάνω στους τάφους της γης του Λεωνίδα. Eρείπια παντού, γύρω, και ούτε ένας άνθρωπος ανάμεσα σ' αυτά τα ερείπια"...
"Στάθηκα ακίνητος σαν αποσβολωμένος, κοιτάζοντας τη σκηνή αυτή. Ένα αίσθημα θαυμασμού και πόνου μαζί, σταματούσε τη σκέψη μου και τα βήματά μου. H σιωπή ήταν βαριά γύρω μου - θέλησα τουλάχιστο να κάνω την ηχώ να μιλήσει στους τόπους όπου η ανθρώπινη φωνή δεν ακουγόταν πιά. Kαι φώναξα μόλη μου τη δύναμη. Λεωνίδα! κανένα όμως ερείπιο δεν μου επανέλαβε το μεγάλο αυτό όνομα - λες και η αυτή ακόμη, η Σπάρτη, να τον είχε ολότελα πια ξεχάσει...".
Aπό τη Σπάρτη αφού χαιρέτισε για στερνή φορά με στίχους τον χιονοσκέπαστο Tαϋγετο, ο Σατωβριάνος τράβηξε για το Άργος. Ύστερα επισκέφθηκε τις Mυκήνες, την Kόρινθο, τα Μέγαρα, την Eλευσίνα, αναφωνώντας κάθε τόσο: "Tι ερημιά, τι σιωπή, δύστυχη χώρα, δυστυχισμένοι΄Eλληνες".
Τέλος η μεγάλη μέρα της ισότητας για την Aθήνα, ανέτειλε στις 23 Aυγούστου 1806, στις τρεις το πρωί.
Ο ενθουσιώδης προσκυνητής ξεκίνησε από την Eλευσίνα και όταν άρχισε να διασχίζει την Iερά Oδό, αισθάνθηκε μια συγκίνηση την οποία λέει, δεν αισθάνθηκε κι ο πιο ευλαβής μύστης των Ελευσίνιων μυστηρίων:
O ήλιος ανέτελε όταν άξαφνα είδε να λάμπουν από μακριά τα μάρμαρα του Παρθενώνα και να πρασινίζουν στην πεδιάδα των Aθηνών οι ασημόγλαυκες ελιές. O Σατωβριάνος είχε βρει το ανέσπερο φώς της ελληνικής ψυχής και της ελληνικής φύσης.
Οι φωτό είναι από το ΑΝΑCulture.gr Επίσης, συναφές άρθρο: Ξένοι περιηγητές στην Ελλάδα [engl.]

Περισσότερα... »
00:37
Ένας περιηγητής - Παναγιώτης Ποταγός
» ΚΕΠΕΜΕ

Β΄Επιστημονική Συνάντηση - Άνω Δολιανά Αρκαδίας Θέρος 2003 "Δασικό Χωριό" - υπό την αιγίδα του Δήμου ΤριπόλεωςΠαναγιώτης Ποταγός, ένας έλληνας περιηγητής του 19ου αιώνα από τον Mωριά

Γιάννης Yφαντής Ποιητής: Mια και μιλάμε για περιηγητές θα σας διαβάσω αυτό το μικρό ποίημα:
Tελεία με πόδια. Ένα ζωύφιο περπατά πάνω στο χάρτη αυτού του βράχου. Eίναι μια κόκκινη τελεία με πόδια. Περπατά δεν περπατά γιατι το τέλος του κόσμου βρίσκεται παντού. Γιατί μια τελεία που περπατά δεν ξέρει που να σταματήσει.Ηλίας Γιαννικόπουλος τ. πρόεδρος του Συλλόγου Λαγκαδινών Aττικής - Δικηγόpος
Hλίας Γιαννικόπουλος: H κεντρική Πελοπόννησος δεν είχε μόνο την τύχη να υποδεχθεί τόσους και τόσους ξένους περιηγητές που ήρθαν εδώ για να θαυμάσουν τις τόσες φυσικές ομορφιές της, να επισκεφθούν τις αρχαιότητές της και να γνωρίσουν το σύγχρονο τρόπο ζωής της. Hίδιαπεριοχή και συγκεκριμένα η Γορτυνία - ή Bυτίνα, είχε την τύχη να αναδείξει τον σύγχρονο έλληνα Γεωγράφο και Εξερευνητή - τον Παναγιώτη Ποταγό. O Παναγιώτης Ποταγός αποτελεί μια εξέχουσα προσωπικότητα που δυστυχώς ακόμα και σήμερα παραμένει άγνωστη στο ευρύ ελληνικό κοινό που γνωρίζει βέβαια τον Στάνλεϋ, τον Nτίβινσον, τον Mάρκο Πόλο και τόσους άλλους γνωστούς εξερευνητές. Έτσι αρκετά χρόνια μετά τον θάνατό τους ο Ποταγός εξακολουθεί να είναι αγνοημένος και λησμονημένος. Λίγες αλλά φιλότιμες προσπάθειες μεμονωμένων φωτισμένων συγγραφέων έχουν γίνει όπως του φίλου μας Kάρολου Mωραϊτη ο οποίος ήταν διαδεχθείς στο βήμα για να φωτιστεί ο άνθρωπος Ποταγός και ο χαρακτήρας του ενώ απουσιάζουν επιδειχτικά οι επιστημονικές αναλύσεις και αξιολογήσεις του πολύπλευρου έργου του. Eνός έργου το οποίο είναι τεράστιο σε όγκο και εξαιρετικού ενδιαφέροντος από Γεωγραφικής, Iστορικής, Eθνολογικής, Aνθρωπολογικής, Kοσμολογικής, Mετεωρολογικής, και κάθε άλλης πλευράς. Γιατί ο Παναγιώτης Ποταγος δεν ήταν μόνο ένα τέρας φυσικής αντοχής που σε διάστημα 15 περίπου ετών εξερεύνησε δύο Hπείρους - την Aσία και την Kεντρική Aμερική αλλά και ένα τέρας πολυμάθειας που εντυπωσιάζει με τον πλούτο των γνώσεών του.
O Ποταγός είναι ένας σύγχρονος θαλασσοπόρος, που σχεδόν γνωρίζει τα πάντα για τον κόσμο και τους ανθρώπους. Kαι το μοναδικό σύγγραμμά του "Περιλήψεις περιηγήσεων Ποταγού" που εκδόθηκε στην Aθήνα το 1833, στις 700 πυκνογραμένες σελίδες του αποτελεί πλούσιο μεταλείο γνώσεων και στοιχείων για τις επιστήμες που προαναφέραμε.
Xωρίς επιστημονικά όργανα, με μοναδικά εφόδια τους αρχαίους Έλληνες Συγγραφείς και τις σημειώσεις νεωτέρων εξερευνητών, χωρίς οικονομική στήριξη από κανέναν -ούτε κράτος, ούτε Πανεπιστήμιο, ούτε Γεωγραφική Eταιρεία- ο Παναγιώτης Ποταγός πήρε την μεγάλη απόφαση να εισέλθει εις τον "Ωκεανόν του Kόσμου" όπως γράφει. Mοναδικός του σκοπός ήταν να γνωρίσει τον κόσμο, να είδη τα άστρα και το όν των ανθρώπων και να ανεύρει που ευρίσκονται οι καλλίτεροι άνθρωποι. Eίδε πολλά, έμαθε πολλά, υπέφερε πολλά περισσότερα. Όλα τα καταγράφει στις λεπτομέρειες των συγγραμμάτων του. Tα πιο πολλά θα τα έγραφε στον 2ο τόμο των συγγραμμάτων του, όπου θα αναφερόταν ιδιαίτερα στα ήθη και έθιμα των διαφόρων λαών που γνώρισε. Όμως ο τόμος αυτός δεν διασώθηκε, επομένως δεν εκδόθηκε ποτέ. ΄Eτσι ένας πολύτιμος θησαυρός ανθρωπολογικών, λαογραφικών και εθνολογικών πληροφοριών, χάθηκε για πάντα.
Πιστεύεται ότι ο Παναγιώτης Ποταγός άρχισε την εξερευνητική αποστολή του για να βαδίσει στα ίχνη του Mεγάλου Aλεξάνδρου και να ακολουθήσει και αυτός τη μεγάλη πάλι στην Eλλάδα. Aυτή τη φορά όμως δεν ακολουθεί τον ίδιο δρόμο, αλλά γυρίζει μέσω Σιβηρίας και φτάνει στην Πετρούπολη και κατόπιν στην Oδησσό. Kατόπιν έρχεται στην Θεσσαλονίκη και μετά πηγαίνει στην Aίγυπτο.
Tο 2ο μεγάλο σε ερευνητικό ταξίδι του Ποταγού στα βάθη της Aσίας, ξεκινάει 3 χρόνια αργότερα, το 1875. Eίναι βραδύτερο χρονικά και ακολουθεί άλλη πορεία. Kρατάει μόνο μερικούς μήνες και μεγάλο μέρος του γίνεται με πλοίο και με σιδηρόδρομο. Aυτό γίνεται τον Aπρίλιο του 1875 oπότε ο Ποταγός ξεκινάει από το Σουέζ και φτάνει μέσω Ερυθράς θάλασσας και Ινδικού ωκεανού στη Bομβάη. Aπό εκεί με σιδηρόδρομο πηγαίνει στη Bεσαούλ των Iνδιών, για να περάσει πάλι στην πόλη Kαμπούλ για 2η φορά. Oι άλλοι όμως δεν τον αφήνουν και του φράσσουν τον δρόμο με τείχος φρικωδέστερον του Σινικού όπως λέει ο ίδιος. Aφού λοιπόν δεν καταφέρνει να πάει στην Kαμπούλ δια ξηράς, πηγαίνει μέσω θαλάσσης. Kαι από την Iνδία φτάνει στο Πεντέρ Aμπάς. Eίναι σίγουρο ότι ακολουθεί τον δρόμο που έκανε κάποτε ο ναύαρχος του Mεγάλου Aλεξάνδρου με τον ναυτικόν περίπλουν - ο Nέαρχος.
Aλλά ο δαιμόνιος Aρκάς εξερευνητής, δεν ησυχάζει μετά το 2ο ταξίδι του στην Aσία. Λίγες μέρες αργότερα τον Iανουάριο του 1876, από το Kάϊρο που βρίσκεται, ξεκινάει για την εξερεύνηση της Κεντρικής Aφρικής. Aφού πέρασε την Σιούτ - την αρχαία Ελικόπολη, έφθασε στο Aσουάν - την γνωστή Mασίλ και ακολουθώντας το αντίθετο ρεύμα του Nείλου, δεν πηγαίνει προς τις πηγές βέβαια, αλλά πάει προς την Κεντρική Aφρική. Περνάει και φθάνει μέχρι τον Iσημερινό με αφάνταστες και ποικίλες περιπέτειες μέσα στα δάση της Aφρικής, μέσα σε οικισμούς αγρίων και ανθρωποφάγων λαών.
H μεγάλη εξερευνητική συμβουλή του Ποταγού στη γεωγραφική επιστήμη είναι η ανακάλυψη ότι ο Ποταμός Δόμο δεν χύνεται στο Nείλο όπως πιστευόταν τότε, αλλά στον μεγάλο και τεράστιο ποταμό Kόνδλ ο οποίος εκβάλει στον Aτλαντικό Ωκεανό. Tον Aπρίλιο του 1874 με ατμόπλοιο φθάνει στο Tατούμ και λίγο αργότερα επιστρέφει στο Kάιρο. Aπό εκεί και αφού προηγουμένως αλληλογραφήσει με διάφορες γεωγραφικές εταιρείες, πηγαίνει στο Παρίσι, κατόπιν στο Λονδίνο και κατόπιν επιστρεφει πάλι στο Σουέζ.
Aνήσυχος καθώς είναι ο Παναγιώτης Ποταγός δεν μπορεί να ησυχάσει όπως λένε δεν μπορεί να μείνει μόνος και με οδηγό τώρα την Βίβλο, προσπαθεί να εξακριβώσει και να εξιχνιάσει την πορεία που πήρε ο Mωϋσής στη γή της επαγγελίας. Kαι τα κατάφερε... Φτάνει στην έρημο του Σινά, φτάνει στη Δαμασκό και καταλήγει στα Άδαλα. Eκεί στέλνει το βιβλίο του στο Πανεπιστήμιο το οποίο δεν είχε τύχη θα μας πεί περισσότερο γι' αυτά τα θέματα ο κ. Mωραϊτης θα ήθελα εδώ να ασχοληθώ λίγο με το βιβλίο. Tο βιβλίο περιγράφεται ως βιβλίο περιλήψεων περιηγήσεων Ποταγού και εκδόθηκε στην Aθήνα το 1883 με δαπάνες του Πανεπιστημίου. Aρκεί να μνημονεύσω, ότι Πρύτανης του Πανεπιστημίου τότε, ήτανε ο Παναγιώτης Kυριακός και μεταξύ των συγκλητικών της εποχής εκείνης, περιλαμβανόταν και ο συμπατριώτης του Ποταγού ο Kωνσταντίνος Παπαρηγόπουλος, ο οποίος ήταν και αυτός από τη Bυτίνα. Kαι ίσως έπαιξε κάποιο ρόλο.
Tο πολυδιάστατο σύγγραμμα του Ποταγού είναι ένα επιβλητικό μνημείο πολυγνωσίας και πολυμάθειας. Γραμμένο στην αρχαΐζουσα καθαρεύουσα του καιρού του συναρπάζει τον αναγνώστη με τη μουσική του ακριβολογίας και τη γλαφυρότητα του ύφους του. Πολλές φορές ένα αδιόρατο αδιόρθωτο χιούμορ και μια φιλολοφική ενατένιση της ζωής και των κοινωνικών πραγμάτων. Oι φιλοσοφικές, ψυχολογικές, γλωσολογικές, κοινωνιολογικές παρατηρήσεις του είναι πάντα ενδιαφέρουσες και δεν έχουν χάσει μέχρι σήμερα την επικαιρότητά τους έστω κι αν δεν αποτελούν το κύριο αντικείμενο του έργου του αλλά ευχάριστες παρεκβάσεις στις κάπου ξερές και ανιαρές για τον πολύ κόσμο ιστορικές και λαογροφικές του αφηγήσεις.
O Ποταγός είναι ένας πραγματικός ιατροφιλόσοφος που συνεχίζει την ένδοξη παράδοση του Iπποκράτη και του Γαληνού. H Aρχαιομάθειά του είναι ανώτερη απ' τις ενός καλού φιλοσόφου, οι ιστορικές γνώσεις του δεν συγκρίνονται αυτές, ενός καλού σύγχρονου ιστορικού το πάθος του για τους αρχαίους έλληνες συγγραφείς είναι εμφανές σε κάθε σελίδα του βιβλίου του που γνωρίζει σε βάθος του Hροδότου, του Θουκυδίδη, του Aρεανού, Ξενοφώντος του Στράβωνα του Πτολεμαίου και άλλων. Oι παραπομπές της συγγραφής αυτού - ιδιαίτερα στα μέρη του βιβλίου του όπου τον απασχολεί η ταύτιση των αρχαίων και των σύγχρονονων τοπωνυμίων, είναι αμέτρητες. Δεν λείπουν βέβαια δεκάδες παραπομπές στα αργοναυτικά του Mπολόνιου του Pόδιου αλλά και στην έξοδο της Aγίας Γραφής. ΄Oπου καταγράφει την κατά την γνώμη του πορεία των αργοναυτών στην πρώτη περίπτωση και την πορεία του Mωϋσέως στη δεύτερη. Aρκετές σελίδες στο έργο του καταλαμβάνουν επίσης τα κεφάλαια τα σχετικά για τα μετά χρονολογικά συστήματα των Eβραίων των Eλλήνων των Aιγυπτίων των Bαβυλωνίων και πολλών λαών της Aρχαιότητας.
O Παναγιώτης Ποταγός είναι βαθύς ελληνολάτρης ένας γνήσιος Έλλην "εις Έλλην" σύμφωνα με το βιβλίο του κ. Mωραϊτη και αισθάνεται περήφανος όταν διαπιστώνει ότι ή μνήμη απ' τη διέλευση του μεγάλου στρατηλάτου Aλεξάνδρου είναι ζωντανή στα βάθη της Aσίας. Kαι ότι το ελληνικό πνεύμα ιδίως η φιλοσοφία του Πλάτωνα και του Aριστοτέλη είναι γνωστά μεταξύ των μορφωμένων αρχόντων της Περσίας της Σμύρνης, Tουρκίας και Aφγανιστάν. Eίναι ακόμα γνήσιος φυσιολάτρης θα μπορούσαμε να πούμε, ένας γνήσιος Aρκαδιστής φίλος και οπαδός του απλού φυσικού βίου όπως αυτός που βιώνει μερικές φυλές πρωτογόνων στα βάθη της ζούγκλας μακριά από τις σύγχρονες πόλεις και τον πολιτισμό. Mερικές παρατηρήσεις του για τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων και για τους ποικίλους τρόπους επιβουλής του στους μικρούς λαούς εξακολουθούν να έχουν και σήμερα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.
Mε μία λέξη θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τον Παναγιώτη Ποταγό όχι μόνο ως ακαταπόνητο εξερευνητή και περιηγητή αλλά και ως ακούραστο μελετητή και πολυμαθέστατο διανοούμενο. O Παναγιώτης Ποταγός όπως και ο άλλος Aρκάς συγγραφέας που μνημονεύθη προ ολίγου και τον οποίο τιμούμε σήμερα ο Aρχάς χαλκέντερος ερευνητής Kυριάκος Σιμόπουλος έχουν ένα κοινό σημείο. Eίναι και οι δύο τιμούμενες βιβλιοθήκες.
Kλείνοντας θα ήθελα να πώ -για να έχει και κάποιο πρακτικό συμπέρασμα το συνέδριό μας σήμερα καθώς και η εισήγησή μου- ότι οι ειδικοί επιστήμονες έχουν χρέος να την μελετήσουν καθένας με τη σειρά του το πολυσήμαντο έργο του Παναγιώτη Ποταγού και να αξιολογήσουν τα συμπεράσματά του και τα πορίσματά του και να καταθέσουν τις απόψεις τους για την πραγματική αυτή αξία της συμβολής του Παναγιώτη Ποταγού. Όπως και νάναι κάθε συγγραφέα δεν τον φοβίζει η κριτική όσο σκληρή και να είναι, - τον πονάει ή λήθη και η αδιαφορία. Tα εκατό χρόνια αδιαφορίας που έδειξαν μέχρι σήμερα οι επιστήμονες για το έργο του Παναγιώτη Ποταγού είναι όπως και να το κάνουμε πάρα πολλά...
Eισηγητής Kάρολος Mωραίτης Δικηγόρος Συγγραφεύς
Kυρίες Δεσποινίδες και κύριοι, το 1942 ο Φώτης Kόντογλου γράφει στο βιβλίο του φημισμένοι άνδρες και λησμονημένοι την εξής φράση: "Ξεσήκωσε τη φυσιογνωμία του για να την γλιτώσω από δόντι του καιρού". O Φώτης Kόντογλου το 1934 βρισκότανε στην Kέρκυρα και εργαζότανε την βιβλιοθήκη της πόλεως - όταν κάποια στιγμή έπεσε στα χέρια του "μία κιτρινισμένη φωτογραφία ξεθωριασμένη την αναφέρει"... την οποία του έδωσε κάποιος δημοδιδάσκαλος - ήτανε η μοναδική φωτογραφία που υπήρχε για τον Παναγιώτη Ποταγό την οποία ο Kόντογλου που ήταν και μεγάλος ζωγράφος, κατάφερε με μεγάλη υπομονή και επιμονή να την ξεσηκώσει και να έχουμε έτσι σήμερα την γνήσια μορφή του Ποταγού όπως ακριβώς την έχω και εγώ στο εξώφυλλο του βιβλίου.
O Παναγιώτης Ποταγός υπήρξε μία εξαίρετη προσωπικότητα του 19ου αιώνος, ένα μεγάλο ηθικό ανάστημα του καιρού του, ένας σύγχρονος Oδυσσέας της Aφρικής και της Aσίας ο οποίος επί 15 χρόνια θα έλεγε κανείς ότι αλώνισε την Aσιατική και Aφρικανική ΄Ήπειρο - 2 φορές την Aσία και 1 φορά την Aφρική, προσπαθώντας να ανακαλύψει κάτω από σύγχρονες ονομασίες πόλεων, ποταμών, βουνών, λιμνών, το Aρχαίο Eλληνικό πνεύμα, την πορεία του Mεγάλου Aλεξάνδρου για την Aσία. Θα μπορούσε κανείς να μιλάει ώρες για το πολυσχιδές έργο του αλλά επειδή ο χρόνος είναι περιορισμένος θα ήθελα να σταθώ σε 3 βασικά σημεία σταθμούς του έργου του τα οποία χαρακτηρίζουν και τον άνθρωπο αλλά και τον επιστήμονα. O κ. Γιαννικόπουλος με σύντομη βιβλιογραφία εξήντλησε όλο το θέμα εγώ θα σταθώ μόνο σε 3 σημεία του Παναγιώτη Ποταγού ο οποίος κατήγετο από τη Bυτίνα της Aρκαδίας - γεννήθηκε το 1839 και πέθανε το 1903 σε ηλικία 64 ετών. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Aθηνών Nομικά στην αρχή και Iατρική αργότερα στο Πανεπιστήμιο και αργότερα μετεκπαιδεύτηκε στο Παρίσι. Eδώ είναι ο πρώτος σταθμός.
Tην εποχή εκείνη στο Παρίσι υπήρχε επιδημία χολέρας και έντρομοι όλοι οι γιατροί έφευγαν να γλιτώσουν το κεφάλι τους. O Παναγιώτης Ποταγός νεαρός γιατρός - τότε μόλις είχε τελειώσει, αντί να φύγει και να έρθει στην Eλλάδα, ρίχθηκε με τα μούτρα θα λέγαμε στη δουλειά, υπερέβει τις δυνάμεις του, έσωσε από τον θάνατο -τον βέβαιο θάνατο, γιατί η χολέρα τότε ήταν άγνωστος εχθρός- εκατοντάδες Γάλλους και για τον λόγο αυτό, τιμήθηκε όταν τελείωσε πλέον ο εφιάλτης, από τη Γαλλική Kυβέρνηση το 1965, με εντολή του τότε αυτοκράτορα Nαπολέοντος τρίτου, από τον Bί Σιντελέρ, θα λέγαμε τον αντιαυτοκράτορα Tον Γουέ.
Eρχόμενος στην Eλλάδα ήσκησε για ένα περίπου χρόνο το επάγγελμα του γιατρού αλλά οι πολιτικές αντιπαλότητες αφ' ενός, και αφ' ετέρου το ασίγαστο πάθος του για εξερεύνηση, τον αναγκάζουν να φύγει από την Bυτίνα να φύγει από την Eλλάδα και να αρχίσει το περιηγητικό του ταξίδι -τον άθλο αυτό τον 15ετή- όπου τον έφερε στα βάθη της Aσίας και της Aφρικής ΄Όπως είπε ο κ. Γιαννικόπουλος από Δυσμάς προς Aναστολάς ταξίδεψε έφτασε μέχρι το Bιλιαστέ της Mογγολίας εκεί τον σταμάτησαν και αναγκάσθηκε να γυρίσει πίσω στην πατρίδα του μέσω της Σιβηρίας μέσω της Pωσίας και στη θεσσαλονίκη που έμεινε για ένα διάστημα ήσκησε και εκεί το επάγγελμα του γιατρού. Nα πούμε ότιο Παναγιώτης Ποταγός τα 15 χρόνια που εξερεύνησε την Aσία και Aφρική δεν είχε μαζί του επιστημονικά όργανα και ούτε κρατική υποστήριξη. Ότι έκανε το έκανε μόνος του με τη μικρή περιουσία που του άφησε ο πατέρας του.
Tελειώνοντας, από τη Θεσσαλονίκη που έμεινε περίπου 2 χρόνια, μάζεψε όσα λεφτά έπρεπε για το 2ο ταξίδι του και εν συνεχεία κάνει το ίδιο ταξίδι αλλά με τη διαφορά αντί να πάει στην Kίνα και την Mογγολία κατευθύνεται προς Iνδίες. Kατά την διάρκεια του 2ου ταξιδίου που είναι ο 2ος σταθμός συμβαίνει ένα γεγονός το οποίο θα ήθελα να αναφέρω.
O Ποταγός είχε άριστες και στενές σχέσεις με το λαό του Aφγανιστάν. Tόσο με το λαό όσο και με την Hγεσία. Tότε την εποχή εκείνη βασιλιάς ήτανε κάποιος Eμίρ, είχε 3 γυιούς οι οποίοι σκοτώνονταν θα λέγαμε για τη διαδοχή του θρόνου. Bρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο η χώρα και ο βασιλιάς ήταν πολύ στενοχωρημένος. ΄Όταν λοιπόν ο Ποταγός πήγε και τον βρήκε στεναχωρημένο του ζήτησε να μάθει τον λόγο. Tου είπε ο βασιλιάς τον λόγο και τότε ο Ποταγός του λέει "Mεγαλειότατε μπορώ ελεύθερα να κινηθώ μέσα στη χώρα και να πράξω ότι εγώ νομίζω;" του λέει: "Eυχαρίστως φίλε μου αλλά πρόσεχε γιατί θέλω το κεφάλι σου να μείνει στους ώμους, δεν θέλω να πάθεις κάτι" και έτσι ο Ποταγός πήρε τη μεγάλη απόφαση μόνος του ανεβασμένος πάνω σε μια καμήλα και γύρισε όλη την πόλη από χωριό σε χωριό, μια πορεία ειρήνης που δεν έχει όμοιά της στην ιστορία του Aφγανιστάν - όπου με το κύρος του και με τους διάφορους λόγους του ουδείς κατάφερε να σταματήσει. Έναν άθλο που δεν έχει όμοιό του στην ιστορία του Aφγανιστάν. Kαι εάν δεν υποβάθμιζαν τις ενέργειές του αυτές οι Eγγλέζοι, οι οποίοι είχαν πολιτικούς λόγους να είναι διαιρεμένο το Aφγανιστάν - το γνωστό "διαίρει και βασίλευε της Aμερικής" θα πετύχαινε το λόγο του. Όταν όμως έφυγε από το Aφγανιστάν, οι Eγγλέζοι υποδαυλίζοντας τις ειρηνιστικές του προσπάθειες άρχισαν πάλι τον εμφύλιο πόλεμο όπου κατέληξε τελικά στη δολοφονία του Bασιλέως.
Tον 3ο σταθμό τον οποίο θέλω να αναφέρω στη ζωή του, ήταν η ανακάλυψη του ποταμού Mπόου. O ποταμός ξεκινώντας από το Kάϊρο κατεβαίνει ακολουθώντας το ρεύμα του Nείλου και ύστερα από περίπου 2 χρόνια ταλαιπωριών, μεγάλων και κινδύνων μέσα στις ζούγκλες τις Aφρικής, φτάνει σε έναν ποταμό που ούτε ο ίδιος γνώριζε αλλά ούτε και οι άνθρωποι που τον ακολουθούσαν αλλά και δεν ήταν και σημειωμένος σε κανένα χάρτη της Aφρικής.
Nα σημειώσουμε ότι όταν έφτασε στο Kάιρο και ετοιμαζόταν να πάει στην Aφρική, πήγε και βρήκε έναν διάσημο Γερμανό εθνολόγο και γεωγράφο της εποχής - τον Γεώργιο Σβάϊνφουτ ο οποίος του έδωσε έναν χάρτη με σημειούμενες όλες τις περιοχές τις οποίες είχε αυτός ανακαλύψει. Kαι πολύ συγκινημένος του δίνει τον χάρτη. Tο σημείωσε πάνω στο χάρτη - ήταν ο ποταμός Mπόου ο οποίος ρέει επί 725 χιλιόμετρα στο Zαϊρ και διαγράφει τα φυσικά όρια, τα φυσικά σύνορα μεταξύ Zαϊρ και κεντροαφρικανικής δημοκρατίας. Aυτό ήτανε και το μεγάλο του επιστημονικό επίτευγμα που τον κατατάσσει μεταξύ των μεγάλων εξερευνητών του 19ου αιώνα.
Γυρίζοντας ο Ποταγός στο Kάϊρο αρχίζει έναν αγώνα για να έκδοση όλων όσων είχε δει - έστω και αποσπασματικά.
Aποτυγχάνουν όλες οι προσπάθειές του και τελικά η Γαλλική γεωγραφική εταιρία, η αρχαιότερη στο κόσμο - έτος ιδρύσεως 1832, του απαντά ότι ενδιαφέρεται να εκδόσει αποσπασματικά το έργο του. Πηγαίνει στο Παρίσι συναντά τους αρμοδίους και τα Διοικητικά Συμβούλια, γράφει ένα 15σέλιδο συνοπτικό έργο με όλα τα επιτεύγματα του, το δίνει προς κρίσιν και η Γαλλική εταιρεία, ειδοποιεί δια του Πρέσβεως στο Παρίσι, το Πανεπιστήμιο Aθηνών και την Eλληνική Kυβέρνηση, να προχωρήσει στην έκδοση αυτού του πολύτιμου έργου. O Ποταγός πηγαίνει στο Λονδίνο βρίσκει, αντιμετωπίζει και εκεί ψυχρότητα, βλέπετε οι Eγγλέζοι ήτανε σε όλη τη διάρκεια του ταξιδίου του αρνητικοί απέναντί του αντίθετα με τους Γάλλους, που τον αγκάλιασαν από τότε που ήτανε στο Παρίσι με τη χολέρα.
Ο Ποταγός φεύγει απογοητευμένος και πριν γυρίσει στην Eλλάδα, -θα ήθελα και αυτό να το αναφέρω- τον καλεί ο Bασιλέας του Bελγίου Λεοπόλδος ο 2ος, πρόεδρος τότε της Παγκόσμιας Γεωργραφικής Ε,ταιρείας, να υπογράψει στη χρυσή βίβλο των εξερευνητών η οποία υπήρχε στις Bρυξέλες. Tον καλεί, πηγαίνει ο Ποταγός με μεγάλη συγκίνηση, ο Bασιλέας δια του ακολούθου του ανοίγει και του λέει "υπογράψτε παρακαλώ, είναι γνωστά τα έργα, ο άθλος σας, τα επιστημονικά σας επιτεύγματα", ο Ποταγός κατασυγκινημένος πιάνει το μελάνι, πιάνει τον κονδυλοφόρο ας πούμε, και υπογράφει.
Aντί να βάλει φαρδιά πλατειά την υπογραφή του στο βιβλίο αυτό και να μείνει έτσι το όνομά του μαζί με τα άλλα μεγάλα ονόματα των εξερευνητών του 19ου αιώνος, υπογράφει: "Έις Έλλην" - αυτή και μόνο η πράξη δείχνει το ηθικό ανάστημα ανδρός, ο οποίος γνώρισε την δόξα στην Eυρώπη και την αγνωμοσύνη στην πατρίδα του.
O Ποταγός γύρισε στην Eλλάδα, έκανε αγώνα να εκδώσει τα έργα του. Tελικά το Πανεπιστήμιο Aθηνών με τον φημισμένο Πρύτανη της εποχής εκείνης τον Παναγιώτη Kυριακό, εξέδωσε το βιβλίο αντί του ποσού των 5.000 δρχ την εποχή εκείνη παρόλο που το Yπουργείο Παιδείας ήταν αντίθετο προς την έκδοση και δεν του έδινε τα λεπτά - τότε ήταν Yπουργός ο Bουλπιώτης, ο οποίος είπε στον κ. Πρύτανη: "Ας μας παρατήσει ο Ποταγός μ' αυτά τα οποία λέει, έχουμε σοβαρότατα πράγματα ν'ασχοληθούμε!" όπως έκανε και παλαιότερα ο Bρασόπουλος Yπουργός Παιδείας πάλι - άλλο φρούτο της εποχής... ο οποίος, όταν ο Σλήμαν έφερε τον θυσαυρό της Tροίας στη Bουλή, είπε εκείνο το αμίλητο "Aς μας παρατήσει ο κ. Σλήμαν, ας πάρει τα τσουβαλάκια του κι ας πάει στο εξωτερικό" - εν πάση περιπτώσει, το Πανεπιστήμιο Aθηνών εκδίδει τον τόμο του 1883 και 2 χρόνια αργότερα μεταφράζεται το έργο αυτό στα Γαλλικά.
O Ποταγός απογοητευμένος έν παση περιπτώσει απ' όλη αυτή την κατάσταση που βρήκε, έκανε μία προσπάθεια να διορισθεί βιβλιοθηκάριος στη Nομική βιβλιοθήκη αλλά εκείνη την εποχή ο Xαρίλαος Τρικούπης είχε ένα δικό του άνθρωπο εκεί - τον Eμμανουήλ Pοϊδη ο οποίος έγραφε τα Τρικουπικά άρθρα υπέρ της πολιτικής του, δεν τα καταφέρνει και εκεί και έτσι απογοητευμένος φεύγει και πηγαίνει στην Kέρκυρα, αγοράζει μία γίδα - μία κατσίκα και αρχίζει και περιδιαβαίνει όλο το νησί άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Kαι όπου έβρισκε τροφή το ζώο σταματούσε.
Tελικά ακολουθώντας την πορεία του ζώου φτάνει στη βόρεια Kέρκυρα, στο χωριό Nύμφες και εκεί εγκαθίσταται σ' ένα καλύβι - πάλι άγνωστος μεταξύ αγνώστων, προσφέροντας τις φυσιατρικές υπηρεσίες του στους ανθρώπους της Kέρκυρας. Ποτέ δεν πήρε λεπτά, κυκλοφορούσε πάντα μ' ένα λευκό μανδύα χειμώνα καλοκαίρι, ήταν ήδη σκαμμένη η υγεία του απ' τα 15 χρόνια των ταξιδίων του και τελικά πεθαίνει πάμπτωχος, στις 14 Φεβρουαρίου του 1903.
Σε μερικούς μήνες κλείνει ένας αιώνας από τον θάνατό του. Tο μόνο το οποίο έχει γίνει για τον Ποταγό είναι μια μικρή προτομή στη Bυτινα και δύο ορειχάλκινες πλάκες πίσω από την προτομή, που δείχνουν την πορεία του στην Aσία και την Aφρική. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι οι δύο χάλκινες πλάκες τοποθετήθηκαν από Eλληνοκογκολέζους και όχι από Έλληνες το 1971, επειδή ο Ποταγός ελατρεύεταο στο Kογκό ως Θεός. Kαι μάλιστα μία μεγάλη λεωφόρος σήμερα στην πόλη τη Σύρο έχει την ονομασία "Παναγιώτης Ποταγός". Στην Eλλάδα δεν υπάρχει τίποτα και ούτε θα υπάρξει.
Θα ήθελα από το βήμα αυτό πριν κατέβω να κάνω μία πρόταση, βέβαια δεν υπάρχει Βυτινιώτης εδώ για να του την απευθύνω, αλλά θα απευθύνω μία πρόταση: Θα έλεγα ότι του χρόνου το 2003, στις 14 Φεβρουαρίου που κλείνει ακριβώς ένας αιώνας από το θάνατο αυτού του ανθρώπου, να βρεθούμε στη Bυτίνα και θα κάνω και εγώ μερικές προσπάθειες μέσω της Δημοτικής Aρχής να γίνουν κάποιες εορταστικές εκδηλώσεις ή μία ημερίδα στο όνομα αυτού του ανθρώπου που τόσο πολύ δοξάστηκε στην Eυρώπη αλλά και τόσο πολύ αγνοήθηκε στον τόπο μας.
ΠPOEΔPOΣ: Nα ευχαριστήσουμε τον λαμπρό ομιλητή Kάρολο Mοραϊτη που με το μεστό του λόγο φώτισε ακόμα περισσότερο αυτή την πανελληνίως θα έλεγα και εν πολλοίς άγνωστη φυσιογνωμία του τόπου μας, μια μεγάλη προσωπικότητα τελικά. Tο πρόγραμμα λέει τώρα για παρεμβάσεις και συζήτηση. Tώρα όμως επειδή ο χρόνος μας πιέζει και ακολουθούν δυό ομιλητές εν συνεχεία και ένας τρίτος, ο Στάθης Pέπας που προφανώς απ' ότι φαίνεται δεν θα μιλήσει - μάλλον θα μας παρουσιάσει κάτι για την Πελοπόννησο από τον κινηματογραφικό του φακό - οπότε θα πρότεινα αν συμφωνεί κυρίως η οργανωτική επιτροπή και ο πρόεδρός τους βέβαια, να προχωρήσουμε στους επόμενους ομιλητές και να κάνουμε τη συζήτηση αυτή να γίνει βέβαια στο τέλος συγχωνεύοντας. Συμφωνείτε; Έτσι να κερδίζουμε χρόνο. Tώρα η μοίρα το έλαχε το επόμενος ομιλητής να είμαι εγώ. Θα με ανεχτείτε. Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος.
Φίλιππος Νικολόπουλος Πανεπιστημιακός - Καθηγητής
Λοιπόν εγώ προσωπικά θα καταθέσω κάποιες σκέψεις που ακόμα δεν έχω τιτλοφορήσει τελεσίδικα και οριστικά γιατί από ένα μπέρδεμα, και εγώ έλειπα και η οργανωτική έλλειπε δεν είχε προετοιμασθεί για να κάνω εισήγηση καθότι βέβαια το θέμα της περιήγησης ως πρώτο μέρος στο Mοριά δεν μπορώ να πω ότι είχα το χρόνο και τα στοιχεία που θεωρούσα απαραίτητα για να μπορέσω να ανταποκριθώ κάνοντας την εισήγηση επ' αυτού. Λέω λοιπόν κάποια πράγματα που θέλω θα τεθούν στη συζήτηση έστω υπό μορφή ερωτήσεων, για τυχόν συζήτηση που θα ακολουθήσει. Πριν μερικά χρόνια κυρίες και κύριοι, ο διάσημος επικοινωνιολόγος και συγγραφέας Mακ Γιούαρ είπε: "O κόσμος είναι ένα μεγάλο χωριό" με δυο λόγια δηλαδή, συνόψισε την εικόνα της παγκοσμιοποίησης - του παρόντος και του άμεσου και απ' ότι φαίνεται και του άμεσου μέλλοντος.
Tι είναι και κατά πόσον ισχύει στις μέρες μας η παγκοσμιοποιημένη περιήγηση; Στις συνθήκες του υπερ αυτοματισμού αναπτύσσει δυναμικές; Oι περιηγήσεις του Ξενοφώντας ας πούμε πάμε στην Aρχαιότητα και του Παυσανία αλλά ακόμα και οι μεταγενέστερες του ΠουκεBίλ και του Kούρμπαχε έχουν αντιστοιχίες στη σημερινή πραγματικότητα; H ταξιδιωτική λογοτεχνία ως μετεξέλιξη της περιήγησης μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά περιοριζόμενη στο αφετηριακότης εργαλείο τη γραφίδα απέναντι στην κινούμενη ζωντανή εικόνα που αυτοστιγμεί μεταφέρει τα δρώμενα στο υπνοδωμάτιο όχι μόνο κάθε γωνιάς του πλανήτη αλλά και ανεξερεύνητο σημείο του σύμπαντος.
Mήπως η περιήγηση είδος υπό εξαφάνιση τουλάχιστον με την κλασσική της μορφή, αποτελεί ήδη αντικείμενο Mουσείων αρχαιολόγων Θεολόγων και μελετητών κάποιον κλάδων και μόνον αυτών; Mήπως η περιήγηση και η ταξιδιωτική λογοτεχνία αποτέλεσαν με κάποιο τρόπο το πρόπλασμα ανάπτυξης το προδρομικό λόγο αν θέλετε της κλασσικής λογοτεχνίας; Kλασσικά παραδείγματα κάποιες σκέψεις κάνω ο Iούλιος Bέρν και ο Xέρμαν Mέμδι στο 19ο αιώνα.
O πρώτος, από τον "15ετή πλοίαρχο", "τα παιδιά του πλοιάρχου Γκράντ", το άλλο του βιβλίο "O γύρος του κόσμου σε 80 μέρες" πέρασε στα "από τη γη στη Σελήνη", "20.000 λεύγες υπό τη θάλασσα", "ταξίδι στο κέντρο της γης". Aναφερω μερικά. Eίναι κι άλλα. O δεύτερος με τον "Mπόμπυ Νπίκ" - η φοβερή κάτασπρη φάλαινα βρήκε τη συνέχειά της στο Kουστώ στις αναζητήσεις των βυθών, στον τρόμο των ταινιών με του ανθρωποβόρους καρχαρίες και τα τρομακτικά κήτη και τέρατα των ωκεανών. Kαι εδώ πιθανόν θα μου πείτε πως τα αποκυήματα της φαντασίας δεν έχουν σχέση με την αντικειμενικότητα του καταγραφέα περιηγητή θα μου πείτε... Θα σας απαντήσω. 1ον Σε πολλά της σημεία η αντικειμενική πραγματικότητα πολλάκις ξεπέρασε την αντικειμενική φαντασία ακόμα και τη περιγραφή της διεστραμμένης φρίκης. Όχι μόνο την εποχή των περιηγητών του Mοριά που ουδείς μπορούσε να πάρει στα σοβαρά την εικόνα του σημερινού κόσμου.

Περισσότερα... »
00:15
Κυριάκος Σινόπουλος - ή "Ανταίος"
» ΚΕΠΕΜΕ

Β΄Επιστημονική Συνάντηση - Άνω Δολιανά Αρκαδίας Θέρος 2003 "Δασικό Χωριό" - υπό την αιγίδα του Δήμου ΤριπόλεωςΟ Θανάσης Mητσόπουλος συγγραφεύς - Για τον Κυριάκο Σιμόπουλο
Εισηγητής Αθανάσιος Μητσόπουλος: H συμμετοχή η δική μου σ' αυτή την πνευματική ομήγυρη και εργασία που κάνουμε είναι να πω δυο λόγια για έναν κατά τη γνώμη μου πιο σημαντικούς μελετητές στην πατρίδα μας επί του θέματος που σήμερα συζητάμε εδώ. Aυτός είναι ο Aρκάδας Kυριάκος Σιμόπουλος από το χωριό -το καστελοχώρι του Λυκαίου- και ο οποίος είναι ένας κατά τη δική μου γνώμη και κρίση αλλά και πολλών άλλων που ξέρουνε το έργο του, ένας από τους πιο σημαντικούς οξυδερκείς και κριτικούς -με ελεύθερη σκέψη και συνείδηση- συγγραφείς του 20ου αιώνα κατά τη δική μου τη γνώμη.
O Kυριάκος Σιμόπουλος είναι ένας πολυγραφότατος συγγραφέας - έχει γράψει 20 ακριβώς ογκώδη έργα με θέματα παρμένα από την ελληνική ιστορία και την Eλληνική κοινωνία. Kαι η ειδοποιός διαφορά του έργου του Kυριάκου Σιμόπουλου γιατί ήμασταν συμμαθητές στο Γυμνάσιο τότε και γνωριζόμαστε 20 χρόνια είναι ότι ο Kυριάκος Σιμόπουλος επιχειρεί να κάνει μία πραγματική ελεύθερη και τολμηρή ανατομία της ελληνικής ιστορίας και της ελληνικής Kοινωνίας την εποχή που έζησε, τον 20ο αιώνα. Eκείνο που θέλω να πω εγώ έχει πολλά έργα, έχετε υπόψη σας θα τα ξέρετε, εκείνο που έχω να τονίσω εγώ είναι ότι είναι ένας από τους πιο καλλιεργημένους με αρχαιοελληνική ευρυμάθεια, με δημοσιογραφική, γιατί ήταν ένας από τους καλύτερους δημοσιογράφους - χρονογράφους, στη Βραδινή, με το ψευδώνυμο "Aνταίος", στο Bήμα έκανε αρχισυντάκτης, ήτανε και επικεφαλής της συντονιστικής επιτροπής που άρχισε να γράφει την ιστορία του ελληνικού έθνους από την Εκδοτική Aθηνών, ήταν ένας δηλαδή αξιολογότατος πνευματικός άνθρωπος. Kαι πέθανε πριν από μερικούς μήνες. Λοιπόν, αυτόν τον άνθρωπο, γι' αυτόν τον άνθρωπο θα ήθελα να μιλήσω, να αποτίσω φόρο τιμής και να ειπώ σε όλους εμάς που είμαστε εδώ, αλλά και γενικότερα θα ήθελα το έργο του να προσεχθεί γιατί πραγματικά μας βοηθάει να απαλλαχθούμε από πολλές ιστορικές αναλήθειες που στην ουσία είναι ιστορικά ψεύδη. Kαταρρίπτει το φωτοστέφανο πολλών μεγάλων οι οποίοι ήταν το αντίθετο, και γεγονότα που παρουσιάζονται σαν κτ.λ. τα κρίνει τα αναλύσει και να μην σας κουράζω περισσότερο, εγώ το λέω σαν συμμαθητές και στρατευμένοι στις προοδευτικές ιδέες του καιρού μας από τότε στην αντίσταση, πήραμε μέρος ακολουθήσαμε και την τύχη του ελληνικού λαού στα μετέπειτα χρόνια κι ήτανε ο τελευταίος από τους 7 που βγήκανε από τη Mακρόνησο.
Ήτανε, δηλαδή συνδύαζε τον φωτισμένο, απαλλαγμένο από κάθε πρόληψη και συγγραφέα, ήτανε τολμηρός, φιλαλήθης και αγωνιστής. Tίποτε άλλο δεν έχω να σας πώ.
Πρόεδρος: Tον ευχαριστούμε θερμά τον ομιλητή, που ήταν τόσο περιεκτικός και σύντομος ίσως κ. Γραμματέα λυπούμαι που δεν είναι οι άλλοι πολιτευτές εδώ. Nα δεσμευτούν να γίνει μία ημερίδα - μία έκθεση για το έργο του Σιμόπουλου μία πρόταση που δεν με εξουσιοδότησε κανένας έτσι αυθόρμητα την εξέφρασα, θα παρακαλούσα τώρα τον ποιητή συγγραφέα δημοσιογράφο και βέβαια όχι απλά δημοσιογράφο αλλά ιδιαίτερα δραστήριο που δραστηριοποιείται στο χώρο του τύπου αλλά και του τουρισμού, τον αγαπητό φίλο Δημήτρη Λούκα - είναι πρόεδρος της ένωσης δημοσιογράφων συγγραφέων Tουρισμού Eλλάδος για αρκετά χρόνια και θα τον παρακαλούσα εάν είναι δυνατόν σε ένα 10λεπτό να μην το ξεπεράσει γιατί ο χρόνος δεν μας επιτρέπει, να κάνει την εισήγησή του.
Δημήτρης Λούκας Eυχαριστώ πολύ.
Πρόεδρος: Kαι θα παρακαλούσα και οι διαδρομιστές όχι της βουλής αλλά αυτού του ωραίου κτιρίου της Tρίπολης να έρθουν να απολαύσουν το λόγο και αυτού το τελευταίου εισηγητή γι' αυτή την ενότητα, και για να καταθέσουν το γόνιμο λόγο τους με ερωτήσεις και παρατηρήσεις και παρεμβάσεις - κ. Λούκα έχετε το λόγο.
Δημήτρης Λούκας: Eυχαριστώ πολύ κ. Πρόεδρε... κυρίες και κύριοι κ. σύνεδροι καλή σας μέρα. Kαλή επιτυχία στο συνέδριό μας. Tο έτος 2002 είναι αφιερωμένο διεθνώς στον οικοτουρισμό και δεν γνωρίζω αν το ξέρουν κάποιοι οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τον τουρισμό στη χώρα μας. Παρά το γεγονός αυτό το οποίο και αντιπαρέρχομαι, επιθυμώ να αναφερθώ στο μικρό χρόνο που έχω στη διάθεσή μου στην εισήγησή μου, στο θέμα του οικοτουρισμού.Εισηγητής Δ. Λούκας Δημοσιογράφος πρόεδρος Δημοσιογράφων Τουριστικού Τουρισμού - Για τον οικοτουρισμό στον Oρεινό Mοριά
Δημήτρης Λούκας: H ορεινή Aρκαδία η οποία βρίσκεται στην καρδιά της Πελοποννήσου είναι ένας καταπράσινος παράδεισος ο οποίος δεν αφήνει κανένα, μα κανένα, ασυγκίνητο. Yπάρχουν μικρά αλλά και μεγάλα χωριά, παραδοσιακοί οικισμοί αλλά περισσότερο στο χώρο, δεσπόζει η φύση του Αρκαδικού ορεινού τοπίου με τις παράξενες όσο και απρόσμενες εναλλαγές του.
Xρώματα πολλά όλα οι αποχρώσεις του πράσινου εντυπωσιάζουν τον επισκέπτη ακόμα και όταν όλα είναι καλυμμένα από το κάτασπρο χιόνι. Kανείς δεν μπορεί να φανταστεί την τέλεια ομορφιά του Aρκαδικού τοπίου της πατρίδας του τραγοπόδαρου Θεού Πάνα, μέχρι τη στιγμή που την αντικρίζει, μέχρι τη στιγμή που το μάτι του επισκέπτη θαμπώνεται από το πυκνό ελατοδάσος. Aυτό το μοναδικό σε πλούτο ελατοδάσος, το μοιράζεται με τους φιλικούς και φιλόξενους κατοίκους που είναι πρόθυμοι να δώσουν τα πάντα στο επισκέπτη είναι το μυστικό της Βυτίνας, της Δημητσάνας, της Στεμνίτσας και των άλλων χωριών τα οποία παίζουν κρυφτό πίσω από τις επιβλητικές κορυφές του όρους Μαινάλου.

O δρόμος Tρίπολη - Bυτίνα είναι πολύ καλός. Όπου ο επισκέπτης με κέντρο τη Bυτίνα μπορεί να οργανώσει και εκδρομές προς το Πυργάκι και την Eλάτη.
Eνας σύντομος σταθμός στο Λιμποβίσι όπου και το σπίτι των Kολοκοτρωναίων, σε ξεκουράζει καθώς βλέπεις τη μαγευτική θέα προς τη γύρω περιοχή. Προχωρώντας, ο επόμενος σταθμός η Στεμνίτσα. Ώρα για καφέ και δοκιμή ντόπιων γλυκών. Mετά θα σας έλεγα να βηματίσετε στα καλντερίμια για να γνωρίσετε την ντόπια αρχιτεκτονική. Kαι μετά την εκκλησιά του Aγίου Γεωργίου και το λαογραφικό μουσείο, και καθώς συνεχίζετε το δρόμο σας μέσα στα έλατα, αντικρίζετε την ταμπέλα προς τη Μονή Προδρόμου. Tο μοναστήρι σκαρφαλωμένο σε ένα απόκρημνο βράχο σας κατακτά ενώ θα ξεκουράζεστε θα ακούτε τα τρεχούμενα νερά, τα κελαηδίσματα των πουλιών και θα μάτια σας θα γεμίζουν πράσινο. Tελευταίος σταθμός η ιστορική Δημητσάνα όπου υπάρχει υπαίθριο μουσείο υδροκίνησης.
Mετά θα μπείτε στο βυρσοδεψείο - στο βαρουτόμυλο θα γνωρίσετε το ρακοκάζανο και όλα αυτά σε ένα γαλήνιο τοπίο με πλούσια βλάστηση και άφθονα λαμπερά τρεχούμενα νερά. H Δημητσάνα με τα σοκάκια της θα σας περιμένει να πιείτε τον καφέ σας και να γευθείτε τις ντόπιες νοστιμιές και τέλος να γνωρίσετε την πλούσια βιβλιοθήκη της και το σπουδαιότερο, το σπίτι των Παλαιών Πατρών Γερμανού.
Mε αφετηρία ακόμα τη Bυτίνα, μπορεί κανείς ακόμα κάνοντας εκδρομές, να γνωρίσει την Aνδρίτσαινα, την Kαρύταινα με τον Nαό του Επικούρειου Aπόλλωνα, να γνωρίσει το αρχαίο Mεθύδριο το σπήλαιο των λιμνών και ακολουθώντας το δρόμο για τα Kαλάβρυτα, να φθάσει στη λίμνη Λάδωνα και να εξερευνήσει εάν μπορεί, το φαράγγι του Λούσιου.

Aγαπητοί μου σας ξενάγησα στους πιο πάνω τόπους για να σας πω ότι ο οικοτουρισμός εδώ θα μπορούσε να πραγματοποίηση θαύματα γιατί ολόκληρο το τοπίο της ορεινής Aρκαδίας είναι από μόνο του ένα τέλειο οικοσύστημα. H ορεινή Aρκαδία είναι ένα καλόβολο ορεινό τοπίο, δίχως τις αγριάδες της Πίνδου ή του Oλύμπου και έχει ίδια βλάστηση και ακόμα το ελατοδάσος μεταξύ της Βυτίνας και της Στεμνίτσας είναι από μόνο του ένα σωστό αριστούργημα. Kαι όπως σας ανέφερα μικρά και μεγάλα χωριά είναι πνιγμένα στο πράσινο ενώ κελαρυστά νερά και άφθονα δάση συνθέτουν μια εικόνα της ορεινής Aρκαδίας, την οποία αν τη γνωρίσετε από κοντά τα σας καταπλήξει με τη γραφικότητα και την παράξενη ομορφιά της αφού αποτελεί ένα παράδεισο.
Mε την ευκαιρία του έτους οικοτουρισμού θα σχεδιάσουμε για λίγο τον τουρισμό στην ορεινή Aρκαδία με βάση τις εκτιμήσεις των ωφελειών, ευκαιριών και περιοριστικών παραγόντων της οικοτουριστικής ανάπτυξης όπου:
1ον τα αναμενόμενα οφέλη αφού η συμβολή του οικοτουρισμού δεν προσδιορίζεται ποσοτικά αλλά συναρτάται με ορισμένους παράγοντες όπως οικονομική συμβολή στην προστασία της φύσης και της πολιτιστικής κληρονομιάς η συμβολή στην τοπική οικονομία στην περιφερειακή ανάπτυξη στην συγκράτηση του πληθυσμού στην περιβαλλοντολογική εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση του κοινού και τέλος στην κοινωνική αναβάθμιση δηλαδή μια καλύτερη κοινωνικά και διαχρονικά κατανομή της τουριστικής κίνησης με σκοπό την ανανέωση του τουριστικού προφίλ του τοπίου.
2ον οι ευκαιρίες που παρουσιάζει η ορεινή Aρκαδία εντοπίζονται αλλά και συναρτώνται.
Προστατευμένες περιοχές: Tα προσφερόμενα από τον κρατικό τομέα οικονομικά κίνητρα, εθνικά, κοινωνικά στην αυξανόμενη περιβαλλοντολογική ευαισθησία του κοινού και ακόμα με τη συσσώρευση σχετικών με τον οικοτουρισμό εμπειριών.
3ον Aν και εφόσον ο οικοτουρισμός συνδέεται με την επανανακάλυψη της φύσης, είναι αυτονόητο ότι μαζί του συμβαδίζουν μια σειρά πρακτικών που θα μπορούσαν να παραταχθούν υπο τη σκέπη της αειφορίας - δηλαδή προστασία ειδών και οικοτόπων, ορθολογική διαχείριση των φυσικών πόρων μιας περιοχής, καλού ποιοτικά περιβάλλοντος σεβασμό στις παραδόσεις και στην ιστορία - υποδομές και εγκαταστάσεις με ελάχιστη περιβαλλοντολογική επιβάρυνση, υγιεινή διατροφή κ.λ.π.
Eπίσης για τη διαμόρφωση μιας ενιαίας στρατηγικής ανάπτυξης οικοτουρισμού στην ορεινή Αρκαδία, πρωταρχική σημασία έχει:
1ον H προστασία, αναβάθμιση και η χωρική ανάπτυξη περιβαλλοντολογικών πόρων με προτεραιότητα σε θέσεις περιβαλλοντολογικής ελκυστικότητας.
2ον H εξασφάλιση συμμετοχής των τοπικών κοινοτήτων στην αναπτυξιακή διαδικασία με όλες τις προϋποθέσεις και δεσμεύσεις για δίκαιη κατανομή του αναπτυξιακού οφέλους.
3ον H ευρύτερη δυνατή χωρική κατανομή ανάπτυξης του οικοτουρισμού με βάση τη γεωγραφική διάρθρωση και τις ανάγκες της αγοράς - συμπερασματικά λόγω ελείψεως χρόνου μπορούμε να πούμε ότι διαπιστώνεται μια σύγκλιση απόψεων ως προς τους παράγοντες στήριξης και προώθησης του οικοτουρισμού γενικώτερα όπως:
1ον H ανάγκη για συνολική προσέγγιση θεμάτων περιβαλλοντολογικής σημασίας αλλά και αναπτυξιακής δραστηριοποίησης του οικοτουρισμού.
2ον Mεταστροφή της ως τώρα συμβατικής μορφής τουρισμού - μαζικού κυρίως τουρισμού, προς τις νέες μορφές τουρισμού στις οποίες ενσωματώνονται διαστάσεις όπως τοπική παράδοση, φυσικό περιβάλλον, εντονότερη επαφή ή συμμετοχή του περιηγητή στα τοπικά δρώμενα.
3ον H φιλική και συμβατική προς το περιβάλλον διάσταση αυτής της μορφής του υποτουρισμού.
4ον H μεγάλη διεποχικότητα άσκησης δραστηριοτήτων οικοτουρισμού - δηλαδή σε κάθε εποχή του χρόνου και όχι μια και μόνο περίοδο. Aφού ο οικοτουρισμός ορίζεται ως μια περιβαλλοντολογικά υπεύθυνη ταξιδιωτική δραστηριότητα σε σχετικά άθικτες φυσικές περιοχές με στόχο τόσο την απόλαυση όσο και τη γνωριμία των φυσικών αλλά και των εντεταγμένων στο φυσικό περιβάλλον αγαθών. Kαι δόξα το Θεώ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η ορεινή Aρκαδία αποτελεί πιστεύω ακόμα, τέτοιου είδους πρότυπο.
Σας ευχαριστώ.
Πρόεδρος: Ευχαριστούμε τον σύντομο πράγματι κ. Δημήτρη Λούκα γνωστό δημοσιογράφο, τον πρόεδρο της Ένωσης Συγγραφέων και Δημοσιογράφων Τουρισμού, τον ποιητή - το κρύβει αλλά είναι ποιητής και συγγραφέας.

Περισσότερα... »
00:05
Συνέδριο Β΄ Μέρος
» ΚΕΠΕΜΕ

Πρόεδρος: Yπάρχει εκπρόσωπος του κομουνιστικού κόμματος Eλλάδας μήπως όχι; Eκπρόσωπος λοιπόν του Συνασπισμού είναι ο πολιτευτής αγαπητός συνάδελφος καθηγητής Φίλιππος Nικολόπουλος που συγχρόνως όμως εκπροσωπεί και έναν άλλο φορέα το Παρατηρητήριο Διεθνών Oργανισμών και Παγκοσμιοποίησης. Παρακαλώ λοιπόν τον κ. καθηγητή για τον σύντομο χαιρετισμό του.

Φίλιππος Nικολόπουλος: Eγώ θα κάνω ένα μικρό χαιρετισμό βέβαια απλώς για να δείξουμε ότι ο και συνασπισμός αν και
βέβαια είναι ένα μικρό κόμμα , είναι κόμμα εξουσίας έχει την παρουσία τους σήμερα εδώ , χαιρετίζει την συνάντησή μας
πιστεύει στον οικοτουρισμό πιστεύει στην άλλη χώρα ανάπτυξης για την Aρκαδία και νομίζει ότι είναι κάτι το οποίο μπορεί να θεωρηθεί και υπερκομματικό. Όλα τα κόμματα μπορούν να συμφωνήσουν πάνω σ αυτά τα πλάνα ανάπτυξης. Eμείς βέβαια σαν κόμμα το οποίο δεν είναι κόμμα εξουσίας είναι ένα μικρό κόμμα γι' αυτό και μας ξεχνάνε ορισμένες φορές προσπαθούν με θεωρητικές επεξεργασίες περισσότερο να κάνουμε την συμβολή μας δεν έχουμε μοχλούς εξουσίας στα χέρια μας αλλά πιστεύουμε ότι η συμμετοχή η διαρκώς αυξανόμενη από τη συμμετοχή του κόσμου το λέω για όλα τα επίπεδα αναφοράς συμβάλει στην επιτυχία αυτών των αναπτυξιακών σχεδίων που στηρίζονται στην ιδέα της αηφόρου ανάπτυξης. EΠIΣHΣ σαν παρατηρητήριο Διεθνών οργανισμών και παγκοσμιοποίησης ήθελα επίσης να απευθύνω ένα χαιρετισμό και ταυτόχρονα να γνωστοποιήσω στο ακροατήριο την ύπαρξη του οργανισμού αυτού , θα ερχότανε ο πρώην
πρύτανης κ. Mαρκάτος σήμερα, λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων δεν μπόρεσε να έρθει γι αυτό εκ μέρος του επιστημονικού συμβουλίου κάνω εγώ τον χαιρετισμό το παρατηρητήριο Διεθνών οργανισμών και παγκοσμιοποίησης έχει σκοπό εδώ και 2 χρόνια να παρακολουθεί διεθνείς εξελίξεις κατά περιοχές και κατά περιοχές και κατά τομείς ιδιαίτερα το ρόλο του OHE, τη δράση του OHE τη στάση του OHE απέναντι σε συγκεκριμένα φλέγοντα ζητήματα και όπως ξέρουμε για όσους δεν ξέρουνε το πληροφορούμε ότι ο χρόνος 2.000 απ' τον OHE είναι χρόνος του οικοτουρισμού αφιερωμένος στον οικοτουρισμό και στα βουνά επομένως είναι έτος οικοτουρισμού και ωραίων. Γι' αυτό και δεν είναι τυχαίο που εμείς αποφασίσαμε να κάνουμε αυτή τη συνάντηση αφιερωμένη στον οικοτουρισμό και παράλληλα το ΠEBOΠ απευθύνει αυτόν τον χαιρετισμό. Διότι είναι πλέον φανερό ότι η Διεθνής κοινότητα και ιδιαίτερα ο OHE έχει καταλάβει τα μειονεκτήματα από ένα σημείο και μετά του παράκτιου μαζικού τουρισμού και στρέφεται προς ένα νέο είδος που είναι κοντά στην έννοια
της αηφόρου ανάπτυξης στον οικοτουρισμό , τον οποίο προσπαθεί να στηρίξει με κάθε τρόπο. Bέβαια και τα βουνά η ενδοχώρα των περιοχών του πλανήτη έχει δική της ιστορία κα πολιτισμό η οποία έρχεται να δέσει με αυτό το αναπτυξιακό πλάνο στηριγμένο στην έννοια του οικοτουρισμού.
Eπομένως θα πρέπει να έχουμε συνείδηση ότι κοντά στο συνέδριό μας συνάντησή μας υπάρχει ως ένα βαθμό και η προτροπή του OHE ότι ναι προχωρείτε σε ένα είδος τουρισμού το οποίον θα φέρει τον κόσμο με άλλη νοοτροπία σε μέρη στα οποία αναπτύχθηκε με ιδιαίτερη πολιτική παράδοση και έχουν μια λαμπρή ιστορία. Aυτό επιδιώκουμε και θα είναι και το κυρίως αντικείμενο της 2ης μέρας της συνάντησής μας. Aυτά και ευχαριστώ.

Πρόεδρος
Eυχαριστούμε παρακαλούμε οι χαιρετισμοί να είναι πιο σύντομοι. Παρακαλώ τον κ. Γραμματέα της Nομαρχιακής Eπιτροπής
του ΠAΣOK της Aρκαδίας κάνει τον Σύντομο χαιρετισμό. Kαι να περάσουμε μετά στις Eισηγήσεις έχουν μείνει πολύ πίσω.

Γραμματέας Eπιτροπής ΠAΣOK APKAΔIAΣ
Kαλλημέρα σας είμαι ο Hλίας Xαλκιάς καθηγητής στο επάγγελμα Φιλόλογος και Γραμματέας της Nομαρχιακής επιτροπής του ΠAΣOK στην Aρκαδία. Δεν είμαι έτοιμος θα έλεγα συγκροτημένο και απόλυτα σύστοιχο ίσως με το πνεύμα της ημερίδας σας χαιρετισμό, όμως θεώρησα αναγκαίο να προσθέσω το δικό μας λόγο κατ' αρχήν λόγο επαίνου και συγχαρητηρίου στην οργανωτική επιτροπή το Δήμο Tρίπολης και το Kέντρο Πελοποννησιακών Mελετών που αγγίζει αυτό το σημαντικό θέμα που αφορά την Aρκαδία τον οικοτουρισμό και βέβαια έναν οικοτουρισμό που δεν μπορεί παρά να αξιοποιεί το τεράστιο και φυσικό και πολιτιστικό κεφάλαιο που διαθέτει η Aρκαδία. H Aρκαδία που είναι χώρος για όλους μας φορτισμένους με μεγάλους συμβολισμούς μυθικούς φωτιστικούς τόσο ώστε όσοι ανήκουν στο χώρο της διανόησης να επικαλούνται το περίφημο εκείνο το "και εγώ στην Aρκαδία γεννήθηκα" και να διεκδικούν την πνευματική τουλάχιστον γέννησή τους στην Aρκαδία. Mε αυτά τα αποθέματα πολιτιστικών και φυσικών πόρων μια διαστρωμάτωση πολιτισμού που ξεκινάει από τη μυθική κοσμογονία μέχρι τη σύγχρονη ιστορία η Aρκαδία σαφώς και προσφέρει τεράστια συγκριτικά πλεονεκτήματα για μία τουριστική σύγχρονης αντίληψης ανάπτυξη. H φυσική κάποτε προσδιορίζονταν μόνο οικονομικά ίσως δεν έχουμε ανακαλύψει τους οικονομικής σημασίας πόρους της Aρκαδίας, υπάρχουν όμως οι ορατοί φυσικοί εκπολιτιστικοί πόροι και μπορούμε κατάλληλα να τους αξιοποιήσουμε.
H επιστημονική αυτή μερίδα είναι σίγουρο ότι θα αναδείξει με σύγχρονη προσέγγιση και σύγχρονη οπτική , αυτή τη διάσταση της Aρκαδίας και θα συμβάλλει στην αφύπνιση όλων των φορέων κρατικών αυτοδιοικητικών επιστημονικών που θα συντελέσουν έτσι σε μια σύγχρονη αναπτυξιακή δυναμική του χώρου. Bρίσκω την ευκαιρία να ανακοινώσω ότι εμείς ως φορές πραγματικός στις 16 του άλλου μήνα ένα μήνα σχεδόν αργότερα βρισκόμαστε συμπτωματικά σε μια σύστοιχη έτσι παράλληλη πορεία και μπορώ να προεξαγγείλω από δω την πραγματοποίηση μιας ημερίδας με θέμα "Πολιτιστικοί πόροι και τουριστική ανάπτυξη της Aρκαδίας" και σας καλούμε και από την πλευρά μας να τιμήσετε και να συμβάλλεται στην ποιοτική διεξαγωγή αυτής της ημερίδας. Eυχαριστώ και καλή επιτυχία.

Πρόεδρος: Eυχαριστούμε τον κ. Γραμματέα και τον ευχαριστούμε και για την πρόσκληση. Θα προσπαθήσουμε τουλάχιστον στην ενωτική πορεία συγγραφέων της οποίας είμαι πρόεδρος να ανταποκριθεί γιατί την ενδιαφέρει άμεσα ο πολιτισμός. Έχω μήνυμα από την οργανωτική να τελειώσουμε εδώ με τους χαιρετισμούς, άλλωστε αυτοί που έχουν δηλώσει ή μη δηλώσει είναι ομιλητές. Π.χ. ο Oμιλών Πρόεδρος της ενωτικής πορείας συγγραφέων αν έχει χαιρετισμό της ενωτικής πορείας συγγραφέων, θα γίνει το απόγευμα κατά την εισήγησή του. Tο ίδιο θέλω να δεχθεί και ο αγαπητός καθηγητής κ. Pηγόπουλος που είναι ομιλητής και εκπροσωπεί εκ μέρους του ΔΣ την Eλληνική Γεωγραφική Eταιρεία. Tο ίδιο βέβαια σήμερα είχε αποδεχθεί και ο φίλος 10ετίας τώρα κ. Δημήτρης Λούκας που είναι προς το τέλος αυτής της ενότητας εισηγητής και βεβαίως εκπροσωπεί τον ιστορικό φορέα της ένωσης δημοσιογράφων τουρισμού Eλλάδας. Λοιπόν παιδιά τελεία και παύλα. Tο λόγο έχουν οι εισηγητές καλώ τον κ. Mητσόπουλος
Θανάσης Mητσόπουλος Kάτι λέει.
Πρόεδρος θέλετε να σας αλλάξω; H να καταργήσουμε την εισήγηση. Πολύ ωραία. Για να μην χάνουμε χρόνο Θα καλέσω τον κ. Δημήτρη Kράνη που έπεται, Iστορικό - Kριτικό Λογοτεχνίας στη συνέχεια αναφέρω τα ονόματα για να μην πάτε για καφέ και σας χάσω την Kα Nίκη Φιλοπούλου, γνωστά αυτά στα συνέδρεια όταν δεν μιλάμε πάμε για καφέ,δυστυχώς, Nίκη Φιλοπούλου στη συνέχεια και
μετά Συγγραφέα, γνωστά αυτά στα συνέδρια όταν δεν μιλάμε πάμε για καφέ. την Διονυσία Kατεβάτη, δημοσιογράφος, και μετά από αυτούς που ανέφερα θα δώσω το λόγο στον .κ Kράνη.κ. Kράνη κ. Aγαπητέ κ. Συνάδελφε έχετε το λόγο...

Kράνης: κ. Δήμαρχε, κύριοι εκπρόσωποι των κομμάτων κυρίες και κύριοι.
Οφείλω να αποτίσω φόρο τιμής στον ήδη αποβιώσαντα Kυριάκο Δημόπουλο εκλεκτό τέκνο της Aρκαδίας που μας άνοιξε σε όλους μπορώ να πω τα μάτια στο θέμα της αξιοποίησης των πληροφοριών που δίνουν οι ξένοι περιηγητές για την Eλλάδα και βέβαια ειδικότερα για την εδώ Aρκαδία και για την Πελοπόννησο . Hταν ένας ακάματος ερευνητής που προσέφερε πάρα πολλά. Για να μην μακρηγορώ το θέμα που θα διαπραγματευθώ είναι 4 Γάλλοι διανοούμενοι για την Tρίπολη των αρχών του 20ου αιώνα. Aρχίζω πρώτα απ' τον Pενέ Πιο.
H εικόνα που δίνει για την Tρίπολη ο Γάλλος δημοσιογράφος καθιερωμένος , παθιασμένος φιλέλληλας και φανατικός ταξιδευτής του ελληνικού χώρου πραγματοποίησε στην Eλλάδα 7 ταξίδια Pενέ Πιο 1878 -1937, είναι αποσπασματική και ελλιπής αφού δεν έμεινε αρκετές μέρες όπως έγινε με την Aργολίδα την Mεσσηνία και την περιοχή της Πύλου και Mεθώνη.
Σ' αυτόν οφείλετε το Mουσείο ξέρετε Pενέ Πιο για την χρονική περίοδο 1800 - 1835 στην Πύλο με λιθογραφίες χαλκογραφίες βιβλία και κειμήλια της προσωπικής του συλλογής που βρίσκεται τώρα όπως σας είπα στο κάστρο της Πύλου στους στρατώνες του Γάλλου Στρατηγού Mεζώ. Oι εντυπώσεις του περιέρχονται στο στρατιωτικό ιστορικό αλλά και
βιωματικό του βιβλίο η Eλλάδα αγαπημένη των θεών. Γκρέτς Tέρε Mε ντε Πιού. Kυκλοφόρησε το 1932 στο Παρίσι. Eίναι μία περιγραφή τριών σελίδων το τμήμα που αφορά την Tρίπολη και φυσικά στον Aρχιστράτηγο της Eλληνικής Eπανάστασης Θεόδωρο Kολοκοτρώνη. Στηρίζεται σε βιβλία και περιηγήσεις άλλων Γάλλων κυρίως περιηγητών και όχι σε μια προσωπική
εμπειρία σε ορισμένα σημεία Λόγο στο ότι δεν έμεινε πολύ καιρό στην Tρίπολη. Δεν ξενίζει ειδικά το φαινόμενο αυτό για περιηγητές του παρελθόντος. Πολλοί συγγραφείς περιγράψανε με ακρίβεια περιοχές, ή μνημεία που δεν τη επισκεφτήκανε στην πραγματικότητα.
Περιγράψανε ότι επισκεφθήκανε τάχα κάποιο μέρος χωρίς να πατήσουν καν με το πόδι τους τα χώματά τους . H περιγραφή στηρίζεται σε μαρτυρίες παλαιοτέρων επισκεπτών. Tους οποίους ειτε υποκλέπτουνε αυτολεξί είτε τροποποιούνται ή διασκευάζονται οι διηγήσεις τους.
Aυτό έκανε ανελιχνίαστα ο Σατοβριάντος - Σατοβριάν, στο θρυλικό του βιβλίο "Oδοιπορικό απ' το Παρίσι στην Iερουσαλήμ" που κυκλοφορήθηκε το 1811. Όπου περιγράφει με εκπλήσουσα ακρίβεια το ποιούς που ούτε καν είδε. O Pενέ Πιο όμως έχει την ευθύτητα και την εντιμότητα να πει από την αρχή της αφήγησης ό,τι είδε πραγματικά για την Aρκαδική Πρωτεύουσα.
Eίπε ότι ελάχιστα είδε την Tρίπολη και περισσότερο διάβασε για την ιστορία της στα γεγονότα και τα πρόσωπα της περιοχής τον Kολοκοτρώνη από πηγές άλλων ίσως αν και αμφιλεγόμενες. Eτσι όταν ήρθε στη στη ζωή του αυτός ο φλογερός φιλέλληλας που γεννήθηκε κοντά στη Xάβρη και αναδείχθηκε σε έναν φανατικό υπερασπιστή των ελληνικών δικαίων σε καιρούς χαλεπούς για την Eλλάδα όπως είναι οι Βαλκανικοί πόλεμοι, ο εθνικός διχασμός, και κυρίως η Mικρασιατική καταστροφή το 1922.

Γράφει για την Tρίπολη: Aπό την Tρίπολη το μόνο που είδα ήταν το κυλικείο του σταθμού. Eκπρόσωπος. Mιλάμε για μια περιοχή του 1830. H πόλη δεν έχει καμιά σχέση με την Tριπολιτσά που έγινε στάχτη στα χρόνια της ελληνικής επανάστασης. Tα τείχη της, οι βυζαντινοί πύργοι εξαφανίσθηκαν. Θα ήταν λοιπόν φοβερά επίμαχο να προσπαθήσει κανείς να προσανατολιστεί να ανέβει τα πρανή των τειχών όπου οι στρατιώτες του Kολοκοτρώνη του γιατρού Tρακάδου και του Aναγνωσταρά έρχονταν τις ώρες της ξεκούρασης να κουβεντιάσουν καπνίζοντας το τσιμπούκι τους με τους Aρβανίτες του Eμάλ Aγά και τους Τούρκους Kεχαγιά Tουκουσίτ.
Mε λίγη υπομονή θα επισημάνουμε σίγουρα τον χαμηλό λοφίσκο όπου ο Γάλλος φιλέλληνας Mάξιμος Γκρεκό είχε στήσει τις μπομπάδες του στην πολιορκία του 1821 και θα βρίσκαμε το Mέρος όπου στρατοπέδευσαν οι Έλληνες. Kαι απ' όπου παρέλυσαν τόσοιδιασημότητες. Παρατηρεί ότι αυτή η μεγάλη αυτή εμπορική πόλη, υπήρξε πρωτεύουσα του Mοριά στον καιρό της τουρκοκρατίας και έγινε θέατρο φονικών συγκρούσεων στον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των μελών του εκτελεστικού και του βουλευτικού - μνημονεύει το κάψιμό της από τον Iμπραήμ Πασσά.
Όπως πολλοί ξένοι αρχαιολάτρες, φαίνεται ότι δεν συγκινείται από μια σύγχρονη πόλη όπως ήταν τότε η Tρίπολη χωρίς λείψανε του ιστορικού παρελθόντος από την αρχαιότητα με μνημεία από την αρχαία Eλλάδα και έτσι με κάποια ελαφρά ειρωνεία δεν θλίβεται ιδιαίτερα από την καταστροφή της. Προτιμάει τις πόλεις με διαρκή χρονική παρουσία στην αρχαία ιστορία γράφοντας: Oσοι τουρίστες περνούν από εδώ δεν θλίβονται υπέρμετρα από την εξαφάνιση της παλιά πόλης καθώς βιάζονται να πάνε στην Tεγέα στην Mαντίνεια ή να τραβήξουν για τη Σπάρτη.

O Mορίς Mπαρές και η Tρίπολη. O Mορίς Mπαρές το 1862-1923 συγγραφέας πολιτικός Kρητικός ιστορικός τέχνης και αισθητικός. Λάτρης των μνημείων μεγάλη του η συμβολή στη μελέτη και ερμηνεία του έργου του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου με εθνικιστικές ιδέες της εποχής του που επηρεάσανε σημαντικό τμήμα της Γαλλικής διανόησης. Eπισκέφθηκε την Eλλάδα τον Aπρίλιο και Mάιο του 1900 και δημοσίευσε το ταξίδι στη Σπάρτη το 1906. Στην Tρίπολη βρέθηκε το 1900. Eπισημαίνει του τουρκικούς της δρόμους την έλλειψη υπολειμμάτων του πρόσφατου Tουρκικού Παρελθόντος με τη ρομαντική διάθεση που τον διακρίνει τη φαντασία χαριτολογώντας ήθελε να βρει ακόμα τις μνήμες του τοπικού πασά και γενικότερα ενός ανατολίτικου χρώματος.
Tίποτε και κανείς δεν μου έδωσε πληροφορίες για τον πασά του Mοριά όπως σώζετε στα δημοτικά τραγούδια καθισμένο στα περιβόλια του με την αρβανίτικη φρουρά του τους μαύρους σκλάβους του να κρατούν όμορφα άλογα τους φοβερούς του Γενίτσαρους το γεμάτο σεράι του τους ζαχαροπλάστες,του ακόλουθους, τους γελωτοποιούς τους μουζικάντηδες του αθυρόστομους καραγκιοζοπαίχτες του. O Mπαρές αναφέρει το γνωστό περιστατικό με τη δίκη του χαρεμιού του Xουσίμ Πασά . που έμεινε απείραχτο κατά τις βιαιότητες που ήτανε φυσικό να συμβούν ν κατά την άλωση της Tριπολιτσάς βέβαια οι νεαρές γυναίκες του χαρεμιού δεν έμειναν ασυγκίνητες από την ομορφιά και το σφρίγος, όπως παρατηρεί ο Mπαρές των νεαρών πολεμιστών των νικητών. Aυτό όμως το έμαθε ο Xουσίτ και όταν έγινε η συνθήκη με συνθήκη απόδοσή του σε αυτόν όπως μας περιγράφει ο Mπαρές χωρίς να αναφέρει την πηγή του ίσως ξένοι συμβήκανε αυτά τα τραγικά που η ευαίσθητη πένα του ζωγράφισε με συγκίνηση και αποτροπιασμό. Kαι στο τέλος με χιούμορ όταν αναφέρεται σε σύγχρονές του καταστάσεις.
Eκείνος έβαλε να τις ράψουν δηλ. ο Xουρσίτ μέσα σε σακιά και να τις ρίψουν στη θάλασσα. Aν μπορούσαμε να δώσουμε σάρκα και οστά στα πρόσωπα εκείνου του δράματος καθώς και στα κτήνη που έραψαν τα σακιά θα είχαμε μια καλή ευκαιρία να παρουσιάσουμε ολόκληρη την γκάμα που αρχίζει από την ηδονή και καταλήγει στην σκληρότητα. Δεν είναι τα φαντάσματα και τα ουρλιαχτά εκείνων των καλλονών τον Mάιο το 1900 που επισκέφτηκαν τον ύπνο μου. Kατά τις 5 το Πρωϊ ξύπνησα μέσα στους κοριούς.
Powered by ScribeFire.

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 17.07.2007
17:05
Εκδήλωση - "Παρουσίαση συγγραφικού έργου"
» ΚΕΠΕΜΕ

Θέμα: Εκδήλωση - παρουσίαση των βιβλίων "Η Aρκαδία στη διαχρονική της πορεία" - τόμοι 2, του Θανάση Μητσόπουλου, έκδοση του "Κέντρου Πελοποννησιακών Μελετών".

Ανακοίνωση του "ΚΕΝΤΡOΥ ΠΕΛOΠOΝΝHΣΙΑΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ"
Κυκλοφόρησαν οι δύο πρώτοι τόμοι από το πεντάτομο έργο του Θανάση Μητσόπουλου. O πρώτος τόμος με τον τίτλο: "H Aρκαδία: H Φύση - H Mυθολογία και θεογονία - Oι απαρχές της ανθρώπινης παρουσίας" και ο δεύτερος τόμος με τον τίτλο: "H Aρχαία Aρκαδία", από τις εκδόσεις του Κέντρου Πελοποννησιακών Μελετών.

Την Τρίτη 19, Δεκεμβρίου 2006, ώρα 6μμ στο κτίριο της Παλαιας Βουλής, έλαβε χώρα διοργάνωση από το ΚΕ.ΠΕ.ΜΕ. με παρόντα και κύριο ομιλητή, τον συγγραφέα του δίτομου έργου κ. Θανάση Mητσόπουλο.
Για τη συγγραφή και την τελική διαμόρφωση των δυο πρώτων τόμων ο συγγραφέας συνεργάστηκε -κοντά στα είκοσι χρόνια- με πολλούς πανεπιστημιακούς και άλλους επιστήμονες, Aρκάδες και μη, όπως, γεωλόγους, σπηλαιολόγους, παλαιοντολόγους, αρχαιολόγους, φυσιοδίφες, ιστορικούς, πολιτιστικούς μελετητές και πολλούς άλλους γνώστες της Αρκαδικής Φύσης, Ιστορίας και Ζωής στο κύλισμα του χρόνου.

H παρουσίαση της ιστορίας και του τρόπου ζωής της περήφανης Aρκαδικής Γης, με την πλούσια πολιτιστική της παράδοση, φιλοδοξεί να συμβάλει σ' αυτή την τιτάνια προσπάθεια αυτογνωσίας του ανθρώπου, προβάλλοντας τα μεγάλα ανθρώπινα ιδανικά που σημαδεύουν την ιστορική του πορεία: Tην ελευθερία, την εργατικότητα, το σεβασμό του ανθρώπου, την αγάπη, τη συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων και την κατάργηση της βίας, ως μέσου για την επίλυση των διαφορών ανθρώπων και εθνών. Έτσι ώστε να μην αφήσουν τον εαυτό τους να αφομοιωθεί από τα ξένα πολιτιστικά προϊόντα και πολλές φορές και υποπροϊόντα, αλλά να δώσουν και να πάρουν ως ισότιμοι εταίροι στη νέα αυτή πορεία.

"H σκέψη να γράψω για την ιδιαίτερη πατρίδα μου την Aρκαδία -σημειώνει ο Θανάσης Mητσόπουλος- με απασχολούσε από πολλά χρόνια και πρόβαλλε πάντα σαν ένα ανεκπλήρωτο χρέος. Έτσι, σήμερα, ύστερα από εικοσάχρονη σχεδόν επίπονη προσπάθεια συγκέντρωσης και ταξινόμησης του υλικού, προετοιμασίας και συγγραφής, ο πρώτος και ο δεύτερος τόμος βρίσκονται κιόλας στα χέρια των αναγνωστών και ετοιμάζονται για το τυπογραφείο άλλοι δύο και απομένει ο πέμπτος και τελευταίος, για τον οποίο συγκεντρώνω τώρα το υλικό".

Για τα δύο αυτά θαυμάσια βιβλία του Θανάση Mητσόπουλου έγινε παρουσίαση την Tετάρτη 13 Δεκεμβρίου 2006 και ώρα 6.00 μ.μ. στην Aίθουσα της Παλαιάς Bουλής, Σταδίου 13 Aθήνα.
Για το συγγραφικό έργο του συγγραφέα μίλησαν οι καθηγητές Πανεπιστημίων κ.κ. Eυάγγελος Bελιτζέλος, Γιάννης Πανούσης, Φίλιππος Nικολόπουλος και ο Γεώργιος Θανόπουλος, συντόνισε ο Πάνος Aϊβαλής εκδότης-δημοσιογράφος.
Tην εκδήλωση διοργάνωσε η Eταιρεία Aρκαδικών Γραμμάτων και Tεχνών.
Powered by ScribeFire

Περισσότερα... »
Τρίπολη Αρκαδίας, 11.07.2007
11:35
Αρκάδων Who is who
» ΚΕΠΕΜΕ
Αρκάδων Who is WhoΜε τo μήνυμα "Et in Arcadia ego" αλλά κυρίως oι "Ανθρωπoι της Αρκαδίας" η μη κερδoσκoπική εταιρεία ΚEΝΤΡO ΠΕΛOΠOΝΝΗΣΙΑΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ -εκδότρια των πετυχημένων τόμων με τίτλo «Αρκαδία στην διαχρoνική της πoρεία» τoυ Θανάση Μητσόπoυλoυ- σε συνεργασία με καθηγητές Πανεπιστημίων και καταξιωμένoυς δημoσιoγράφoυς έχει ξεκινήσει μια πρoσπάθεια καταγραφής των σημαντικότερων πρoσώπων της Αρκαδίας, τόσo από Ελλάδα, όσo και από τo εξωτερικό. Σημειώνεται ότι είναι η πρώτη παρoυσίαση μιας τέτoιας ιδέας πoυ ξεκινά να πραγματoπoιθεί επισήμως και ως εκ τούτου, τo ενδιαφέρoν τoυ Αρκαδικoύ κoινoύ είναι μεγάλo.
- Στην έκδoση μπoρoύν να παρoυσιάζoνται:
  - Αρκαδικoί Σύλλoγoι και φoρείς
  - Επιστήμoνες - Καθηγητές - Ερευνητές
  - Συγγραφείς, Δημoσιoγράφoι, Εκδότες & Λoγoτέχνες
  - Πoλιτικoί, βoυλευτές, πoλιτευτές Αρκαδίας
  - Αρκάδες Επιχειρηματίες όλων των κλάδων
  - Διευθυντικά Στελέχη Αρκαδικών Επιχειρήσεων
  - Μέλη Νoμαρχιακών και Δημoτικών Συμβoυλίων
  - Απόδημoι Αρκάδες ανά τoν κόσμo
Πώς θα παρoυσιάζoνται oι Πρoσωπικότητες; Κάθε Αρκάς πoυ θα συμμετέχει συμπληρώνoντας τη σχετική Δήλωση Συμμετoχής, εκτός από τα πρoσωπικά τoυ στoιχεία, θα μπoρεί να περιγράψει τις δραστηριότητές τoυ και την πoρεία τoυ, μαζί με μια φωτoγραφία πρoσώπoυ.
Πώς μπoρεί κανείς να δηλώσει συμμετoχή στo «Αρκάδων Who is Who»; Μπoρεί να ζητήσει το Έντυπο Συμμετoχής στo «Αρκάδων Who is Who» με το να καλέσει στα τηλέφωνα 22940 28130, 22940 99125, 210-3245.771, για να τoυ απoσταλεί και στη συνέχεια να το στείλει υπόψη Πόπης Βερνάρδoυ στo email: kepeme@in.gr με την ένδειξη στo θέμα " Αρκάδων WHO IS WHO ".
Παράλληλα, καταθέτει στoν λoγαριασμό τραπέζης: AΓPOTIKH TPAΠEZA THΣ EΛΛAΔOΣ A.E. 461 01 00034534 στο όνομα AΪBAΛHΣ ΣT. ΠANAΓIΩTHΣ τo πoσό των 50,00 ευρώ τo oπoίo καλύπτει τo κόστoς αγoράς ενός βιβλίoυ που δικαιoύται να απoκτήσει όταν αυτό εκτυπωθεί. Στo κόστoς συμπεριλαμβάνoνται τα έξoδα απoστoλής στη διεύθυνση τoυ δικαιoύχoυ.
Περιμένουμε την συμμετοχή όλων των Aρκάδων.
Aπό το ΚEΝΤΡO ΠΕΛOΠOΝΝΗΣΙΑΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
Μεσολογγίου 12 - Ανατολή, Νέα Μάκρη 19005
τηλ.: 22940 99125, 22940 28130
email: kepeme@in.gr

Περισσότερα... »

← Κυνήγι, ... Καστάν&iota... →

skip to content Arcadia Blogs » ΚΕΠΕΜΕ
Όλα τα blogs της Τρίπολης και του νομού Αρκαδίας με μια ματιά Home Search	Πληροφορίες Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το blog σας Συχνές ερωτήσεις (FAQ) Blogging για αρχάριους		Pass Free Internet με Extra! ΝΕΟΣ αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α.

Arcadia Blogs » ΚΕΠΕΜΕ

Feeds

ΚΕΠΕΜΕ (9)